Uncategorized

Denk erom

Druilerige zaterdag en een waslijst aan bezigheden. Omdat ze zo uiteenlopend van karakter waren, toch maar even op een rijtje gezet. Dat maakte het afvinken makkelijker en werkte efficiënter.

regen op het veld

Halverwege de dag belde zoonlief op, dat hij zijn scheenbeschermers thuis had laten liggen. Wat doet een voetbalminnend moederhart in zo’n geval. Dwars door de waslijst heen, reisde ik af naar het dorp in het midden van niemandsland en stond drie kwartier later toch een deel van de wedstrijd te kijken in de stromende regen. Gelukkig was er naast de paraplu ook een afdakje en een brede muur. Af en toe piepte zon tussen de wolken door en koesterde ik het koude gezicht in de nog warme zonnestralen. Vlak na de tweede helft moest de scheidsrechter het veld verlaten met een zweepslag en werd de wedstrijd even stil gelegd. Voor mij het teken om verder te gaan met de boodschappen.

Een lief cadeautje bij de wereldwinkel voor de Natuur-en-milieugroep, biologische appel en sinaasappelsap, een bezoekje aan schoonmoeder. Die lag in bed met haar kleren aan. Ze was zo moe. Ze vond dat ze lichamelijke reserves genoeg had om op te teren en wilde niet eten. Toen er in een flits een verzorgster naast haar bed stond, kennelijk in grote haast, werd soep beloofd en een toetje. Of ik haar intussen  naar de stoel wilde brengen. Ze praatte hard en in de derde persoon.

Bij het overeind helpen viel op dat schouders en armen pijnlijk waren bij het aanraken. Restantje van de val, maar ik kon niet zien of het blauw was. Met steun strompelde ze naar de tafel en stoel naast het bed. Zoef, daar werd het blad voor haar neus gezet, zonder de soep, die ze wel wilde, want dat was er alleen maar ’s middags en zoef, we waren weer samen. Een hap prei, de zurige saus, het niet weg te kauwen stukje vlees. Alles kwam gewoon weer retour op het bord, terwijl het gebit danste en rammelde. Ze schoot in een onbedaarlijke hoestbui. Ik besloot niet verder op te dringen. Als je je lamlendig voelt, dan is eten een brug te ver. Ik heb haar wat water gegeven en weer ondergestopt. Wilde nog wat vragen stellen en relaas van mijn bevindingen doen, maar de blauwe flits was in geen velden of wegen te bekennen. Het huis was verlaten op  dwalende dames in de gangen, met rolstoel of rollator, na.

stoneart.jpg

Thuis kwamen de voorbeeldkiezels tot leven als een lieveheersbeest, egel, of slak. en mocht ik afreizen naar het New York van de jaren zeventig in het boek van Siri Hustvedt waar de tijdsgeest door elkaar werd gehusseld. Dat gebeurde ook in het gesprek vanmiddag, waarbij we van het heden naar het verleden waren gevlogen en weer terug. Hoe hard ze had moeten werken toen ze nog een klein meisje was, het helpen bij de koeien waarbij ze, als jong kind, geen kracht had in de vingers om ze helemaal uit te melken, maar het toch moest en het ook deed. Iedere dag weer. Je wist niet beter. En repeterend: ‘We worden geboren om te sterven en dan zit er ook nog iets tussenin’. Over hemel of iets wat wachtte aan de andere kant: ‘Eerst zien en dan geloven’.

Een vos verliest wel zijn haren, maar nooit zijn streken. Ondanks de ellende toch wat kwinkslagen tussendoor en heimelijk gniffelend, toen de blauwe flits weg was, met een prikkend vingertje:’En luisteren hoor, denk erom’.

 

 

Een gedachte over “Denk erom

Reacties zijn gesloten.