Uncategorized

Voor eeuwig in de mijne

Het begon allemaal met de Stratenmaker-op-zee-show. Voor ‘Woord voor woord’ was ik al te oud en me volop aan het afzetten, tegen alles wat wenselijk was. Koren op de molen was dat  tweede kinderprogramma, waar alles mocht. Een deftige dame die scheten liet, en dan, wapperend met een nuffig handje voor haar mond ‘O pardon’ zei. Heerlijke rebelse kinderprogramma’s, waarin taboes werden geslecht met een knipoog. J.J. de Bom, ook al zo grappig, waarin thema’s aan de kaak werden gesteld, zoals discriminatie, de school, verliefd, kattekwaad etcetera. Iets waar kinderen mee worstelden.

Toen de kinderen kwamen, groeiden ze op met Sesamstraat en later aangevuld met Het Klokhuis. Kinderidolen werden het, Aart Staartjes, Wieteke van Dort en Joost Prinsen. Op Facebook kwam een mooi gedicht van Tanja Helderman voorbij, over wat kinderidolen voor betekenis hebben:

J E U G D H E L D

jeugdhelden / die sterven niet / die groeien met je mee / die ken je uit je vroege jeugd  / die ken je van teevee

jeugdhelden  / die sterven niet  / die blijven voor altijd / het collectieve onderdeel / van onze kindertijd

ze staan symbool  voor sentiment / lichtvoetigheid en moed / ze hebben ons  / misschien ook wel  / een beetje opgevoed

jeugdhelden  / die sterven niet / die blijven eeuwig leven / door alles wat ze
jarenlang / aan ons hebben gegeven

 

Ze worden gemeengoed. Het was niet ‘de Aart’, maar ‘Onze Aart’ en dat zal altijd zo blijven. Ik keek de programma’s terug, die ter nagedachtenis nog eens herhaald werden op de televisie. Een andere man dan de acteur zelf. Een  man met een olijk oog op het doek, door Kim van der Enden neergezet en met een dichtgeknepen oog, inschattend, peilend. Later op de avond een programma over God en zijn gedachten daarover. Een vreselijk deerniswekkend verhaal over zijn gehandicapte zus en het schuldgevoel dat hij had ontwikkeld naar zijn vader toe. Zo openharig, zo getekend door de tijd. Het bracht een schok teweeg bij de interviewer, maar Aart reageerde heel laconiek.  Erfenis van zijn vader.

“s Middags was het nieuwe programma Mondo met Nadia Moussaid op tv. Een programma, waarin kunstenaars  hun visie gaven. Daarin ging het over literatuur, en de vraag of het nog mogelijk was, het zo te brengen. Er werden passages door Arnold Grunberg voorgelezen uit Turks Fruit, die nu misschien niet meer zouden kunnen. Grof en banaal zoals het omschreven werd. Ik herinnerde me mijn puberale rode oortjes en weet het niet. Ik denk aan de liedjes van Robert Long, die soms de meest provocerende teksten kenden, maar daardoor juist een snaar wisten te beroeren. Aan de ondeugende teksten van Jasperina de Jong en die van Adèle Bloemendaal. Aan de tegendraadse ondertoon van Annie M.G. Schmidt, aan het vileine gemopper van mijnheer Aart, de programma’s van de VPRO op het scherpst van de snede. Het doel heiligde de middelen.

Er werd heel wat tussen de regels door gedicht, gezegd en geschreven. Eigenlijk is dat goed. Het woord moet aan het denken zetten. Elke visie roept een tegenvisie op. Zoveel zielen, zoveel gedachten. Het zou vreselijk zijn als we het altijd met elkaar eens zouden zijn. een saaie en kleurloze maatschappij. Ik zag net het filmpje van J.J. de Bom over discriminatie, waarbij Joost Prinsen geschminkt was als Afrikaans jongetje, dat zou nu niet meer kunnen. Daar is teveel voor in beroering gebracht. Alles wat een ander leed aandoet, is niet goed. Aan de andere kant is satire en cynisme ook broodnodig voor het in werking zetten van de raderen. Waar ligt de grens.

IMG_2016

Zoals altijd is het moeilijk te bepalen, omdat elk vogeltje ontvangt, zoals ie gebekt is. (in variatie op een thema). Aart en de zijnen, Willem Wilmink, Hans Dorrestijn, waren meesters in het opzoeken van de ‘betamelijke’ grenzen. Tikkie over de scheef en zien wat het losmaakt. Daarbij dachten ze het liefst vanuit het kind. Hervormers naar mijn hart die voor altijd een gezonde kritische noot hebben aangebracht, waar het heersende normen en waarden betrof.

https://www.npostart.nl/sterren-op-het-doek/10-09-2019/POW_04351124

Hij is niet meer, maar zijn kinderziel staat voor eeuwig in de mijne gebrand.

 

 

3 gedachten over “Voor eeuwig in de mijne

  1. Wat toevallig! Ik ben net sinds vorige week TAALig gaan volgen op facebook, omdat ik toevallig een mooi schrijven van haar ontdekte. Bestaat toeval?

    Ik deel mijn geloof met Aart Staartjes. Jammer, want eigenlijk mis ik het soms wel…

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.