Uncategorized

Een herfstgedicht

De droom bestond uit een reusachtige poppenkast, die verkeerd om stond. Voor de kinderen was nog net plaats, maar dan moesten de hoofden ver in de nek gelegd worden. Dus werd het bakbeest in allerijl omgedraaid, terwijl ik aan het bedenken was hoe ik bij het poppenkast-raam kon komen om met het spel te beginnen. Midden in die puzzel werd ik wakker. Gistermorgen toen de regen naar beneden  plenste, vroeg zuslief zich af of we in de middag konden gaan wandelen.

100_5439.jpg

Toen ik de fysiopraktijk uitwandelde was er een stralend zonnetje. Bij de deur van zus weer een paar druppels. We kozen voor de bossen, gewapend met poncho’s en regenjas. Twee zussen en ik, want de derde zus zat in het verre Zweden voor een week. Het Miepje van de Tomtom leidde ons naar de Kaapse bossen, maar raakte aan het eind de kluts kwijt. Bij de remise, een allerschattigst rijtje huizen midden in het bos, werd de auto gestald. Het bos lag er zongespikkeld en verlaten bij en droeg de sporen van een beginnende herfst. Dat beloofde veel goeds.

 

Zuslief had gelezen dat juist in de buurt van berken de vliegenzwammen talrijk zijn. Overal waren zwammen en boleten maar nergens zo mooi rood als  in de buurt van die sfeervolle witte stammen. Dit was het bos van het kabouterleven. Het was niet moeilijk voor te stellen dat Rien Poortvliet in een dergelijk omgeving zijn verhalen bij elkaar had gesprokkeld. Op het pad lagen af en toe grote plassen, die tot ver in de diepte de woudreuzen spiegelden.

100_5513      100_5553.jpg

De fototoestellen hielden we paraat. Vereeuwigden kale verticalen in het sparrenbos, maar ook een treurende  horizontale met de armen wijd gespreid. Het werd afgewisseld met loofbos en grote partijen rhododendrons rondom een aangelegde tuin met haar gecultiveerde hagen. Dapper hadden ze gekozen voor een tweede bloei, en enkele bloemen waren al uitgekomen temidden van de talrijke knoppen.

100_5533

We vervolgden ons pad en midden in het bos stond een poort met een klein schuurtje ervoor. Daar vloog een leger heksen op hun bezems voor de schutting heen en weer en bewaakten dhet territorium.  Een kobold gooide zijn bezem over het hout heen en lachtte in zijn vuistje. Hoog boven in de toren, achter het raam, stond de opperheks. ‘Knibbel knabbel knuisje, wie loopt daar bij mijn huisje’.

100_5551.JPG

De zon scheen nu zelfs uitbundig en kleurde hier en daar de takken doorschijnend rood, bruin en oranje. Moeder aarde maakte zich op voor haar  kroon op het lommer, de ultieme herfsttooi. Daarna zou alles herinnering zijn. De natuur als perpetuum mobile.

100_5509.JPG

Tussendoor kwamen we bij een weidse plek die haar grassen goudgeel liet oplichten. We spotten tussen het lommer door, de  boomklever, een Vlaamse gaai, een roofvogel, een verdwaalde merel en een haastige eekhoorn, die met zijn vossenstaartje de stam afroetsjt en zich niet meer laat zien. Bos is één grote winterschuur met een overdaad aan eikels, paddenstoelen en kastanjes. Ruwe bolsters om hun bruine pit.’ Zouden de eekhoorns handschoenen aan hebben’, vroeg zuslief zich af bij het zien van de stekelige verpakking van de vrucht.

100_5465

Maandag bleek een uitstekende wandeldag te zijn. De mensheid was verstrooid als hier en daar een wandelaar met hond of fototoestel om herfst te vereeuwigen en verder niet. Via het fietspad liepen we terug naar de auto.

100_5575.jpg

Zuslief wilde langs het stoffenwinkeltje in een van de omringende dorpen. Daar was het een walhalla aan monochromen van kleur, een bonte verzameling lappen en lapjes, garen, band, wol en knopen. Elke centimeter werd benut. Met de buit reden we terug. In de herberg aan het dorpsplein brachten we brachten we een toost uit op de schoonheid van de wisselende seizoenen en op de vrijheid van ‘de oude dag’.

Tijd om de puzzel af te maken. Een trap brengt de oplossing en dan start het poppenspel met heksen en kobolden. Aangevreten boleten. Kabouters, die het bos kleuren met het penseel in de ene hand en hun verfemmer met warme aardetinten in de andere en elfen die stukken zonlicht plukken en aaneen rijgen tot een snoer van licht. Een herfstgedicht.

 

6 gedachten over “Een herfstgedicht

Reacties zijn gesloten.