Uncategorized

De Veluwe

De hele nacht hoorde ik takken op de kleine blauwe prins vallen en aanzwellende windvlagen beuken tegen de ramen. De droom ging over een agressieve oude man en een meneer met een stukje katoen als deel van de schedel, netjes met een festonsteek rondom vastgezet. Er was gelukkig ook een vriend, die wijselijk zich slapend hield toen ik hem om hulp smeekte bij een aanval van agressieve zilverbaard. Die veranderde plotsklaps in een kat en met een Bulstronkslinger(ken uw klassiekers)werd ik wakker. Pfff, wat een nacht. Het bed was heerlijk en schoon, ik had twee kussens, dus daar lag het niet aan. Het lawaai van de wind had zich verdubbeld omdat het raam wagenwijd was open gewaaid.

De morgenstond heeft goud in de mond, zeker met een zonnig ontbijt, vers brood, jus, en heerlijke koffie. Om kwart over negen gingen we op pad. Het plan lag er om naar museum More te gaan. Als je dan eerst een kringloop in Twello tegen komt, dan zwaai je af van het oorspronkelijke plan, want het was toch nog voor tienen. Ik vond er een broodnodige oude handdoek voor een euro en zuslief een stuk of wat boeken, die niet meer in de bibliotheek te krijgen waren. De handdoek diende voor de eerste hennaharen-wassing. Ik kon het de maagdelijk witte handdoeken van het hotel niet aan doen om kastanjebruin te kleuren.

IMG_7805

Bij More zandstraalde de wind om het prachtige gebouw heen, maar binnen was het heerlijk rustig en warm. De kleine parels van Mankes waren eigenlijk al voldoende. Er liep een oma met haar kleinkind van ongeveer drie jaar rond. Het kind vroeg en oma vertelde. In de eerste zaal was het allemaal pais en vree, de bloeiende boom van Toorop vond ze prachtig, maar de andere objecten en schilderijen boezemden haar angst in. Het tafereel met de jongen met de blinddoek tussen twee kinderen in, in en in zwart gespoten bijvoorbeeld en de portretten van Levi van Veluw of het meisje dat sliep maar dood leek, levend maar niet echt bleek.

Oma ging wijselijk niet het hele museum met  haar door. Dat kon later altijd nog. Een ode aan het werk van Jan Beutener, een tentoonstelling met maar liefst 70 werken, kon me niet ten volle bekoren. Het werk was interessant hier en daar, maar het maakte minder los dan ik hoopte. Er bleef genoeg over om van te genieten.

IMG_7848

Zutphen met eerst nog een kringloop en later, waar we zo benieuwd naar waren, de IJssel en haar wassende water. Ze was inmiddels uitgelopen over de uiterwaarden en mat hemelsbreed water tot aan de andere oever. Wat een prachtig gezicht was dat. De kleine blauwe parkeerde ik op de kade en leunend tegen de wind in ontdekten we dat alles tot en met de paden en de banken,de vuilnisbakken bijna, beneden ons onder waren gelopen. Het water schuumde brede donkerbruine koppen. De loodzware lucht erboven kleurde prachtig mee, terwijl de wolken met snelheid verder suisden.

IMG_7873

Zutphen is een stad, waar ik zo zou kunnen wonen. Mooie oude stegen, gedichten op de muren, prachtige gevels en onze favoriete koffietentje, de bediening in alle rangen en standen, vol met persoonlijke aandacht en kleur op de wangen van de inspanning. O ja en de oudste boekenwinkel van Zutphen natuurlijk, van Someren & ten Bosch, waar na even zoeken het gezochte boek van de bijenhouder te voorschijn werd getrokken.

IMG_7884

De terugweg liepen we bijna vast bij  Bronckhorst. De wereld leek opgehouden te bestaan en er lag een gezapige rust van eeuwigdurendheid als een sluier over het pittoreske dorpje heen. Oude boerderijen en huizen, klinkertjes en het veer naar Brummen. Geen heen en weer te bekennen in deze barre weersomstandigheden. De smalle dijk liet ternauwernood passeren van auto’s toe en weer die onmetelijke IJssel.

Boodschappen bij de plaatselijke kruidenier en met de buit naar huis. Heerlijk kauwen op de ervaring van vandaag. Morgen de Veluwe.

2 gedachten over “De Veluwe

Reacties zijn gesloten.