Uncategorized

Morgen meer

De jetlag door de nachtdienst van gisteren is weer een beetje recht getrokken. Slapen ging nauwelijks, maar ik mocht wel moe op de bank in slaap vallen van mezelf, als dat erin zat. Vannacht heb ik heerlijk geslapen en wonderlijk gedroomd. Over ‘op tijd komen’ en de vraag: ‘Wat trek je aan’. Wat me is bij gebleven, is het haastgevoel, omdat ik om acht uur precies buiten moest staan. Ik had voor die gelegenheid een simpele zwarte broek met het zwarte bloesje aan getrokken. Niets meer en niets minder. Ik moest me door hele groepen samenscholende kinderen worstelen, die allemaal een vraag voor me hadden of andere dringende zaken. Ik bleef stug doorgaan en redde het net. Het is de droom die de werkelijkheid kietelt. Om acht uur wordt ik gehaald door zus met andere zus om een training te krijgen over de onderwijskundige kant van de E-learning.

Gisteren heb ik al een digitale leeromgeving aangemaakt. Ik ben benieuwd. Mijn leven met de kinderen blijft voor eeuwig op het netvlies staan, maar wordt niet langer meer gevoed met nieuwe uitdagingen. Dat mis ik. School als instituut en onderwijs staan verder van me af dan ooit. Als we als team bij elkaar zijn, dan ben ik terug in de tijd en branden de verhalen los.Ze hebben zich genesteld in anekdotes. Maar de toevoerkraan is dicht. Een fantastisch project dragen met de groep werd verlangen, de herinneringen blijven van goud.

tralala tralali Project Tralala Tralali over wormen en zo.

Het verhaal over de Swifterbant-cultuur is een project op zich. In de praktijk, op school, hadden kinderen er mee aan de haal gegaan en hun eigen verhaal erin gestopt. Interactie is het grote goed om betrokkenheid te garanderen. We zouden het nagespeeld hebben op school en een nederzetting maken op het Robbeneiland, een modeshow organiseren met pluche en nepbont als dierenhuiden en potten ontwerpen van klei. Er zou een rivier komen voor de visvangst en een stuk bebossing voor de jacht. We hadden kunnen uitpakken met vetkrijt en ecoline voor de onvolprezen vissen en zouden timmeren en zagen om het bos te realiseren. Stokbrood bakken boven open vuur in de grote zandbak. Zo werkte dat. Ik verzon wat, zij gingen er mee aan de haal. Of een van de kinderen kwam met een onderwerp, een bouwput vlakbij huis of een brandweerwagen en binnen no time had je een nieuw project te pakken. Voor de voeding zijn kinderen onontbeerlijk. Nooit zouden ze het verhaal vergeten. Dat was de kracht van de beleving.

Vandaag ga ik horen hoe theorie de praktijk vertaalt en of dat strookt met mijn beleving. Alles valt te vangen in mooie oneliners en nauwsluitende omschrijvingen, maar daarmee de praktijk  aanraken zou een loffelijke streven zijn. Deze overpeinzing sterkt me. Het duurde even, maar ik ben er weer klaar voor.

Het is ook wel een soort rollercoaster met die verschillende werelden om me heen. De andere wereld is het ziekenhuis met haar mensen en verhalen van lief en leed en vult nu de dag. Beide werelden vervullen wensen.

006

De zon kleurt de hemel in prachtig oranjegeel. Door de bomen gloort het daglicht als een zomerse belofte. Morgenstond brengt goud in de mond. Het beste begin voor een dag als dit. De locatie mag er zijn. Lunch is aan zee beloofd. Dat wordt luchtig kleden en laagjes. Goedgeluimd in de benen, schoolwereld mee, laptop mee en gaan. Morgen meer.

3 gedachten over “Morgen meer

  1. Jouw werelden van klein naar groot, jong naar oud liepen en lopen over van creativiteit en zorgzaamheid.
    Je was en bent en blijft een bezige bij, met veel interesse voor de wereld rondom je.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.