Uncategorized

Als je nooit een steen in het water legt…

Dankzij een gesprek op de terugweg van Parijs naar huis ontstond mijn nieuwjaarsgedachte. Eigenlijk is het een concept voor vrede en natuurlijk al zo oud als de weg naar Kralingen, alleen schort het hier en daar aan de toepassingen. We hadden een discussie over de verschillende vormen van voedselbeleving. Vegetarisch, vegan, veganistisch, macrobiotisch, omnivoren, carnivoren, wel vis geen vlees, alleen maar groenten, alleen maar granen en alles wat daar tussen ligt. In de auto mocht iedereen zelf bepalen wat hij of zij het liefste wilde. Sommige wilden de milde vorm met de inslag, alles waar ‘té’ voor staat is niet gezond, iemand dacht niet buiten de hoeveelheden groenten te kunnen met een portie vlees, vis was een gewild onderdeel. Alle varianten kwamen in ieder geval langs en dan waren wij nog maar met vieren.

Daar kwam mijn wens om de hoek kijken. Zolang we het hadden over wij en zij, gaapte er een fictieve kloof. Was het mogelijk dit te overbruggen door over ons te praten, wij samen, met al onze hebbelijkheden en voor een ander misschien onhebbelijkheden. Wij met ieder een eigen invulling, wij die er mogen zijn als vleeseters of overtuigd veganist, wij die dieren liefhebben en toch houden van mensen, die ze eten. Laten we nu beginnen. Zo vlak voor de kerst. Vul je tafel met liefde.

IMG_7159

Die liefde aan tafel vonden we in een klein Parijs authentiek restaurant met een gemoedelijke ouderwetse uitstraling. Daar bestelden we een gerecht van tien kleine gerechten op een groot bord voor twee personen met vier schotels erbij. Het idee van de aardappeleters, maar dan met orientaalse inslag om bij van Gogh te blijven. Heerlijk verkwikkend tafelen met voor elke wat wils en verse pitahbroodjes om te dopen.  Niet te veel en niet te weinig. Het was zo intiem om met elkaar van dat ene bord te eten, dat het idee bij het terugdenken eraan, met warmte vulde. Wij, alle vier verschillend, en toch met liefde aan hetzelfde bord. Een mooie vredesgedachte.

Zoonlief had op zijn telefoon de trailer van een Syrische film, For Sama. Het versterkte mijn idee. Geen grotere tegenstelling dan dat verscheurde land, waar eerst moslims en de Christenen liefdevol land, ruimte en liefde deelden. Een oorlog die niet had moeten zijn.

Ik keek naar de beelden op de trailer en kromp ineen bij elke verwoestende uitbarsting, een Armageddon voor de achterblijvers, de overlevers. Waar de wereld eindig lijkt begint de oorsprong klein. Stekeleteeën en Haatzaaiers vechten om voorrang.  Ikke, ikkke, ikke en zij en wij en ik en jij en hullie en zullie, noem het maar. Onschuldig taalgebruik zaait de tweedeling. Wij, nu en altijd, verschillende mensen maar allen samen op die aardkloot, die leven geeft, leven leeft en leven neemt. Laten we het Leven leven en niet de dood.

IMG_7184

Die gedachte borrelt op als ik naar de vreedzame Seine kijk, met haar lucht en licht, pracht en praal van de oeroude rivier en haar luister. Ze herbergt een andere wereld onder haar bruggen en op de werven. ‘Het leed gaat keurig aangekleed over straat’, zong Herman van Veen ooit. Maar hier dolen ze rond langs de uitnodigende, warm verlichte etalages, met hun lompen om de voeten gewikkeld, een stuk bloot been erboven, een  schamele jas, de handen in een onbestendig omhulsel,verfomfaaide zwarte hoed. Ook Hij is Wij.

Deze flarden, gedachten van het eerste uur, blijven komen. Ik schrijf ze op, geef er een podium aan en bedenk dat, als je nooit een steen in het water legt, de stroom niet zal veranderen.

 

 

 

4 gedachten over “Als je nooit een steen in het water legt…

Reacties zijn gesloten.