Uncategorized

Voedsel voor de geest

Gisterenmorgen kwam men van de woningbouwvereniging om de buitenkant van het huis op te knappen. Dat betekende dat er steigers geplaatst moesten worden aan beide kanten, zowel voor als achter. Help. Waar moest ik met al dat groene leven naar toe. Om zes uur al in de benen om een half uur later te kunnen schuiven, her en der. Het was geen sinecure, maar de stellingen staan en ik heb er ineens gratis balkons bij. Voor Pluis is het een tegenslag, want ze mag even niet naar buiten. Ze zou maar aan de wandel gaan, nu alle buren binnen bereik zijn.

013.JPG

Het was goed dat ik vroeg op was, want ik moest de recensie over de Gorgels nog schrijven én we zouden vandaag het vervolg van de Breitnersessie doen. Daarvoor had ik de Japanse kimono bij dochterlief opgehaald en in de vroege morgen, na de koffie, konden we aan het werk. Het spotje gaf mooi warm geel licht en de daglamp zorgde voor het juiste licht en donker. Wolkenwietje poseerde in alle standen. Emoties voegden we toe door haar ergens aan te laten denken. Af en toe schoten we in de slappe lach, maar de foto’s werden fantastisch. De kimonoserie was een feit. Nu kon ze vooruit met verf en doek. Op weg naar de tuin kwam er een oproep voor de waakmaatjes. Om half drie werd ik in het ziekenhuis verwacht. Een lange gedachtengang aan het bed volgde omtrent het leven en de dood. De overpeinzing waard. De aflossing kwam niet, maar ik kon naar huis. De familie had aangegeven geen waakmaatje meer nodig te hebben. Dat werd te allen tijde gerespecteerd.

011

Vandaag moest ik er aan geloven. een lastig dingetje. Een ruit van de kas van de oude was gesneuveld bij het slopen van het vorige huisje op de tuin. Iets om tegenaan te hikken. Ik had al een keer willen rijden om het glas te halen. Maar de oude verzekerde me, dat een vriend van ons dat zou doen. Achteraf bleek dat niet zo te zijn. Nu moest ik er zelf achteraan. Glaszetter in de buurt gezocht en nu pas bedacht ik me, dat die glaszetter het glas kon komen brengen natuurlijk en misschien zelfs wel zetten. Er zal een prijskaartje aanhangen, maar de gedachte dat het nog steeds niet geregeld is drukt zwaarder op mijn gemoed. Ik nam me voor het straks onmiddellijk te gaan informeren. Wie weet hoe een koe een haas vangt.

IMG_6079 stukje van de vensterbank

Kleinzoon stond in de vroege morgen glunderend op de app. Vandaag wordt hij vijf. Wat vliegt de tijd. We hebben geld gelapt met de hele familie voor één cadeau. Dat was de grote wens van dochterlief.  Ik vind het een wijs besluit. Beter een mooi speeltje dat zorgvuldig uitgekozen is, dan al die kleine prullerijen. Nu krijgt hij een ‘Pokémon battle multi set’ als aanvulling op zijn vensterbank speelpark, waar steeds meer kleine beesten en dieren in komen te staan. Hij is er uren mee zoet. Zo heerlijk, als ze over een ongebreidelde fantasie beschikken.

 

Toen de kinderen klein waren hadden ze op de zolder ook hun hele eigen wereld gebouwd, met oude sari’s als tentdoek, verkleedkleren en alle barbies en little pony’s gaven met oude schoenendozen, kistjes en ander spul, gestalte aan spannende avonturen. Geen kind had ik aan ze, als ze opgingen in hun spel.

Herfst is binnen komen stormen en door de steigers en de opgestapelde warboel buiten ziet het er een beetje troosteloos uit. Tijd voor wat zonnige overpeinzingen en voor een bezoek aan de kleine grote man. Het boek van de Gorgels mag ook mee. Voedsel voor de geest.

Een gedachte over “Voedsel voor de geest

Reacties zijn gesloten.