Uncategorized

Opgeroepen sterrennacht

Bij het krieken van de dag uit de veren. Om zeven uur zouden we vertrekken en ik wilde nog schrijven, kalmpjes aan wat medicijnen weg werken, poes Pluis van dubbel eten voorzien en de vuilniszakken naar beneden hebben. Meer noten had ik niet op mijn zang. Nou ja…Fris en fruitig aangekleed zijn, gepakt en bezakt. Ik hou van het langzame opstarten in de ochtend. Dat is de winst van het ont-moeten. Het schrijven is daarbij een mooie mindset. Even terug naar de beleving, lossen, en blanco ontvankelijk voor het nieuw.

De jongens kwamen naar beneden gestommeld en maakten zich klaar. Om precies kwart over zeven uur stonden we bij zuslief voor de deur. Het was onze reis en wij mochten beslissen, hoe we het zouden indelen. Nee, dus niet vragen wat zij eventueel voor plannen hadden. ‘Your wish is my comment’. Mijn eigen Aladdin reed als een vorst in zijn witte slee. Achterin op de leren bekleding zaten wij en kregen elke muziekstijl en soort naar wens voorgeschoteld. Rustig en bedaard vond hij zijn weg regelrecht naar het hotel in Parijs. Belgie huilde spijt onder de snelle passage, maar toch waren er hier en daar nog een paar zonsopgangen, die zich door het wolkendek heen wrongen.

Ingecheckt en opgefrist gingen we naar het beloofde land. Atelier des Lumieres, atelier van het licht, met de sterrennacht van van Gogh als voornaamste trekker. Don Maclean hadden we in de auto nog niet gedraaid, maar heel even vloog ik terug naar mijn eigen Starry Night op een van de laatste kerstavonden van de Jenaplan, met de entourage in blauw, wit en geel. Twinkelende sterrenluchten, een verhalenvertelster in een sprookjesachtige setting, de grote kroonluchter in het midden met de honderd vredewensen en de kerstboom van de boeken in het midden. Natuurlijk mijmerde Starry starry night van Don Mc. Clean door alles heen. Met de jongsten had ik grote lakens laten verven in zwart en allerlei tinten blauw, van kobalt tot ultramarijn en ook hier tussendoor de kleine kerst-ledlampen. Ze schenen uitbundig en dankbaar voor het oplichten van de creatieve uitbarstingen. De kinderen verfden de twinkelende luchten tot we vier stuks wandbedekking hadden voor in de gemeenschapsruimte.

Voor het atelier haalden we nog een broodje in een piepklein eettentje met een luid zingende eigenaresse, die haar opdrachten naar beneden schetterde en een goedlachse kok die met een grote grijns het eten opdiende. Een broodje voor de jongens en een halve vegetarische voor ons.

IMG_7126

Aan de overkant was de ‘Place tot be’ en daar werd dochterlief afgezet, terwijl haar lief verder zocht naar een parkeerplek. Het grote avontuur mocht beginnen. Het startte direct bij binnenkomst met Van Gogh zijn Japanse Periode. Hij was zelf nooit in Japan geweest, maar had zich laten inspireren door de Japanse prenten, die hij  had gezien. Daar kletterden de Shogun zwaarden in alle maten en vormen onder de aanzwellende muziek en onder de loerende blikken van hun meesters, die langzaam weer uitvaagden en uitrolden tot nieuwe personages.

IMG_7077.JPG

De aanblik van vloeren en alle muren in beweging gaf een wankel evenwicht. Ergens in het midden zaten mensen in ademloze stilte de overweldigende schoonheid tot zich te nemen, sommige hadden zich verschanst in een hoek en vormden onderdeel van het decor, anderen waren in slaap gevallen onder de hoeveelheid aan prikkels licht en geluid. Elke verfstreek werd gedetailleerd uitgelicht, alles kwam langs. De irissen, de zaaiers, de zonnebloemen, de Seine en haar sterrennacht.

IMG_7220

Kroon op de beleving was het mogen aanschouwen van de Seine, de sterren, die achter het mooie blauwzwart waren verdwenen, maar waar de vele verlichting er het beeld schiepen, dat van Gogh op zijn netvlies moet hebben gehad. De rimpelende weerschijn van licht in het water. Daar kon de ijzige koude wind, die ons ineens om de oren waaide, geen afbreuk meer aan doen. Een pracht aan opgeroepen sterrennacht.

4 gedachten over “Opgeroepen sterrennacht

Reacties zijn gesloten.