Uncategorized

Geen gek idee

Het was de dag van de goede gaven. Niet om te geven, maar om te ontvangen. Mijn lieve vrijwillige werkgever, had via een bezorgdienst twee enorme boeketten laten bezorgen door de beste bloemist in Utrecht achter het Wilhelminapark. Daarna kwam er over de post nog een fantastische fleurop, Mona Lisa met een sip bekkie en een prachtige boekenlegger van vriendinlief. Ziek zijn is vervelend, maar dergelijke opstekers maken het dragen lichter. De kamer ziet er weer als nieuw uit, nu de kerstboom opgeruimd is en de bloemen een vleug lente binnen brengen.

IMG_7446

Nadenken over het nieuwe themanummer Stilte. De drie boeken die ik heb ontvangen maken het makkelijker. Stilte is een welkome afwisseling als er spektakel tegenover staat. Daardoor krijgt het een zalvende bijwerking. Balsem voor je overwerkte oren.

img_7454.jpg

Waarachtige stilte…Dat je een speld kan horen vallen, is er helaas niet meer bij. In het hoofd suist en ruist het al jaren. Het vervormt de klanken van een kantine vol gebral, het echoot tegen de wanden op, verdraait de woorden, monden worden opengesperde megafonen zonder inhoud. Als je er op let, dan wordt het oorverdovend of liever oor-vullend. Met een mooi woord klinkt het positiever. Tinnitus. Wat ruist er door het struikgewas…

img_7455.jpg

Geen stilte meer voor mij, niet in die zin. Maar heerlijke stilte, door de afwezigheid van wie dan ook, valt me heel vaak ten deel en is een belangrijk tegenwicht voor de overvolle en gevulde dagen ertussen. Stilte betekent mijmeren, beelden opslaan, geen rekenschap waar dan ook van te hoeven geven. Stilte betekent hier, bij mij, vrijheid om iets in te delen naar believen en uit te pakken naar wens of verlangen. Stilte is het cadeau dat ik mezelf best vaak gun. Het is nu om en nabij alweer de derde week op rij, dat ik stilte geniet op een enkele onderbreking na en daarmee is het evenwicht van de afwisseling verstoord. De dagen vullen zich anders, de nachten zijn onderbroken, de ochtenden verslapen zich in het grijze grauw van iets wat geen winter en geen lente is. Mijn regelmaat en routine raken verstoord.

Vanmorgen moest ik, voor het eerst sinds lang, vroeg op om de Kleine Blauwe Prins voor zijn tweejaarlijkse onderhoudsbeurt weg te brengen. Even was er weer een kleine oprisping van het dagelijks ritme voelbaar. Maar het lijf wilde niet mee en bleef hangen in het virus dat nog steeds woedt in de onderste regionen van die twee aangedane blaasbalgen. Ze stookte spieren op, waarvan ik me nauwelijks bewust was. Ik ging op karakter. Dapper en door.

twingo

Als beloning kreeg ik het zusje van de kleine Blauwe mee. Een kittig ding in zwart en wit met 5600 op de teller. Spiksplinternieuw voor me klaargezet. Ik voelde me de koningin te rijk. Bij de supermarkt verzon ik verse jus, omdat ik er een beetje klaar  mee was, met al dat hoesten en het bijbehorende ondraaglijke lopen op het tandvlees. Ik kocht kunst in bladvorm en nu zit ik in mijn dekentje op de bank en wacht op het telefoontje dat de blauwe weer klaar is. Zal ik zelf ook eens in revisie? Geen gek idee.

 

 

4 gedachten over “Geen gek idee

  1. Ondanks de hoestende, proestende, pijnlijke onderklanken, met oorgeruis als surplus, verwoord je stilte zo mooi!

    Zelf noteerde ik ooit de volgende woorden ivm stilte, woorden van Paul van der Berg

    De ware stilte is niet zonder geluiden, maar zonder gedachten.

    Deze wens ik je toe, even niet gaan piekeren, jezelf goed verzorgen en geduldig wachten op betere tijden. Die zich spontaan terug mogen én zullen invullen.

    Like

  2. Wat heerlijk over jouw ‘stilte’ te lezen, een noodzakelijk iets ook voor mij om het leven van alledag aan te kunnen. Jammer dat je lijf je weer in de steek laat.

    Like

Reacties zijn gesloten.