Uncategorized

Een hart op de spiegel

Heel hard gewerkt bij de fysio. Mensen zijn daar heel divers. Er is een vrouw die zich passief opstelt en direct gaat zitten als ze binnenkomt. Ze pakt haar trainingsschema er niet bij, maar wacht tot het aangegeven wordt. Vervolgens gaat ze in gesprek met de buurvrouw en pas als de fysiotherapeute zegt ‘Loopt U even mee’ dan stapt ze op de fiets. Daarna zakt ze weer in wachtstand. Bij alles heeft ze aansporing nodig en als ze aan het praten is, dan doet ze niets. Haar uur bij de fysio duurt twee uur. Ik draai het liefst alles achter elkaar af met een korte pauze van hooguit een minuut. Een stevige work-out geeft nieuwe energie.

43357481_1981023625320574_7183067359897526363_n

Het is verder pas-op-de-plaatsdag. Ik lees de oude blogs na. Op 20 augustus 2011 ben ik kennelijk in een bespiegelende bui. Letterlijk en figuurlijk. Ik rafel mijn persoonlijkheid een beetje uit elkaar. Het gaat over het zelfbeeld van mij en in het algemeen. Ik schreef het volgende:

Dat zelfbeeld is nog altijd een beetje vervormd en ik heb me allang verzoend met het feit, dat dat niet meer over gaat. Bikini en zwempak zijn verruild voor mijn souave-broeken en hemdjes. Daarin voel ik me senang. Op sommige plekken voel ik me nog steeds een vreemde eend in de bijt. Bij deftige mevrouwen heb ik nooit gehoord. Ik weet het. Het ligt aan mij. Als ik zie hoe frank en vrij de kinderen van deze tijd door het leven gaan. Ze hebben flair en kunnen zich presenteren. Ze kunnen accenten leggen op lichaamsdelen, waar ik altijd naarstig een lapje zwart extra overheen zou gooien. Ze passen zich niet aan aan de wereld om hen heen, maar de wereld past zich aan aan hen. Dat is het grote verschil.(…)

Juist omdat ik die haarkloverijen van anderen onmiddellijk op mezelf betrek en het altijd in mijn achterhoofd na blijft gonzen, zal ik dergelijk commentaar nooit hanteren naar iemand toe. Laat iedereen zijn wie hij is en help elkaar in het versterken van het zelfvertrouwen. Niemand hier in huis zal in die zin commentaar geven op iemands uiterlijk. Omdat ik weet, hoe lang het duurt voordat het spiegelbeeld in de spiegel een en dezelfde is met het mooie mens ervoor.

031

Mijn overpeinzingen stroken nog steeds met de werkelijkheid. Er zitten mooie denkbeelden bij. Zoals: Ze passen zich niet aan aan de wereld om heen heen, maar de wereld past zich aan aan hen. Hier is het een gemeenplaats. Het gaat niet op voor alle jonkies en misschien zijn ze dan allang de fase van de puberteit te boven. Een deel van de jeugd is vooral groter, breder en daarbij gedurfder gekleed. Waar ik vroeger de langste en de dikste was, gaat dat al jaren niet meer op. De mini’s en de naveltruitjes gingen mijn neus voorbij. Sans gene zijn de kinderen van nu, wat een zegen is. Die knoop hoeven ze niet mee te zeulen voor de rest van het leven. Als iemand iets niet wil zien, moet ie maar de andere kant opkijken.

004

Ook de laatste zin is een zegenrijke gedachte: ‘Omdat ik weet hoe lang het duurt, voordat het spiegelbeeld in de spiegel een en dezelfde is met het mooie mens ervoor. Eigenwaarde valt te kweken door het geloof in een kind vanaf jongs af te tonen. Meer is niet nodig.

Met die gedachte in het achterhoofd dans ik sierlijk over de huisraad met de houten plumeau, wals ik de kamer door met de stofzuiger, wrijf ik de ramen op met de zemenlap, en teken met lippenstift een hart op de spiegel.

5 thoughts on “Een hart op de spiegel

      1. Maar ook subtiel. Soms heeft een mens heel weinig nodig om het (zelf)vertrouwen te verliezen.
        De één is veel gevoeliger dan de ander. Het blijft aftasten naar de juiste snaren….

        Like

Comments are closed.