Uncategorized

De regen liet elke gêne varen

Ineens kreeg ik een lumineus idee. Kiezels vervoeren is niet mijn sterkste punt en vier trappen af sjouwen is ook geen licht werk. De oplossing was mijn zonnige ‘leren is leukkoffer’ op wielen. Daar paste alles in, penselen, verf, mooi kleed en een plastic geval voor op de schildertafel, maar ook de kiezels in een grote tas. Wie niet sterk is, moet slim zijn.

Op de tuin was men al volop bezig. En waar ik die nacht van gedroomd had, een tent op tegels, was bewaarheid geworden. Ze hadden de tent tegen de open deuren van de schuur aangezet. Nu hadden we heerlijk de ruimte voor de opbouw van de tafels. Met een aankleding van taarten en bloemen zijn ze een gedicht op zichzelf.

Ieder had wel wat meegenomen, de een strooide met bloemen uit de tuin, de ander had gebakken, er was Jip en jannekechampagne met knalkurk. Courgette, kweepeer, appel en gember uit eigen tuin waren in de taarten  verwerkt. Er was ijzerhard en munt en warm water uit de kookketel. Het zag er feestelijk uit.

IMG_1372

Mijn plannetje van de kiezels was wat in het water gevallen, want er was maar een kind op het hele feest., maar wel een dankbare. Ze kon er geen genoeg van krijgen en maakte de mooiste exemplaren. Aandachtig, op het puntje van de bank, streek ze de verf uit over de gladde kiezeltjes en versierde ze met stippen en strepen. De allereerste werd een lieveheersbeest en daarna verzon ze allerlei grobbebonken, griebelaars en kiezelkapers. Ik moest denken aan het project van de pozzebokken. Die hadden ook uitstekend van pas gekomen als kiezelig ‘wildebeest’.

009

Van AVVN, de landelijke organisatie voor natuurlijk tuinieren, kwam iemand ons een vierde stip uitreiken en een compliment geven. Na de speech werd  er nog iemand in het zonnetje gezet, met bloemen en een courgette. Deze tuinder heeft geen eigen tuin meer, maar het complex is zijn tuin geworden. Hij zorgt voor de oevers en de bosschages. Hij is tevens lid van de werkgroep Natuurlijk Tuinieren en samen zorgen ze ervoor, dat er speciale plekken voor onze tuindieren worden gecreëerd, zoals een takkenril voor de ringslang en de egel, een vogelbosje, een bijen en vlindertuin. Daarnaast geven ze ook workshops en organiseren ze kleine cursussen. Dat maakt het complex zo paradijselijk.

012-3.jpg

Er werden verhalen uitgewisseld en de sfeer was er vooral een van saamhorigheid. De nieuwe imker werd geintroduceerd, terwijl de oude lachend toekeek.  Mijn geïmproviseerde toespraak voor de groep Natuurlijk tuinieren werd bijna in een plotselinge emotie gesmoord. ‘Sentimentele oude dwaas’, dacht ik, als kind van mijn regelmatige huilende oude vader. De ontroering kwam bij de aanblik van de kleine hechte vriendenkringa, die steeds nog steeds aangroeit met fijne nieuwe mensen. We tuinen allemaal verschillend: Moestuinen, siertuinen, kindertuinen, bloementuinen in alle soorten en maten. De gemeenschap zelf is al net zo divers, maar met een groot hart voor de natuur en de dieren en dat schept een band.

img_1436.jpg  013.JPG

Vele handen maken licht werk en alles was zo opgeruimd toen het tijd was. Tegen vieren hield het op met zachtjes regenen en ging het los met de wind. De tent moest buiten blijven, maar diende daartoe wel vastgesjord te worden. Met flinke touwen en een verankering aan de zware tafels moest het lukken. Achter de tent had iemand alle bloemen in de plant voor de schuur gestoken als een knipoog naar de diversiteit van het feest.

IMG_1449.JPG

Warm van binnen om de fijne middag en met een jonge buizerd op mijn netvlies reed ik naar huis. De regen liet elke gêne varen.

 

3 gedachten over “De regen liet elke gêne varen

Reacties zijn gesloten.