Uncategorized

Een welbestede middag

Het is pas kwart voor vier en ik ben klaar wakker. Er spookt van alles door het hoofd. Waarschijnlijk omdat de agenda aan alle kanten vol loopt. De gebruikelijke activiteiten daargelaten vallen er nieuwe stappen te maken. Spannende, omdat ik nog niet weet waar ze me brengen zullen. Ik vind het aangenaam. Zo blijft het leven afwisselend, onvoorspelbaar en daardoor boeiend. Het raam staat open en er drijft koele nachtwind binnen, af en toe ruist er een auto langs, soms vergezelt van een rauwe beat. Soms scheurt een brommer de stilte uiteen.

IMG_1203.JPG

Vriendin appte gisteren. De tweede expositie van de stichting Nederlandse Portretprijs was er in slot Zeist. De lucht was grauw en grijs. Geen beter weer voor een bezoek aan een tentoonstelling. Irma Braat was een van de winnaars van de eerste editie in 2017.  De Tom Tom fluisterde een omweg. Over Bunnik, maar achteraf bezien  lag het slot aan het eind van het verlengde van de Julianaweg met open armen om me te ontvangen. Dwars door alle fietsende scholieren heen lukte het om een parkeerplek te veroveren. Wat een mazzel. Het jonge grut maakte een leven als een oordeel. De scholen waren begonnen en ik kon uit wat flarden opmaken dat ze roosters op hadden gehaald, er tussenuren waren. Ze daagden elkaar uit. Hard, harder, hardst. Gilden en giebelden. Het slot lag er statig bij. De gele plomp was bijna uitgebloeid. Het blad kroop licht gehavend in een hoek bij het bruggetje. Er was niemand op de grote binnenplaats maar het bord met de aankondiging van de expositie wees de weg. De rode loper wees naar de ingang.

IMG_1241  IMG_1236

De expositie was in de culturele vleugel. Twee dames op leeftijd drentelden in de hal achter de glazen balie rond. Met de museumjaarkaart kreeg je 1 euro korting. Het vertrouwen was groot. Er was een vel met alle deelnemers zodat ik aan het eind kon bepalen welk schilderij mij het meest bekoorde. Twee statige houten trappen leidden naar het portrettenwalhalla. Drie kamers met imposante en minder spectaculaire werken en ik was er helemaal alleen. De inleidende film waarin de kunstenaars zelf vertelden hoe ze tot hun werk gekomen waren gaf de geheimen uit de keuken prijs. Het was prachtig. Groots en sommige meeslepend, anderen met een vleug humor, weer anderen ontroerend mooi. Het allerkleinste portretje, met de slechtste belichting ooit, was mijn favoriet. Alsof ik recht haar hart inkeek. Het was een zelfportret van Bairbre Duggan. Misschien kwam het door de bril die scheef in de haren stond, maar het was vooral de textuur, de blik, de kleuren. Ze bewijst dat het niet nodig is om in de overtreffende trap te werken. Het is klein maar fijn.

Als het zaaltje dicht trekt met bezoek, slip ik er weer uit. Lever mijn briefje in. Er staan nu twee andere oudere dames posters te rollen. Ik geef aan welke ik het mooiste vind. In de koffiebar achter de hal hing het werk van Irma Braat van twee jaar geleden. Fascinerend. Later zou blijken dat Baibre ook een docent is van de Wackersacademie, net als deze Irma.

IMG_1290

Met een cappuccino en twee levensgrote houtskooltekeningen  op fotografische sterkte aan de muur rust ik even uit. Een man en een vrouw waren aan het daten. Dat maakte ik op uit de opgewonden manier van praten, een klein kussengevecht, veel gelach, net iets te hard. Het spel van aftasten in woorden. Buiten stond een lichte bries. Aan de zijkant van het slot lag de begraafplaats van de evangelische broederschap achter hoge muren. Hier valt de wereld stil. Er is geen enkel beeld te zien, alleen helemaal achteraan wat verse bloemen. Platte stenen ingegraven met richels er tussen. Verstilde soberheid.

IMG_1304

In het beeldenpark er tegenover, zitten op een bankje de hangouderen, sommige half over de rollators heen en doen net als de jeugd een wedloop met hun bijbehorende stemverheffingen. Ik kijk naar het witte zwanenbeeld in de gracht. De zon winkelt af en toe door de dreiging heen. Een dikke knipoog naar een welbestede middag.

3 thoughts on “Een welbestede middag

  1. Hangouderen. Mooie analogie. Hier zie je ze niet zo vaak, maar we hebben dan ook geen parkje met bankjes. Wel veel wandelpaden en heuvels op en af. 😉

    Like

Comments are closed.