Uncategorized

In de ware zin van het woord

Zon en zoeven over verlaten boerenwegen. Meer is er niet nodig om tot rust te komen. Rechts ligt het Noorderpark met haar paden en bebossing en links de weilanden met achteraan grote kassen in een begrenzing van de bospartijen bij de Maarseveense plassen. Recht voor mij molen de Kraai en de toren van Westbroek. Dat kleine dorp verzonken in het veen, met haar plassen en grasland. Tegenover de molenpolder zijn de woonparken, waar ik op kraambezoek zal gaan. Nog net heb ik de laatste plek op de parkeerplaats veroverd. Ik moet bij het derde perceel zijn. Vlaggetjes van vreugde wijzen de weg.

Het wordt een weerzien met het verleden en het heden. We halen herinneringen op. De goede oude tijd, afghaanjassen, patchouli en musk, toen we elkaar nog dagelijks tegenkwamen. Wij als jonge moeders in vergelijk met de moeders van nu. Alles kon en alles mocht. Nu zijn er regels en ligt het zoveel meer aan banden. Maar wij, als wijze oude vrouwen weten onze plek. Een eigen visie op kinderen is zo waardevol en vooral de ruimte daarvoor.

Het kleine schattige bolletje wordt dicht tegen het lijf van moeder gehouden. Als het mutsje af gaat is er een koppie vol zwart haar. Vertederende garnalenvingertjes maken een vuist, bungelende kleine voetjes, babygeur. Ruimte te over voor een grootschalig kraambezoek in de grote tuin. De driezitsbank is wijselijk naar buiten gehesen. Heerlijke appeltaart en rozenwater. De versbakken ouders, oma’s en opa’s glunderen. De zon zet alles in een feestelijk licht. Als ik halverwege afscheid kom nemen, zit moeder met kind in de luwte van het kleine kamertje en gulzig drinken ze de voelbare liefde in.

guusje.jpg

Terug naar de auto gakt een eend een uitbundig vaarwel en waggelt aan wal. De prachtige cyclus van het leven houdt me nog even bezig. Wat fijn om nicht gelukkig te zien, wat heerlijk om straks weer nieuwe ontmoetingen te hebben met een afspraak die staat.

Op het voetbalveld, net op tijd voor de tweede helft, zie ik zoonlief zich in het zweet rennen. Ooit heb ik geprobeerd zo’n voetbalveld al rennend over te steken, toen ik nog op en top en jeugdig was. Zelfs toen haalde ik het niet. Respect voor de mannen en het harde werken. De beloning een gelijkspel.

Jacobine sneed in haar programma op televisie  een interessant probleem aan. Wat zijn de gevaren van een moderne spiritualiteit. Ik denk terug aan de keer dat ik een weekend meeliep met een seminar van Landmark, waarbij ik verbaasd was om te zien wat de bijeenkomst met mensen deed. Men beriep zich op het aangaan van de commitment en keuzes, maar nergens kon ik de vrijheid in diezelfde keuzes ontdekken. Er werden opdrachten gegeven, die ver buiten mijn grenzen lagen en ik wist toen al, dat dit niet het pad was dat ik moest bewandelen.

Aan tafel bij Jacobine zat de filosoof Stine Jensen, de advocaat Samuel Vermeulen en spiritueel leraar Hans Knibbe. Samuel was zelf een kind van Bagwan-ouders. Er vond in de ashrams emotionele verwaarlozing plaats van de kinderen, doordat ouders zo op zichzelf en hun geestelijk leider gericht waren. Hij is later teruggegaan naar de Ashram en vond er tot zijn verbazing voldoening. Het is de gemeenschapszin waar we naar op zoek zijn in deze tijd. De vraag is of we er een leider bij nodig hebben.

IMG_1126

Een volkstuinencomplex schept een band. Het doet letterlijk aarden. Een goede werkkring heeft dat, een sportvereniging, muziek, kunst, gelijkgestemden in de natuur, een familieband. De gemeenschappelijke deler in voelen, ervaren, ondervinden is rijker aanwezig dan soms lijkt. Samen met anderen blijf ik streven naar  een eigen visie op het leven en het geven van ruimte in de ware zin van het woord.

 

 

4 gedachten over “In de ware zin van het woord

Reacties zijn gesloten.