Uncategorized

Hij verdient alle credits

Pluis ligt lui op schoot. Ze weet wel hoe ze een ziek mens warm moet houden. Ze spint goed garen bij het krauwelen achter haar lieve oortjes. Met moeite laat ze zich onder het dek duwen. ‘Ik moet typen, malle Pluis. Het toetsenbord moet op schoot’. Met een verontwaardigt mauwtje laat ze zich eindelijk onder de deken glijden.

Net ontwaakt uit een droom waarbij er allerlei mensen statig en rustig trekkend aan het touwtje de wieken van hun klapvogel en zichzelf in de lucht in beweging blijven houden. Ze zien er allemaal wat Dickens-achtig uit en de klapvogels zijn juwelen om te zien. Iemand krijgt een buizerd en zodra aan het touwtje wordt getrokken, waaiert de vogel open, zijn staart spreidt zich, daarna de vleugels, daarna stijgt hij op. Ik wil ook zo’n buizerd. Ik kan hem nog bestellen.

IMG_7389

De vogels zijn opgeroepen door Jochem Myjer. Zijn nieuwjaarshow Adem in…Adem uit heb ik gisterenmiddag in de herhaling teruggezien en ruim twee uur lang genoten van zijn flitsende associaties. Met stip staat hij vanaf nu bovenaan als kleinkunstenaar en cabaretier. Iemand die ten volle zijn vak verstaat en met verve en veel vaart het kleine leven groot maakt. Cabaret zoals het bedoeld is, met humor en entertainment, maar vooral met geniale invallen, betrokkenheid(want ‘Zoek het kind in mij’), kunde(muziekinstrumenten, zang en imitatie), geweldige mimiek en timing. Ik hou vanaf nu van Jochem Meyjer als ik dat al niet deed om zijn grandioze boeken van de Gorgels. Jochem, die net zo heet als mijn vader, heeft een gave. Ik bewonder de gave. Ik koester de naam. Ik heb hem in mijn hart gesloten.

IMG_7391

Wie eenmaal in mijn hart zit gaat er nooit meer uit. Ook al is een vriendschap stuk gelopen. Een paar keer in mijn leven zijn vriendschappen op zijsporen beland. De werkelijke oorzaken zijn vaak niet meer te duiden. Het waren soms omstandigheden, de drukte van een gezin, het uit elkaar rafelen van belangen, verwachtingen, noem maar op. Een vriendin voelt zich gekwetst. Dat weet ik, want soms kom ik haar tegen. Dan knikt ze afgemeten, terwijl er bij mij direct een grote grijns krult. Ik hou van haar, maar kan niet leven met haar eisen. Die zijn te hoog voor een eenvoudige vriendin, die daarnaast van alles en nog wat om haar heen heeft staan te gebeuren. Kinderen, vrienden, wensen, verlangens, bezigheden, de mensheid. Misschien te groot voor een mens, maar eigenlijk niet te groot voor een vriendschap, echter niet op gezette tijden. Ik koester het moment, de dag, het uur, de flow. Lastig leven als je van de structuren en de verwachtingen bent. Het is heel lang goed gegaan, tot er ijs in haar stem doorklonk en ik afstand heb genomen.

De hele dag op de bank zet het leven in een ander perspectief. Voordat Jochem me mee nam naar zijn geliefde Texel en zijn Merel, de grutto, de houtsnip en zijn meeuwen schoof ik het leven van Sammy Davis binnen. Ik zag de kleine jongen van drie al tappend op het podium staan en volgde de rest van zijn schreden. Hier stond ook iemand, die als een echte entertainer en alleskunner het onderste uit zijn eigen kan wilde halen, een allrounder. Met gemak sabelde hij heilige huisjes uit die tijd omver. Onverdroten ging hij voort in zijn titanenstrijd om niet steeds weer kleur te hoeven bekennen, waarbij hij iedereen tegen de haren instreek op weg naar zijn doel. De opperste Sammy eruit halen, omdat hij wist dat het erin zat.  Voor mij heeft hij het bereikt. Du moment dat ik hem zag eindigen op de manier waarop hij begon met zijn carrière. Tapdansend als 61- jarige, niet meer in staat om te spreken of te zingen, maar wel door het leven af te sluiten, zoals hij er aan begonnen was.. Zijn voeten spraken de waarheid. Ik ben het talent, niet wit, niet zwart, maar mens. Een entertainer bij uitstek. Hij verdient alle credits.

2 gedachten over “Hij verdient alle credits

Reacties zijn gesloten.