Uncategorized

Het verhaal en meer niet

‘Broodschrijvers zijn doodschrijvers’. De zin valt in een keer binnen. Het is waar. Zodra je om het succes gaat schrijven, dan ebt passie en gevoel weg. Je kunt nog zulke mooie literaire volzinnen componeren, maar zonder gevoel wordt het gezwatel, een stel woorden bij elkaar geveegd. Vannacht las ik een artikel over de ‘Veellezer’ van ons land Maarten ’t Hart. Hij heeft meer dan 13.0000 boeken gelezen. Dat hij het zo nauwkeurig weet, zegt veel over zijn persoonlijkheid. Vanaf zijn vijftiende noteert Maarten de titels en de schrijvers met naam en toenaam in zijn opschrijfboekjes. Hoeveel schriftjes heeft dat al niet opgeleverd. Nauwgezet hield hij weken bij, waarin hij wel vier  boeken op een dag las.  Leesverslaafd. In het interview vraagt hij zich terecht verbaasd af, waar hij de tijd toch vandaan haalt. Hij heeft immers ook nog een betamelijk oeuvre op zijn eigen naam staan.

007Lezen…1980

Hij maakt gewag van ‘goede  auteurs’, die volgens hem niet onverdiendstelijke meesterwerken hebben achtergelaten en daarbij neemt hij er een die makkelijk schrijft. Zo makkelijk, dat de auteur naast dat ene geweldige vierluik ook een boek heeft geschreven dat wel aardig is. Dan moet er brood op de plank en schrijf je wat.  Broodschrijven. Zo werkt dat dus. Ik pik wat op, de droom stoeit  er mee en er wordt een spreuk geboren.

In hetzelfde blad schrijft men over het roerige jaar 2019, waar het de literaire prijzen betrof. Het gekizzebizz of de juiste schrijver is uitgekozen en niet iemand gediscrimineerd wordt, als het plaatje te veel beantwoord aan de grote witte man. Mijn simpele mening is dat het woord zichzelf verdient. Daar heeft men nu eenmaal die mooie gave voor gekregen. Als mensen het boek willen kopen, willen ze geraakt worden. Niet omdat het ‘verkocht’ wordt in een talkshow of om de smeuiigheid rond de auteur.

In het artikel wordt gerefereerd aan vroeger. Toen we onze lijstjes aan het maken waren voor HBS, ULO of Gymnasium, deden schrijvers er niet toe. Het ging om hun product. Het schrijven an sich en het boek in het bijzonder  Je kon, zonder voorkennis, wegzwijmelen bij de sfeer van de ivroren wachters of je zelf kwijtraken in de prachtige taal van Multatuli. Beelden maakten zich los uit de zinnen en stegen op tot heldere waarneming in het hoofd. Taal ging leven. Dat is mijn voornaamste drijfveer om te lezen. Dat reizen in je luie stoel. De boodschap die elk goed boek in zich draagt.

img_7421.jpg

We wisten wel dat schrijvers hun eigenaardigheden hadden of welke politieke kleur en hoe ze er ongeveer uitzagen. Meestal waren ze niet groter dan een verstarde postzegel op de achterflap van een boek. Dat was alles. Er werd door niemand naar gevraagd. Het boek en haar inhoud, daar draaide het om. Mijn kasten staan vol boeken en niet vol schrijvers.

006

We zijn op een punt aangeland dat het boek zichzelf niet meer verkoopt, maar de commercie een boek naar de hoogte schreeuwt. Dat het woord niet meer belangrijk is, maar het leven van de schrijver. Soms verlang ik heel erg naar vroegere tijden. Daar, waar boeken nog boeken waren, het verhaal en meer niet.

3 gedachten over “Het verhaal en meer niet

  1. Ben ik met je eens. En het zijn vaak niet de best vertelde boeken die gehypet worden. Ik liet me al meermaals vangen. Als lezer zoek ik een verhaal dat me raakt in een taal die zoveel mooier is dan de mijne.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.