Uncategorized

Om te blijven hopen

Een gat in de dag geslapen en pas rond half elf wakker. Gedachten waren al ’s nachts bezig geweest de slaap te verstoren. Soms hoop ik op een vleug nostalgie, waarop kleine Klaas Vaakjes langs komen en zand in de ogen strooien zodat vergetelheid een lange en diepe droomloze slaap brengt. Iedere keer zijn de kleine Denk-Sarretjes van het eerste uur bezig een dergelijke onderneming te onderbreken. Ze trekken zich niets aan van mijn verlangen naar een ouderwetse Klaas Vaak.

IMG_7445

Dan, als het nu toch alweer de zoveelste sombere dag op een rij is, waar het het weer betreft, snel naar beneden en DWDD terugkijken. Uit de reacties op twitter begreep ik dat ik een bijzondere uitzending had gemist. Daar zie ik die breekbare vrouw van 97, zoals iedereen van die leeftijd eruit behoord te zien, zilveren haardos, bleek en broos gerimpeld vel, maar twee pientere ogen, de blik opwaarts gericht, haar verhaal doen.

Het verhaal wat achter ons ligt en toch zo dichtbij is op dit ogenblik. Het verhaal van een macht die anderen hun vrijheid af durft te pakken, die het (on)recht in eigen hand durft te nemen, die beslissen over het lot, onvrijheid brengen. Chabot gebruikt in de aflevering dit woord. Onvrijheid. Geen bestaand woord, want het klinkt me vreemd in de oren.

De vrouw is Selma van der Perre. Haar verhaal heeft ze voor ons opgeschreven. Haar boek draagt de titel: Mijn naam is Selma. Lang heeft ze gedacht dat ze over een gelukkig gesternte beschikte, omdat ze vaak ontsnapte aan heikele situaties. Maar iemand maakte haar attent op het feit dat ze dat geluk vooral te danken had aan haar intuitie, die er voor zorgde dat ze op het juiste moment de juiste beslissingen nam.

Ik ben erg onder de indruk van dit opgetekende leven, de helderheid en de overtuiging die altijd is blijven bestaan, ondanks het grote verlies door de dood van haar vader, haar moeder en zusje in de kampen. De onvrijheid bestond uit het feit dat je, ondanks dat je niet echt bezig was met de afkomst en het jodendom, een predikaat kreeg toegeworpen, je een identiteit werd aangemeten, die tot dan toe nooit de prioriteit had gehad. Ineens was je niet langer Selma, maar was je Jood op de eerste plaats.

Wraak schreeuwt over de wereld na de dood van een generaal. De gezwollen retoriek, de opgezweepte massa, de haatkreten duwen een volk naar de identiteit van de gemeenschap. Niet langer individuen maar met veel bombarie de veroordeling van een overeenkomstigheid, deel van een geheel..

Selma.png

Vrijheid slaat haar vleugels uit, waar onvrijheid juist vastlegt, ankers slaat in een gedachte, wroet en wrikt totdat de haat naar boven peurt en de vrede verstikt. Ik hoop vurig met Selma mee, altijd weer de hoop op beter weten. Ze besluit het boek met het geven van woorden aan het grote gat diep in haar binnenste, dat het verdriet van haar dierbaren heeft geslagen en altijd voelbaar bleef, ondanks het gelukkige leven met man en zoon. Daarover memoreert ze:

‘Het is gruwelijk om iemand zijn recht op een natuurlijke dood te ontnemen’.

De onvrijheid ten top. Ze roert me en met mij vele anderen. Omdat oorlog, leed, haat en vergelding blijven bestaan als drijfveren voor een natie, aan welke kant van de medaille ook. Vrijheid is wat ik ieder toewens, nu en altijd, het recht om te bepalen, om keuzes te maken, om te blijven hopen.

 

2 gedachten over “Om te blijven hopen

  1. Ik ga de uitzending alsnog terugkijken, heb er nu zoveel over gehoord en gelezen. Fijn dat jij dit zo onder de aandacht brengt. Hopelijk betere nachten gehad!

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.