Uncategorized

En zo is dat

Gisteren zwaaide ik betraand de kinderen uit. Niet door emotie overmand, maar het was het resultaat van het wegtrekken van het onkruid. Kennelijk had er iets tussen gezeten dat direct alle slijmvliezen en traanklieren in opperste paraatheid had gebracht.

019.JPG

Wat een koddig gezicht, de drie schatjes met helm op. Sportief om te komen fietsen. Het bleek altijd nog een kilometer of zeven. Ik was blij dat ik in een opwelling gauw alle resten van een losbandig leven uit de koelkast had geplukt. Er was kaas, toost, biologische perensap en houmous. De tweede kleinzoon ging onmiddellijk tussen de bramenstruiken kijken en stopte zijn zwarte schatten in het inmiddels lege kaasbakje.  Het was een schrale oogst.

Het tweede lot van de voetbal-loterij was voor mij. Oma bleek goed voor vier loten onder begeleiding van glunderende snoetjes. Daarmee werd het sein gegeven om op zoek te gaan naar meerdere slachtoffers. Sans gêne struinden ze de tuinen af. Met een resultaat van negen loten. Kusjes, knuffies en daar gingen ze weer. Zwaaien door de tranende ogen heen.

In een blog van een lieve zielsverwant lees ik over de angst voor de gaten in het geheugen. Als ik iets vergeet, komt het door gebrek aan focus. Twee of meer dingen tegelijk willen doen. Ik merk  het bijvoorbeeld met koffie en thee schenken in het ziekenhuis. ‘Suiker en melk’ is altijd de vraag. Als ik op dat moment meer let op de manier waarop men reageert, hoor ik het antwoord nauwelijks. Ik dwing mezelf om eerst te luisteren en dan pas te kijken.

De oude heeft een geheugen als een olifant. Hij vergeet niets, helaas. Elke misstap, een van hem gekregen horloge doorgegeven aan mijn dochter, de kastanje gekregen bij een verjaardag en niet gebruikt, bestek dat hij me ooit schonk en nu mist, achtervolgt me al mijn hele leven.  Hij schroomt niet het voor de voeten te gooien. Het heeft dus nadelen en voordelen.

In de blog wordt een gedicht aangehaald van Geert de Kockere:

Er zitten gaatjes
in mijn verstand.
Van het vele piekeren
over onbegrijpelijke dingen,
mezelf nog het meest.

Maar ach, al bij al
is het best wel handig,
zo’n kop vol gaten.
Er kan dan af en toe
een frisse wind doorheen …

Het slaat de juiste toon aan. Luchtig en met humor. Piekeren en tobben verdringen andere zaken. ‘Geen zorgen voor de dag van morgen’, glimlacht het verleden. Alles waar je je druk om maakt is verloren energie. En nog een: ‘Angst is een slechte raadgever’. Ze wisten het ons zo mooi te vertellen. Er zit een kern van waarheid in. De oplossing voor vriendin blijkt een geheugentraining te zijn. Waarbij inderdaad focus en bewust handelen drijfveren blijken, naast gemoedsrust en beweging. Aan de andere kant is het schrijven van een blog ook een mooie training. Ik hou veel meer vast van vroeger, van nu, dan ooit. Doordat ik erover schrijf en er een woordbeeld opplak. Met studeren deed ik precies hetzelfde. Hele schriften schreef ik vol met leerstof. Zodra het op papier stond, zat het in mijn hoofd.

IMG_0213.JPG ‘Beren op de weg’

Af en toe gooi ik bewust een deur dicht, dan rommelt er teveel door elkaar. De emotie probeer ik los te weken, waardoor piekeren denken wordt en in het beste geval filosoferen. Door de angst worden ‘beren op de weg’ steeds groter en dreigender. Mijn motto: ‘First things first’ heeft me geholpen bij de les te blijven. Eerst het een en dan het ander. ‘Je kan geen ijzer met handen breken’ fluisteren ze over mijn schouder heen. En zo is dat.

3 gedachten over “En zo is dat

  1. Mag het een troost zijn dat er ook is gezegd dat niemand (dus ook geen vrouwen, hoewel we daar soms prat op gaan…..) twee zaken tegelijk kan doen?

    Ja, ook ik zie het blogschrijven als een ‘zinvolle’ bezigheid, ik resumeer even voor mezelf , en via het schrijven onthoud ik het allemaal langer (of ga ik herlezen 🙂 )

    Geert De Kockere verwoordt het prachtig, maar jij ook!

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.