Uncategorized

Ik kan niet wachten

Het is geen straf om met al die regen buiten in het atelier van Knockart bezig te gaan met zonnebloemen. Ze waren er te kust en te keur. De avond begon met de omschrijving van wat je voelde, als je een zonnebloem in de handen had. Met de ogen gesloten namen we een groot en gedroogd exemplaar onder de loep. Het is al bijzonder op zich, hoe verschillend er geïnterpreteerd kan worden. Daarna was een kleinere verse zonnebloem aan de beurt. Elke vezel werd onder de loep genomen. Tasten, ruiken, zelfs proeven.

IMG_1458

De uitleg erbij was een openbaring. Het hart van de zonnebloem bestaat fragmentarisch uit allemaal kleine bloemen, die microscopisch klein zijn. Samen vormen ze het grote bruine hart. De bloemblaadjes kennen meerdere lagen, en de groene rozetten aan de onderkant zien er al even bloemig uit. De opbouw van de zaden laat een wiskundig patroon zien. Kaasje voor sommige van ons, die vaak tot in detail uitgespit willen hebben, hoe logisch hun objecten in elkaar steken. We startten met houtskool en een tijdllang hoorde je niet veel anders dan het krassen op papier. Rustgevende bezigheid.

IMG_1476  IMG_1487

De verdorde zonnebloemen vond ik het mooist. Die ingedroogde gekrulde harde bladeren om de kern, licht en donkerbruin van kleur, de grillige vormen, de schoonheid van verval. We schetsten en vergeleken. Bekeken de minuscuul kleine bloemen onder de binoculair en een loep. Een van de bloemen werd doorgesneden en het hart was zacht en vezelig. Een kussentje op zich.

IMG_1493

Na het gedetailleerde vorsen gingen we over op het schetsen van de vaas met de bloemen aan de ezels. Vanuit verschillende posities kwamen vazen tevoorschijn. Ingezoemd op de bloemen zelf, of het hele plaatje, met vaas en al en schaduw. Ook hier weer een groot verschil in benadering en verwerking. Bij het vergelijken bleek hoe voorzichtig ik was geweest. Had het al kunnen uitzetten naar een tekening op zich, maar het was eigenlijk bij schetsen gebleven. Het was lastig om tussen alle zwarte lijnen nog de bloem zelf te zien. Dat vroeg om stevige arceringen. Daar had ik wel meer los kunnen gaan.

IMG_1513

Het was een heerlijke avond. Buiten kletterde de regen op het dakraam, maar binnen was het een en al warme gezelligheid met kreten van verbazing en bewondering, het krassen van houtskool op papier en overal die zonnebloemen. ’s Middags was ik als voorstudie bezig geweest met het maken van een aquarel. Met kleur heb je wel sneller resultaat, maar zonder kleur moet je de diepte in, draait het om vorm en licht en donker. Ik nam me voor om binnenkort ook de kardoen onder de loep te nemen. Een bloem die minstens zo ingenieus in elkaar steekt als de zonnebloem. De botanische voorkennis van de juf was een welkome aanvulling op het geheel.

005

Ik heb niet van zonnebloemen gedroomd, maar ze bleven nog lang op mijn netvlies hangen en vanaf gisteren is de kijk erop voorgoed veranderd. Dat is de kunst van het leren. Het openstaan voor elke nieuwe aanvulling die zich aandient. Met een botanische blik kijk je anders. Volgende week gaan we schilderen. Impressionistisch als van Gogh of intens expressionistisch als Kiefer, mathematisch als Mondriaan of zo realistisch als mogelijk. Het kan allemaal. We dragen allen ons eigen handschrift mee. Ik kan niet wachten.

4 gedachten over “Ik kan niet wachten

Reacties zijn gesloten.