Uncategorized

Op naar het nieuwe jaar

De langste nacht breekt aan. Straks als de avond invalt. Vroeger dan gewoonlijk. Gisteren viel het op dat de dag al snel ging wijken. Ademloos naar de lucht zitten kijken, die inktzwarte wolken opriep. Het zoveelste achterkleinkind van mijn moeder is geboren en zuslief heeft afscheid genomen van school.  Het laatste zouden we, een beetje chique, vieren met de zussen, als niet het eerste in gang was gezet. Mijlpalen markeren het jaar.

Het is het tweede jaar zonder de reuring op school. Kerst was een tijd van grote hectiek, maar ook van de intieme warmte. Het laatste jaar in 2016, vlak voor het moment dat mijn hart me vertelde dat het kalmer aan, anders of relaxter moest, had ik op de school van vriendin heerlijke herinneringen opgebouwd in de vorm van een prachtige hemel op canvas, met de gezichtsbedrogjes, lange gekrulde slierten die naar boven leken te draaien, heel veel glitter op mooie kleuren plakkaatverf en sterren aan draad. Daar tussen hadden we de ledlampjes van een lichtsnoer door het doek gestoken. Het vertolkte het ingetogen gevoel na de uitbundige sintvieringen.

IMG_0921

Ik denk met dankbaarheid terug aan die vervulde tijd. De prikkels van de kinderen met hun ongebondenheid en spontaniteit. Steeds weer konden ze de kleine hoekjes los peuteren van ideeën en gedachten en dan ontstond er ineens opnieuw zoiets verwonderlijks, een scheppende kracht. Het is kinderen eigen.

Vandaag is de oude jarig en eten we taart bij de Bakkerswinkel in een select gezelschap. Dan zijn we even oud. Jaren samen opgegroeid, elk jaar op een periode van zeven jaar na, het feit samen gevierd. Zijn verjaardag en nooit de mijne. Dat niet vieren heeft haar oorsprong in het verleden, de verjaardagen aan huis, het stijfjes in de kring, de gesprekken die dwaalden door de ruimte,  flarden opgevangen door de kleine potjes met de grote oren. Dat werd herhaaldelijk duidelijk gemaakt door waarschuwende blikken en knikjes van hoofden in onze richting. Zij hadden toch minstens veel grotere oren, dacht ik verongelijkt. Die aanwaaiprietpraat werd soms fluisterend achter een hand, soms bulderend van het lachen verweven. Het liefst verschanste ik me in de keuken. Altijd was er wel een prikkend boordje van een kriebeljurk in de nek, als het te warm werd en de stof begon te werken. Zondagse kleren waren schering en inslag en ik had er een grondige hekel aan, omdat het kerkse stijf er bovenuit schuurde.

bakker boonzaaijer

Liever darde ik onder de kritische blikken vandaan, het vrije veld in op het landje achter het huis, of de poort door naar de slachterij, verboden voor zondagse prikjurken en alleen te begaan in soepele terlenka met velours sweater, afzak-kniekousen en gympies. Weg uit de blauwe rookdamp  binnen. Dat kon lang niet altijd. Het was een keuze. Als je er niet was, ging al het lekkers je neus voorbij. De sneeuwballen van bakker Boonzaaijer waren niet te versmaden. De slagroom die op de advocaat moest, kon, als het bijna op was, leeggeschraapt worden met de pannenlikker. Zonde als het je neus voorbij ging.

Heel anders dan de feesten van de oude in de gloriedagen van weleer. Taartenwedstrijden, huisfeesten, eten te over, likeuren in alle kleuren van de regenboog, rijkelijk vloeiende drank. Weer een jaar erbij. Heel lang heb ik me jonger gevoeld. In jaren nog steeds, in wijsheid ouder. Het systeem vertoont haperingen, er vallen gaten her en der, maar niet in het iijzersterke geheugen, die moeiteloos liedjes en cabaretske verzen oplepelt. ‘Wat de toekomst brenge mogen’ schalt en jubelt het. Dat zullen alle dagen wijzen in woord en gebaar. Op naar het nieuwe jaar.

3 gedachten over “Op naar het nieuwe jaar

  1. Warme, prikkende, lekker of gemiste herinneringen aan een ver verleden tijd die zich fijn verbinden met het heden, op naar de toekomst. Mooi om lezen Berna.

    Like

Reacties zijn gesloten.