Uncategorized

Vriendschap

Alle goede dingen komen in drieën. Zo ook de feesten. Besloten om met de bus naar Utrecht te gaan. De boeken die ik had uitgezocht voor de twee jarigen had ik zorgvuldig ingepakt, maar de plakband had tussen Sint  en Sint pootjes gekregen, dus het bleef bij ingenieus vouwwerk. Door het ontbreken van zo iets essentieels miste ik de bus. Appje en geen nood, want de taarten bleven staan, dacht het feestvarken.

IMG_7014

De bus had er de vaart in en klokslag elf uur was ik op de plek waar ik wezen moest. Gelukkig gesternte zorgde ervoor dat ik op tijd de klink van het kleine bakkerswinkeltje naar beneden kon drukken. De tijd had even stil gestaan. Anton Pieck zou verguld zijn geweest. Het feest was beneden in de kleine oude werfkelder. Alle lieve bekenden kwamen binnen druppelen. Dat was op zich al een feest. Het bleek een verjaardagskalenderverjaardag te zijn waarbij ieder moest helpen om de verjaardagen van de familie in te vullen. Maar een deel was maar familie. Moeiteloos lepelden ze jaartallen en geboortedata op van familieleden, die of net of allang het tijdelijke voor het eeuwige hadden verwisseld. Ik was verbaasd over de familiegeschiedenis, die zich daar ontrolde. Er kwam een taartje met een kaarsje en in het half duister miste ik het moment supreme. De oude sproeide het kaarsje uit. Niemand wilde meer een hap. Na afloop liep ik als wandelende kunstkerstboom van hout en  lichtjes met de oude op en parkeerde hem en het voor de woning.

IMG_7022

Op mijn dooie akkertje ging de tocht voort naar Lombok, waar vriendin haar vernissage hield. Wat een fijne sfeer hing er toch in die kleine galerie, annex woonkamer. Ze had kwistig rondgestrooid met haar zeevitamientjes, die overal de warme wolkenpartijen, het licht op het  strand, de zomer uitstraalden. Geen passender dag ervoor. Licht in de duisternis. Er zat iemand op de schommel, en er was verse verveine thee. Het was er goed toeven.

Opgewarmd door sfeer en goede zorgen  overbrugde ik nog eens dezelfde afstand van de heenweg, kriskras de stad door. Langs de Daalse Dijk waar mijn moeder ooit geboren was en de Otterstraat, waar mijn vader had gewoond, langs de plek van de verdwenen Monicakerk. Hier lagen alle voetstappen uit mijn verleden. Kabouters en gidsen, werkplekken, stage-scholen. Kriskras er doorheen, langs de molen, af en toe turend op de telefoon of ik de goede route liep. Het plein op, waar ik ooit in de automatiek patat had staan bakken voor al even knokige scholieren als ikzelf. Het was er nauwelijks veranderd, al  was het badhuis nu een restaurant en woonde de oude baas van de winkel niet meer op de hoek schuin er tegenover. Vlak erachter was de nieuwe stek, waar gewoond en gefeest werd en het ademde vertrouwde straten. Het grote hoekhuis nodigde uit in warm licht.

Vriendinlief was helemaal jarig. Ook hier veel oude bekenden, mijn halve school aan oudcollega’s met verhalen over alles wat achter me lag. Hun kleine en grote uitdagingen op het werkvlak en de veranderingen. De kinderen, ooit met kleine angstige dribbelbeentjes in mijn groep, verscholen achter de rokken, nu als bomen van mannen spreidden de jaren uit en ik telde mee. Twintig jaar tussentijd en het voelde zo vertrouwd. We raakten niet uitgepraat, maar op een gegeven moment was het tijd om op te stappen.

IMG_7024

Het lopen door de stad had me goed gedaan. Vleug nostalgie. Door het busraam vervormde de wereld in ovalen en langgerekt licht, terwijl ik nasudderde op de goede stralen van de vriendschap.

 

2 gedachten over “Vriendschap

Reacties zijn gesloten.