Uncategorized

Gelukkig maar

We hadden ooit een toneelstuk gemaakt voor de kerstmarkt, waarbij we vader tijd op een ingenieuze wijze wilden uitbeelden. Het was iets met een staande klok, achter een schimmendoek. Dus er werd voor het doek gespeeld als acteurs en erachter als poppenspel. Ingenieus verhaal. Het bleek een boeiende combinatie te zijn, vooral omdat er gespeeld werd met licht en donker achter het doek, waardoor de schimmen Scrooge-achtig mysterieus en langgerekt werden.

Ieder jaar hadden we een kerstmarkt op school, waarmee we een bepaalde kerstgedachte of filosofie wilden brengen. De verhalen verzonnen we doorgaans zelf. We hebben een keer de beroemde sneeuwman van Jo Nesbo nagepeeld, waarbij mijn  onvolprezen tegenspeelster het bijna aflegde in de helm met het laken erover heen die de sneeuwman verbeeldde. Och arme zij.

Er was er ook nog een met een grote doos en een bal, een elfje en een meisje, die de bal tegen de doos stuiterde, waarop de doos ‘au’ riep, telkens weer. Ze kwam er al bellen blazend uit. Kleine feeërieke stilistische plaatjes. De beelden zijn verankerd in mijn hoofd. Er zijn nauwelijks foto’s van. Het was er altijd te donker in de benauwde gymzaal met honderd toeschouwers.

Later werd het minder dromerig en daarmee haalden we wel de schil van het sprookje af. Dat groeide zo, door met de tijd mee te bewegen. Nostalgie  kan voeden maar ook belemmeren.

IMG_7353.JPG

De kleinkinderen kwamen even een kus brengen. Ze namen de kruitdampen mee het huis binnen. Zorgvuldig had ik na de bezorger van de boodschappen en de brenger van een pakje angstvallig de deur weer gesloten. Buiten hing de mist als een dikke deken om het huis. De hele avond is er hier geknald. Ik kon het programma niet meer volgen, dus filmpjes kijken, wegsoezelen, een Engelse detective op de BBC. Opeens vond ik het verdacht lawaaierig.  Ik had het moment suprême gemist. Twee over twaalf. Gelukkig Nieuw jaar allemaal. Er was zelfs de lust niet om naar het vuurwerk te kijken.  Zoveel leed veroorzaakt het. Iedereen die worstelt met minder goed werkende longen, kan nu niet buiten zijn. daar helpt geen mondkapje of wat tegen. Nostalgie is soms dodelijk.

Het huis in de Amandelstaat straalde een warm licht uit. De ramen zonder de dichte gordijnen brachten een blik van sfeer en vrolijkheid. De familie deed spelletjes. Het centenbord van opa, de spelregels geven reden tot discussies. aan de grote tafel wordt gekaart. oliebollen en appelflappen op de tafel. Geen beignets, welnee, flappen. Ronde schijven, met het klokhuis eruit gestoken, goudrenet door een beslagje en dan in de olie. Na de oliebollen als laatste afgebakken. Emmers vol.

Om twaalf uur zwaaide de deur open en dan stonden wij trillend van de spanning en de slaap op de drempel met onze sterretjes, terwijl de buren uit de straat een voor een aanwaaierden om nieuwjaar te wensen. Buurman met zijn smakkende lippen, buurvrouw met haar lieve glimlach en twinkelogen, de jongens van de overkant. Achter het huis werden de kerstbomen door de broers versleept naar het land. De kerstbomenjachten waren achter de rug en doorgaans was de buit groot. Als de rotjes en gillende keukenmeiden minder heftig waren,  liep de straat uit naar het landje. Een vreugdevuur. Alle goede wensen gingen mee de lucht in. Het zou nooit veranderen, dachten we. Nostalgie mag je koesteren.

Op de televisie speel ik ‘Remi sans famille’ af. Sentimenteel, lieflijk, Vitalis en Remi zoals ze eruit hoorden te zien, met hun hoeden, de pofbroek en de riemen om de kousen. Het verhaal was gewijzigd. De mijnen kwamen er niet in voor. Maar de hoofdthema’s waren bewaard gebleven. De stervende Joli-Coeur, wolven, de Milligans en de zwaan, de Engelse boeventronies,  die zijn familie zouden zijn, het bezwijken in de sneeuw. Ends well, all well’. Als de realiteit de nostalgie overschaduwd, hengelen we vroeger binnen op de buis.  Daar is het weer, de sfeer, van het zal nooit anders zijn. Tijden veranderen. Gelukkig maar.

5 gedachten over “Gelukkig maar

  1. Het weer is moordend – denk ik- voor mensen met longproblemen. Ook ik hoor hier hoe manlief meer hoest dan anders, na twee embolies in het verleden.
    Ik hoop dat het bij jou snel weer ‘de oude’ mag zijn. En terug kan genieten van vele uitstapjes en creatief bezig blijven. En dat je je leed voor 2020 ondertussen al geleden hebt.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.