Uncategorized

Wat nostalgie

Bij de fysio  mocht de loopband links blijven liggen. Het was maandag en dat betekende sinds twee weken weer eens een lange wandeling met de zussen. Broer schoof, op zijn eigen ‘zondagse’ dag, ook aan. Volgens een niet vooropgesteld plan, reden we naar Driebergen om landgoed Noordhout in te trekken. Ik zou echt al bij het eerste het beste pad verdwalen met mijn oriëntatievermogen, dat teveel bleef hangen op details en het grote overzicht verloor. Broer en zus waren echte navigators. Vooral broer met zijn ellenlange ervaring op alleengaande tochten, een echte globetrotter, had die modus in zijn pink zitten.

IMG_6639  IMG_6658

Het blad lag aan onze voeten in prachtig goudbruin en op de eerst tocht vielen vooral de kale dode berkenstammen op met een  soort versteende zwammen aan de bast. Het doorstreepte wit met de zwijgende zwarte berkendoders zag eruit als een ragfijne ets. Staketsels waren het nu de stam bovenin ruwweg was afgebroken en gerafeld naar de hemel stak. Er stonden er aardig wat. Tussen de loofbomen door stonden in grote getale kleine exoten met hun ragfijne naaldstructuur als een waas van groen. Daarna de meters hoge dennen met ergens in de hoge verte de belofte aan blauwe lucht.

IMG_6642  IMG_6670

Langs een open stuk hei liep de weg in rul zand omhoog,met daarin de verse sporen van tweehoevigen, schapen dachten we, al waren ze in geen velden of wegen te bekenen. De zon scheen uitbundig en hield onze ruggen behaaglijk warm. Het was heerlijk weer. ‘We kunnen wel even doorlopen tot Austerlitz’, zei broer. Dat is  niet zo ver hier vandaan. Geen probleem omdat we inmiddels weer aan het dalen waren.

001

Maar bij het volgende pad ging het weer omhoog. Temidden van de bossen, daar waar de rododendrons in beeld kwamen, lag een glooiend weiland. Daarnaast een groot landhuis met de indruk van kathedrale grootheid, een gevlochten wilgentenen afscheiding rondom. Paarden, die vreedzaam graasden, naast geit en schaap, maakten het lieflijke plaatje compleet. De Iphone was leeg. Ik had al mijn kruit al verschoten en was het fototoestel vergeten, maar mocht met zuslief haar phone wat foto’s schieten.

oma met bobby

Achter het huis lag een prieel verscholen. We dachten eerst misschien een klein kapelletje, maar ook dat bleek niet te kloppen. Er stond wel een gedenksteen in de gevel. ‘We zijn er bijna’, zei broer, bij Austerlitz dan. Hier op het landgoed van de Treek hadden we bij het restaurant met de speeltuin ooit nog eens de diamanten bruiloft van mijn opa en oma gevierd in de jaren zestig. Buiten het kleurenbad dat de speeltoestellen had ondergaan was er aan de omgeving maar weinig veranderd. Oma op een boomstam met het kastje van haar gehoorapparaat, die ze puffend en hijgend tussen haar boezem schoof, kwam in een flits in beeld, samen met Bobby, haar hondje, die wakend op een meter afstand van haar stond. Daarna stond ze weer op om haar weg te vervolgen, zwaar leunend op haar glanzende zwarte stok.

Vanaf de Treek bleek het een eindje te gaan naar de auto en omdat we niet langs de weg wilden lopen, schoven we het bos weer in. Klein stukje omhoog, wat meer om, maar mooier. De kou trok langzaam op nu de zon lager stond. Het laatste stuk volgden we toch  gewoon de rechte weg. Veel verder gelopen dan gedacht. Ruim 9 km. Het was te voelen tussen de schouderbladen. Met borrel en bitterballen in het vizier hielden we vol. Ruim tweeenhalf uur natuur en de koek was op. Genuttigd tot op de laatste kruimel aan afwisselend bos, hei en velden en wat nostalgie.

5 gedachten over “Wat nostalgie

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s