Uncategorized

Dan blaast zij de kaarsjes uit

We komen elkaar tegen in het kleine winkelcentrum met de allure van een groot dorp. Zij heeft twee grote dozen met alle voorbereidingen voor de Gourmet met de familie bij de slager gehaald. Ik race tegen de klok in om de paar laatste boodschappen te doen, neus en passant nog tussen de rekken  met het aangeprezen kerstgoed, onwaarschijnlijk laag geprijsd en synthetisch. Iets om links te laten liggen. Bij het omdraaien en weglopen ontdekken we elkaar en omhelzen omzichtig vanwege de dozen. Nog net op het laatste nippertje geknuffeld, samen op afstand de jaren geteld en aan het lijf zien kleven. Warme uitgebreide kinderschaar, zij en ik, maar altijd nog de meisjesogen vol liefde en verwachting. Klein geluk, maar groots in beleving.

We ontmoeten elkaar bij het koelschap , waar de vers gesneden selderij en munt geurig de lucht prikkelt. Bijna is er de aanraking bij eenzelfde bos munt. Zijn mooie bruine hand tegen het bleke wit. Hij schrikt even maar lacht zijn tanden bloot. ‘Om thee te maken toch’, zegt hij en voorbij is het moment van lichte verlegenheid.

IMG_7246.JPG

Bij de kassa van de kleine Marokkaanse winkel staan lange rijen. Iedereen schuift geduldig op zodra er een mandje leeg gemaakt is bij de kassa. Het meisje kijkt niet op of om, maar aan de andere kant bij de kassa, kreunt de wat oudere vrouw in haar djellaba. Ze staat op en steunt met beide handen de rug en zucht. ‘Zo gaat het al de hele dag’, roept ze tegen niemand in het bijzonder. ‘Wat zeg je schat. Ja hoor, jij mag dat, jij mag alles’, dan lacht ze door de vermoeidheid heen en gaat weer zitten. Het volgende mandje schuift door. Achter me staan twee Hindoestaanse vrouwen. Ze lachen en bespreken de gehaalde ingrediënten. De volkoren panbroden komen binnen en ik haast me er twee te pakken. De frambozen blijken twee bakjes voor één euro te zijn. Ik ren, iets wat ik niet moet doen, om een tweede bakje buiten bij de uitgestalde groenten te halen. Frambozen in de winter voor een euro. Wat een heerlijke kerst.

IMG_7138

De wijn bij de super, nu naar het winkelcentrum verderop. Groentebouillonblokjes en de vergeten knoflook, als bonus de zalmcarpacchio voor de vlees en viseters.

Thuis wacht het kerstprogramma bij uitstek op televisie, terwijl de verschillende mogelijkheden  aan verkleedpartijen door mijn hoofd gaan. De rode plissé met de zwarte coltrui, te warm misschien. De zwarte feestjurk die onder de jas omhoog kruipt. Simpele zwarte broek, maar met wat erop? Blauwe blouse te stijfjes.  Haar op zolder of niet, pony lang of korter.

500785 De Nicolaaskerk in het Ondiep

In de ochtend wordt ik wakker met een rasperige keel. Dat is lang geleden. toch een Frans kou-tje opgelopen. ‘Stillige nacht’ denk ik en aan vroeger.  Samen in het duister en de vrieskou wandelen naar de kerk. In mijn beleving altijd met sneeuw. Bremstruiken als dubbelgeklapte engelen in een waas van wit achter het hek met de lansen. Drie missen met drie Hogepriesters, hostie om niet flauw te vallen, kamfer en motteballen, wierook en veel astrakan bont op de kragen. Huppelend naar huis, warme lange tafel met de geur van vers brood en roomboter, vleeswaren en kaas in overvloed, sinaasappel met kruidnagel. Voor het stalletje zingen we aan het eind: ‘Het is kinderbedtijd,’ zegt vader ‘Vooruit, de kaarsjes die moeten nog uit. Wie heeft er de beurt om te blazen vandaag, dat is kleine…, die doet dat zo graag. Fuut, fuut, fuut fuut, fuut fuit, dan blaast zij de kaarsjes uit.’

Fijne dagen allemaal.

3 gedachten over “Dan blaast zij de kaarsjes uit

  1. Oh, die beurt om te blazen. Je brengt me terug in mijn jeugd. Ooit maakte we er ruzie over “Vrede op aarde”zei mijn vader en hij blies alles uit.

    Like

Reacties zijn gesloten.