Uncategorized

Ik zwaai terug

Net thuis van een nacht hanenwaken. Daardoor is er in het ritme geknipt en de dagindeling in de war. Geen familie en onrust om het proces. Met vertrouwde handen is lijden lichter. De beloning was het praatje in de ochtend en een beverig zwaaien en later de nostalgische euforie van het naar huis mogen als het ziekenhuis volstroomt met dagwerkers.

002-9.jpg

Ik had vanaf vijf uur tot elf uur ‘s avonds geslapen. In de ochtend de afdeling. Mijn taak  was onder andere het uitnodigen van patiënten voor een klassiek lunchconcert de volgende dag. Enerzijds waren er veel nee’s, maar anderzijds was het kennelijk de perfecte aanleiding om de doopceel te lichten. Zo hoorde ik twee haast identieke verhalen van twee mannen, die beiden alleen lagen. Het verhaal van de eindigheid en de berusting, nog niet de volle overgave. Het verdriet om het loslaten van dierbaren en de hele eigen wereld. ‘Afscheid nemen bestaat niet’ zong Marco Borsato, maar wel voor hen die de streep over moeten en tijd te over hebben om met dat idee te leven. Ze zijn in hun hoofd bezig om van alles afscheid te nemen. Zoals  een geliefde na het overlijden alle eerste keren zonder telt.

De vrouw van de acht zussen was er. Haar mooie felgekleurde sjaal op haar hoofd en met bijpassende vuurrode lippenstift. Ze trok hem trots even af om haar haar te laten zien, dat aan het groeien was. Zacht en donzig. Ze vertelde van de pruik die na twee maanden onder in de la tussen de sokken terecht was gekomen. De marmot had ze hem gedoopt. Ze vond een kaal hoofd mooier en minder eng dan dit korte plukhaar. Sjaaltjes had ze te kust en te keur. Zelfs een denim voor bij de spijkerbroek. Vier zussen gingen steevast mee. Ze was de jongste, het kleintje. Ook al ben je 66 en lang en breed oma.

019

Vannacht ging het boek van Monet weer mee. In diepe rust klonk de regelmatige zware ademhaling. Dan kroop ik onder de met slopen afgedekte lamp en las van de bittere armoede van de man die later de wereld zou betoveren met zijn waterlelies, de miskenning van zijn schilderkunst door sommige van zijn tijdgenoten. Alsof hij met grote haast zijn doeken had geschilderd. Die krachtige toets, sneller dan de kleur verschiet onder de snellende zon, sneller dan de wind de wolken aanwakkert, sneller dan het getij, sneller dan de dood haar kleuren spreidde bij het doodsbed van Camille.

De oude man in bed vraagt of ik een emmer water over zijn hoofd wil gooien. Hij heeft het warm. Een washandje mag ter vervanging dienen. Hij staart naar het plafond en telt de platen, twee vierkanten, vijf rechthoeken en keurig afgewerkt. Morfine sluist verwardheid binnen, afgewisseld met heldere ogenblikken.

004.JPG

Buiten wordt het langzaam licht. De lamp kan uit. Bij de parallelle vleugel aan de overkant knippen een voor een de lichten aan. Ook hier de eerste tekenen van leven in het gonzen van de stemmen. De keukendienst, wat later, rammelt de ontbijten langs, belooft thee met honing voor de schrale keel van mijnheer, biedt mij een ontbijt aan met een gekookt ei. Ik sla over, neem afscheid en hou het einde open. Bij de deur zie ik de beverige hand. Hij zwaait. Ik zwaai terug.

 

 

 

3 thoughts on “Ik zwaai terug

  1. Het zal ons allen ooit overkomen, en toch kan ik geen vrede vinden bij het besef van eindigheid.
    Wat mooi dat jij nog zoveel mag betekenen voor die mensen in de eindfase. Dan hoop ik iemand als jou tegen te komen…..

    Liked by 1 person

Comments are closed.