Uncategorized

Het glas voor de kas

Het was een druilerige bedoening gisterenmiddag. Toch besloot ik, voor de broodnodige beweging, een wandelingetje te maken in Amelisweerd. een van de weinige bossen waar ik wel alleen doorheen durf te struinen. Ik ben wat dat betreft een angsthaas.

008

Het is toch iedere keer weer wonderbaarlijk hoe kleuren veranderen onder invloed van licht. Toch kreeg alles ook extra glans door het spiegelen in de nattigheid. Er waren meer mensen op de been. Sommige met paraplu, maar de meesten zonder en druipend van de regen. De bomen lieten met zware tikken hun druppels vallen. Het ritme van de regen, die gouden zin van Rob de Nijs. Af en toe schoot er een vogel doorheen, maar de meesten zaten hoog en droog en wachtten tot het weer aangenamer zou zijn. In de boom tegenover de Veldkeuken zat een heel gezin mezen. Beschut kwetterden ze honderd uit tussen de takken en hadden kennelijk heel wat te overleggen.

014.JPG

In het statige landhuis was een pop-up museum, maar ik was er te laat, net even na half vijf en om vijf uur ging het dicht. Te kort om te genieten van het fraais dat men beloofde. Er viel een theater van papier te bezichtigen, gemaakt door kunstenaar Isabella de Borghgrave. Ze werd geïnspireerd door kostuums uit de tweede helft van de 18e eeuw en op schilderijen van de 18de-eeuwse Franse schilder Antoine Pesne (1683-1757). Dan maar even opschorten. Van de week is er vast wel weer een gaatje te vinden. Het huis zag er wel uitnodigend uit in dit donkere weer, met haar warm verlichte vensters.

005

De vele kleine vertakkingen van de kromme Rijn deden een ‘gezichtsbedrogje’ met het gevallen herfstblad. Het hele oppervlak lag dik bezaaid en schotelde bedriegelijke vastigheid voor.

011

Het koppel ganzen bij de boerderij keken nauwelijks op of om. Een gakte nog waarschuwend naar me, maar liet het bij die ene keer. Ondertussen was het harder gaan regenen en in de openheid van de velden werd het wel een erge natte boel, dus dook ik gauw het bos weer in. Op de terugweg keken de koeien me mistroostig na of leek dat slechts door de natte brillenglazen.

Thuis was er nog een aflevering van Planet Earth. Over lichtgevende dieren in de Jungle van Brazilië en hun methoden om een dag te overleven. Er werden aardig wat trucs uitgehaald om een prooi te lokken. Een kever kon zijn lichtgroene stippen ‘uitzetten’ en was dan nagenoeg onzichtbaar. De ingenieuze tekeningen op de rug van een kikker, die zijn eitjes aan het beschermen was tegen een aantal sluipwespen werkte ook bijzonder goed.Prachtig verfilmd, die ingenieuze natuur.

Nog een klein stukje Podium Witteman met een virtuoze pianist die een bekend stuk van Beethoven geïmproviseerd omtoverde in de stijl van Mozart, Chopin, Débussy. Wat een gave, als je daarover beschikken kan. Zijn Pianolerares zat achter hem en daar droeg hij zijn nieuwe stuk aan op. Een eigen compositie op het stuk Kinderzehnen van Schumann. Zichtbaar geraakt ontving ze die kroon op haar eigen werk. Een begiftigd en volleerd pianist, deze Eduard Preda.

Pluis is van slag omdat ze niet naar het balkon kan. Het went vast, kan ze ook aan de winters wennen. Ze heeft zichzelf al wel een dikke wintervacht aangemeten. Dat zouden wij ook moeten kunnen. Zo handig. Gewoon je velletje aanpassen aan het weer.

Ik ga in de benen. Het is tijd voor de jacht op het glas voor de kas.

 

 

 

 

Een gedachte over “Het glas voor de kas

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s