Uncategorized

Lang en gedachteloos droedelen

De prednison doet haar werk. Het hoesten scheurt in de zij en houdt me uit de slaap. Ik stapel drie kussens op elkaar en ondersteun de rechterzij. Zo heb ik nog wat lucht. Doezelen tussen de hoestbuien door. Gekke gewaarwording dat je koud en rillerig bent terwijl de temperatuur piekt. De hoofdpijn vervolmaakt de deceptie.

Dan vooral vroeg douchen om de warme kleren aan te kunnen trekken. Zwarte coltrui, zwarte wijde broek, geen knellende kledingstukken. Ik hunker naar de aller warmst te verdragen waterstraal. Totale uitputtingsslag maar met meer bewegen toch weer sneller minder het gevoel van ziek. Een omkeerbare gedachte, we zetten het zelf in werking. Als je in bed blijft voel je de kleinste dingen, die er normaal ook zijn, maar waar je geen tijd hebt om op te letten.

Dus tijd voor wat afleiding. De film ‘De twee pausen’ op Netflix met de twee acteertalenten Anthony Hopkins and Jonathan Pryce. Je kan voor of tegen de katholieke kerk zijn, pausen en de verguisde aanpak van de misbruikende priesters veroordelen, maar als film is het een prachtig document. Mij leverde het maar weer eens het bewijs, dat er, achter elke houding van de ander, een mens schuilt, soms bijna niet omhoog te peuren. Met angst, liefde, op zoek zijn naar zichzelf, zich rekenschap geven van daden, goed of slecht. Het is een mens eigen. Zodra het schild breekt en je de ziel aanraakt, met eerlijkheid en liefde, kan er een volstrekt andere mens boven komen, kom je tot de kern.  Het doet me denken aan de kinderen op school.

schorten vastmakensamenwerken

Alle kinderen in mijn onderbouw groep waren me even lief, omdat ik wist dat daar veel te breien viel. Het was altijd boeiend om te achterhalen, waar hun waarheid school, wie ze werkelijk waren. Kinderen worden niet boos, kattig , verlegen of stoer geboren, dat worden ze gemaakt. Het is aan ons te achterhalen wat er onder die pose schuilt. Echt gelukkig zijn ze pas als ze zichzelf kunnen en durven zijn, overal, te allen tijde. Kwetsbaar, met het maken van fouten, maar overtuigd van hun eigen kracht om te kunnen bereiken, wat ze willen. ‘Als je wat wil leren, moet je het proberen, als je het niet probeert dan heb je het niet geleerd’ was ons stokpaardje in de groep. Fouten maken mag. Geen probleem. Ieder heeft eigen kwaliteiten, daar kan je je voordeel meedoen, de motor voor een heerlijke samenwerking.

groepswerk 2016 vogels Groepswerk

De openbaring dat er tussen de houding van een kind en een volwassene eigenlijk geen verschil zit. Dat het leven doorgronden is, een zoektocht.

Hoor mij nou. Het zal het slaapgebrek zijn. Of misschien toch de film. Dan is die in ieder geval, op grond wat het losmaakt, goedgekeurd. Kunst moet raken. Je ondersteboven halen.  Het kan ook zijn omdat ik overvloedig tijd heb om na te denken. Straks misschien toch voorzichtig wat andere bezigheden gaan bedenken. Nou kijk ik bijna nooit films op tv en zeker niet om half negen ’s morgens. Je zou er filosofisch van worden.

‘Kijk nog maar een film’ raadt zoonlief me aan. Maar ik weet niet of het er bij kan. Er zijn nog wat noten te kraken, voordat ik een nieuw thema pak. Een beetje krabbelen lijkt me beter. Niets anders dan dat. Lang en gedachteloos droedelen.

 

 

 

7 gedachten over “Lang en gedachteloos droedelen

  1. ‘kinderen worden niet verlegen of stoer geboren’, ik weet het niet echt. Ik geloof in de sterke kracht van genen. Opvoeding kan bijsturen.

    Maar het is puur mijn gevoel.

    Ik hoop dat je je snel beter voelt, want je klinkt nog niet genezen.

    Like

    1. Mijn ervaring van dertig jaar kinderen heeft me geleerd dat het altijd draait om de interactie
      De ene stap roep de andere op.
      Iets anders is temperament, daar is begrip voor nodig, want uit elke eigenschap valt het goede te halen❤️ maar alle meningen zijn top hoor
      Wilde alleen verklaren waarop ik mijn uitspraak baseer.
      Dan Lieve, nee ik ben er nog niet

      Like

Reacties zijn gesloten.