Uncategorized

Hoog en droog

Een traag begin gisteren, maar een heerlijke dag, ook al droop de regen in de ochtend rechtstandig langs het raam naar beneden. We zouden toch gaan wandelen. De fysiotherapie had ik afgezegd. Soms moet een mens keuzes maken. We besloten vanwege het weer dichtbij huis te blijven. Eerst dacht zusllief aan een rondje rond de plas, maar dat bleek behoorlijk huizenrijk en gecultiveerd te zijn. We gingen toch liever voor het wat weerbarstige werk, de ongebaande wegen. We kwamen uit bij ‘Het Verdronken Bos’, waar onmiddellijk de associaties binnen buitelden. ‘Verdronken vlinder’ van Boudewijn de Groot fladderde er doorheen.

Ik kende dit stuk van Utrecht niet, maar het leek me een uitstekende plek om me mee naar toe te laten  voeren. Alleen die wonderschone naam al. Het lag bij Schalkwijk over een smal pad naast de sloot, waar slechts twee huizen nog stonden en ver weg van de bewoonde wereld. In de ochtend dacht ik mijn poncho te hebben meegenomen, maar het was een douchegordijn. Gat erin geknipt en over het hoofd getrokken, klaar was ik en regenbestendig. Een mens moet inventief zijn.

023Als een zeldzame blauwe ooievaar

De rugzak zat er ook veilig onder en ik wandelde als een dikke matrone verder toen het begon te miezeren.  De grond was doortrokken van het druilerige vocht. We moesten een bruggetje over en daarmee ontsloot zich een volstrekt andere geheimzinnige wereld. Een grote vlonder leidde ons inderdaad over de staketsels van wat eens een bos was geweest. De bomen waren gezwicht onder zoveel water en afgeknapt als luciferhoutjes.

100_5768

Het licht was heel bijzonder met de dreigende donkere wolkenpartijen en hier en daar een opening, waar zon door probeerde te breken.  We kwamen al aan met een glimp van de zon over het roerloze water, een doorkijkje, dat veelbelovend was. Ze deed het land oplichten en veranderde het huilende riet in goudstro. Daarna waanden we ons wandelend over het water, al vroeg de glibberende houten steiger alle aandacht.  De bomen lagen met omgekrulde stammen in het rimpelloze nat en doorkliefden de spiegelende struiken en bomen. De plas was omzoomd met prachtige aardetinten. Oker, Sienna en Omber kleurden het palet.

100_5802

Aan het eind van de steiger zipte een rits open. Het bleek van een camouflage-tentje te zijn. De eigenaar zat met zijn groothoeklens veilig binnen en wachtte er, op de zich onbespied waande, ijsvogel, die er huisde. ‘Ze vloog net op toen jullie stil hielden’ zei de man. Hij wees ons ook op de spechtenboom. Zo’n zeldzame wonderlijke ontmoeting te midden van niemandsland. We liepen door zonder het spoor van de specht te ontdekken. Maar boven het Hollandse landschap vloog buizerd, valk en hier en daar luid gakkend de koppels ganzen, om elkaar het verhaal van Akka en Niels Holgersson te vertellen

100_5846

Weer hadden we geluk met het doorbroken wolkendek, zon in water, roerloos en niet te fel. Het lage land met de boerderijen en die wisselende wolkenpartijen erboven was adembenemend. Rietpluimen lichtten op, zwaar kliefden de schoenen door de zompige vette klei. Het miezerde weer, maar dat deerde niet. Zoveel schoonheid om van te genieten, schilderijen tot waar het oog reiken kon. De zichtlijnen trokken tot ver in het weidse land.

100_5864

Net voor de bui in volle hevigheid losbarstte en we het moerassige braambos hadden getrotseerd, met de eerste wilgenkatjes al aan de boom als belofte voor later, stonden we weer bij de auto. Schoenen spoelen in de plas en bijkomen van de letterlijk en figuurlijk adembenemende tocht in de plaatselijke stamkroeg. Het was opgehouden met zachtjes regenen, maar wij zaten hoog en droog.

7 gedachten over “Hoog en droog

  1. Wat een prachtige combinatie die heerlijke tekst met die schitterende foto’s. Om maar eens een lekker vet cliché uit het toetsenbord te rammelen, maar daarom niet minder waar: alsof ik mee aan het wandelen was.

    Like

Reacties zijn gesloten.