Uncategorized

In dankbaarheid aanvaard

Er volgde een algehele rustdag , omdat vandaag er een is van reizen en gisteren kwam zuslief al met een cadeautje. Het Zwanenmeer voor ’s avonds in het plaatselijke culturele centrum.  Bruin kon het niet trekken bij deze dure maanden, dus ik moest afslaan. Ze boodt aan het een vervroegd kerstgeschenk te laten zijn.

Ooit, lang geleden, zaten we alle vier op ballet. Ik denk dat ik al een jaar of acht was. mijn sierlijke passen hadden zich vertaald naar een houterigheid van een onbeholpen ‘dikkertje’. Achteraf gezien en met de maatstaven van nu viel dat reuze mee. Maar met mijn graatmagere zussen naast me was ik het stevigst. We hadden een uitvoering na het eerste jaar en dat was een rondedansje om een mand met appelen, die in het midden stond. Wij moesten midden door steken en toen gebeurde, wat je vurig hoopt van niet. Ik schopte per ongeluk het mandje om. Dat is al een ramp, maar met de rollende appels draaide het hele nummer in de soep. Zenuwachtig giechelende meiden en weg concentratie plus een jeugdtraumaatje.

Het ballet werd ingeruild voor turnen. Dat was ook al niet erg succesvol. Met oefeneningen op de grond ging het nog, maar op de brug en met de bok en de ringen werd het een persoonlijke ramp. Handbal werd het nooit echt. Het veld leek altijd twee keer zo groot dan ik in gedachten had. Bij elke wedstrijd zag ik er als een berg tegenop. Lichaams-slim was ik absoluut niet. Tel je zegeningen.

023

Zwemmen daarentegen, als een vis in het water, zonder bloot te staan aan de kritische blikken, daar waar de schaamte werd meegenomen door elke krauwel of schoolslag, werd helemaal mijn ding. Het was inderdaad altijd het malle lijf, dat niet paste bij de bezigheden. Die schaamte is mijn hele leven gebleven. De omstandigheden zijn wezenlijk anders. Overal om me heen groeien meiden op met een veel steviger consistentie en zijn ze langer en groter en miezer ik ineen, maar dat gevoel van vroeger blijft er doorheen zwermen. Dat is een wonderlijke gewaarwording. Hoe ratio ook weet dat het anders is, blijft het gevoel, dat zich ooit in dat kleine dikke dametje van vroeger heeft vastgezet, sudderen onder het oppervlak.

Er was een zwembad bij het vorige vakantiehuis en daar viel voor het eerst sinds lang het gevoel weer een beetje weg. Daar hadden we met de vier het rijk alleen. Geen andere pottenkijkers erbij en frank en vrij kon er naar hartelust weer gezwommen worden. Weliswaar vergde het veel meer energie, maar het was heerlijk om je weer zo vrij te voelen.Onder alles ligt het houden van jezelf, van je eigen lijf, jezelf lief te hebben. We hebben wel geleerd om liefde te geven, maar ontvangen is een ander verhaal. Dat is de reden dat ik overrompeld ben bij elke lieve geste van iemand. Ik kan geheel van mijn sokken zijn door een lief gebaar en ik heb er toch heus al wat jaren op zitten.

‘Je bent nooit te oud om te leren’, fluistert het verleden in mijn oor. Dat is waar. Zuslief met een lief gebaar, dat zoveel betekent voor mij, die straks mee mag zwemmen met de zwanen. Het is in dankbaarheid aanvaard.

6 gedachten over “In dankbaarheid aanvaard

  1. Ik lees hier gevoelens die me raken vanuit de herkenning.
    Een lichaam dat complexer aanvoelt dan het in werkelijkheid is, ontstaan vanuit een feit of aanvoelen in een ver verleden…..
    Geven is vaak gemakkelijker dan nemen, ook waar het liefde betreft.
    Ik denk zelfs dat beide gevoelens veel met elkaar te maken hebben en dat het vertrouwen in jezelf hier aan de basis ligt.

    Like

  2. Zo mooi en open beschreven, ook zo herkenbaar! En wat een super lief gebaar van je zus, zij is er een met een gouden randje ❣️

    Like

Reacties zijn gesloten.