Uncategorized

Kom maar op

Het miezerde toen ik bij het kleine museum op het fort aankwam. Er huppelden al kinderen rond op het kleine plein. Hun haren dansten en de metalen hoepels, die ze giechelend in bedwang probeerden te houden, ratelden op de keien bij het voortbewegen van de stok. Aan de zijkant onder het afdak schuimde het water licht op in de zinken teil onder de zeepklopper. Het wasbord stond er al in. Ik dacht aan vroeger als we de klopper lieten dansen in het warme water en het schuim grote ronde bellen blies met een doorzichtig regenboogpalet. De vrouwen om de teil heen waren jonger.

hoepelen 1

Boven stonden de kinderen en mochten om beurten hun tien gram koffiebonen malen. Ze hadden ze eerst voorzichtig afgewogen op de oude  weegschaal met als tegenhang het allerkleinste gewichtje. Nu draaiden ze aan de slinger van de wandkoffiemolen aan de muur en probeerden niet naar de twee mombakkesen te kijken van de stramme poppen, die uitdrukkingsloos in de stoelen hingen.

leitje-e1569558043797.jpg

De jonge opa van een van de kinderen begeleidde het groepje. Hij ging speels in op hun opmerkingen. Verderop werd er op de leitjes geschreven met hele of halve griffels. Het kraste en piepte en vergde de nodige inspanning om de sierlijke letters op het leitje te krijgen. Opa stond achter de lessenaar en hield indianenverhalen hoog door te vertellen van de lat of het rietje, waarmee de meester op de vingers sloeg als het een knoeiboel werd.

Bij het naar beneden stommelen verzuchtte een meisje: ‘Bestond zo’n oude school maar echt, dan wilde ik daar naar toe’.

wasbord

Ook deze groep kinderen boende de poep, hilariteit om de aangelengde speculaas, uit de luiers en ik deed voor, puntje bij puntje en nog een keer dubbel, hoe ze uitgewrongen werden. Wat was het leuk om alles te begeleiden. Na gedane arbeid was het zoet rusten en het wachten was op de volgende groep, maar die had zich afgemeld. Er waren geen auto’s genoeg. Wat een pech voor die kinderen en wat een pech voor mij.

Alle attributen werden opgeborgen.  De waslijn, het springtouw, de hoepels, de geteerde katrol en de steltlopers werden beneden gestald. De koffiebonen, het koffieblik, de puntzakken, de leitjes en de griffels gingen terug de doos in. De klok tikte door, maar de tijd stond weer stil tussen de zwijgende getuigen van weleer. Buiten was het opgehouden met zachtjes regenen.

Thuis wachten de kiezels om schoon te boenen en te drogen. Straks moet er acrylverf komen en kwasten om voorbeelden te schilderen voor het  het oogstfeest op de tuin van aanstaande zondag. Naar aanleiding van hun grillige vormen kies ik voor de vrije hand: ‘Kijk naar de kiezel en zie het beest’. Een drakenkop of een slang, een lieveheersbeestje, een vlieg. Er trekt een wereld aan beesten voorbij in de handvol kiezels uit de grote zak. Ik moet er nog veel meer naar boven sjouwen en wassen. Stukje bij beetje, dan breekt het lijntje niet.

Een app van wolkenwietje. Morgen film? Ja graag. ‘Birth of the cool’ een documentaire over Miles Davids. Met de regen en de kou breekt een heerlijke tijd aan van het elkaar vinden in die andere werelden. Film en boeken. Nog even een week of wat nazomeren en dan herfst en winter en zeeën van tijd om er in onder te dompelen. Kom maar op.

 

 

7 gedachten over “Kom maar op

  1. Het kind in de tijd van vroeger. Leuk dat ze erin worden ondergedompeld.
    Ook hier gaan we stilaan ons ‘filmisch leven” terug opnemen, hoort bij herfst en donkere avonden. En twee uurtjes vertoeven in ‘die andere wereld, vaak helemaal niet parallel, vind ik heerlijk.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.