Uncategorized

Energie van de wil

Laat wakker, na een avond schilderen, nadat ik voor het eerst merkte, dat het vege lijf er het bijltje bij neer gooide en zich niets aantrok van mijn eigenzinnige wil. Twee autonome systemen, die volstrekt een eigen plan trekken. Wil wil wel, Lijf kan niet. Wil trekt aan het aller kortste eindje. Want als de massa botten, organen, vaten niet voldoende stoffen toegediend krijgen, zakken ze als een plumpudding ineen.

Weer somde het hoofd het rijtje omstandigheden op: Te grote luchtvochtigheid, teveel hooi op de vork, te inspannende trappen, te veel gesjouw. ‘ Overal waar te voor staat, is niet goed’, hoor ik oma vinnig zeggen, bij het bericht dat mijn moeder zwanger was voor de tiende keer. Het werd uiteindelijk een tweeling en zo had het lot zelf een besluit genomen. ‘ Het leven komt zoals het komt’, zei mijn moeder dan en daar was alles mee gezegd.

IMG_6995

Het wilde niet in ieder geval. Mijn bloem verpest met toetsen als streken zonder gevoel. Stop, schreeuwde mijn organisch systeem. ‘Kappen.’ ‘Nu.’ Dat was het enige goede advies. Stop. Mijn lieve vader van de kinderen zei dan ‘Genoeg is genoeg.’ Zo is het. Waarom wil Wil altijd het onderste uit de kan. Hals over kop heb ik mijn bullen gepakt en ben weggevlucht. Teleurstellingen zijn moeilijk te accepteren. Weer een trapje lager.

De nawee duurde langer dan verwacht. Sip is niet makkelijk te sturen. Sip gaat een volstrekt eigen leven leiden. Te laat naar bed en te laat op. De dag in het thema van te. Zo wonderlijk. De omschakeling naar het werkzame leven in een gemeenschap werkt helend, volstrekt anders dan de avond ervoor. Daar ging ik, met energie en volop zorgfactor.  Ze voelen als mijn eigen persoonlijke ontmoetingen. De vrouw met de pruik en vriendin, de vrouw met het hoofddoekje in een eigen twist, de jonge meid, te jong eigenlijk met altijd weer een nieuwe vriendin als begeleiding, de man met de schilderijen, de bouillon meneer half om half. Zo vullen ze de dag. Ik weet wat mijn pappenheimers willen. We babbelen over van alles.

Vandaag een belletje, ‘kom je naar de balie, iemand wil je een kaartje geven.’ Lieve woorden in een tulpenbad. Laatste chemo en dan de lange onzekere weg.  Ontroerend gevoel en daarna de hartelijke omhelzing. Vlak daarop weer een present. Aanhef: ‘Engel.’ Niet zonder tranen te lezen. In de garderobe, gelukkig. Daarna bevestigend  knijpje in de knie. Wie is hier de engel. Lieverd, die vecht voor leven.

Een bijzondere ochtend met een interview voor de krant. Altijd een dubbel gevoel. Foto in scene en praten over gevoelens en bevindingen, in de hoop dat het overkomt. Het werk is zo betekenisvol, voor hen en voor mij Het geeft net die meerwaarde, die toevoegt. Ze geeft ook energie. De energie die ik verlies door de ontbrekende lichamelijke efforts. Het is niet anders. Wil en lijf in gevecht. Ik heb ze beiden lief. Elke worsteling geeft een nieuw perspectief. Dat is de kracht van de geest. Verheffen, doorwrochten, kantelen, omdenken, noem het maar. Alles is mogelijk. Een ding is zeker. Het helpt. Lichaam helpen door energie van de Wil.

 

 

3 gedachten over “Energie van de wil

  1. Mijn moeder zei altijd ‘Te is nooit goed, behalve in tevreden’.
    En misschien is dat juist wat we moeten proberen vol te houden, tevreden zijn met wat we krijgen, ook al overstijgt de wil vaak de fysische kracht, vooral bij het ouder worden.

    Ondanks je energiegebrek, schrijf je m/krachtig mooi!

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.