Uncategorized

Het is aan ons

In het boek dat ik aan het lezen ben, komt een passage voor, dat te maken heeft met een man, die woedend is dat zijn vrouw hem heeft bedrogen. Na een aantal handelingen waarbij hij niet uit zijn verstarde houding wil komen, borrelt ineens de woede op en als een Vesuvius schiet zijn haat en gram eruit in alle toonaarden. Tot dan toe had hij niet gepraat.

Hij graaide een pistool tevoorschijn en beet al zwaaiend van zich af. Hoe meer hij siste en schreeuwde, hoe slagvaardiger het onding in zijn hand kwam te liggen. Later vertelde hij dat hij aan zijn vader had moeten denken. Zijn vader die hem met straffe hand en intimiderend gedrag had geleerd zich als een echte man te gedragen. ‘Echte mannen huilen niet, ze zijn onkwetsbaar en verliezen nooit de controle’, was hem ingepeperd. Hij had een betere vader willen zijn, maar had niet geweten hoe te ontsnappen aan wat hem geleerd was. Hij wist niet hoe hij zijn kinderen iets kon leren zonder intimidatie.De therapeute hield hem een spiegel voor. Ze liet hem het gevolg zien van zijn voorgenomen daad. Hij zou exact hetzelfde voorbeeld zijn voor zijn zoon zodat die, net als hij, ook niet zou ontsnappen aan datzelfde gedrag. Daardoor bond hij in, de woede nam af en hij kon naar binnen keren.

004

Het lijkt zo logisch en is toch vaak zo mistig om ons heen, waardoor we belemmerd worden de juiste aanleiding tot ons handelen te ontdekken. Er zijn zoveel omwegen die allemaal belangrijk lijken, maar die slechts schampen aan wie we werkelijk zijn. Ze beantwoorden vaker aan wat we willen zijn. Geliefd, onmisbaar, zorgend of beheerst, leidend en ongenaakbaar.

Ik denk terug aan een voorval op school. Er kwam een nieuwe jongen de groep binnen. De angst voor het onbekende stond in zijn ogen te lezen. Hij had zich verscholen achter zijn moeder.  Zijn vader trok hem achter diens rokken vandaan en duwde hem naar voren. ‘Vooruit, niet zo kinderachtig’ . De toon was gezet. Het bleek dat de jongen een spartaanse opvoeding. Zijn lievelingskonijn werd geslacht, waar hij bij was. Het schedeltje werd later aan de muur gespijkerd.  Zo waren er nog meer wonderlijke ervaringen voor een jongen van vier jaar oud. Op een dag toen hij wat ouder was, viel hij achterover van de balie en tuimelde met een harde klap op zijn hoofd. Hij stond op, keek langs onze geschrokken gezichten heen met zijn lichtende ogen, en liep naar de groep. Er rolde geen traan over zijn wangen.

img_0982.jpg

De therapeute in het boek trok een wijze levensles uit het voorval met de starre legercommandant. Het werd bepalend voor haar eigen leven, het laatste deel van de verwerking van haar trauma. Ze schrijft over die ergste momenten in ons leven, die het meeste pijn doen, die het aller-afschuwelijkste in een mens naar boven kunnen halen, dat ze ‘vaak de momenten zijn, die ons leren begrijpen wat we waard zijn’. Als we dat punt bewust passeren is het aan ons, aan de keuze die je maakt, hoe je verder gaat. Je kan kiezen voor het verdriet en de pijn van het verleden, maar je kunt ook kiezen voor een nieuwe weg, een toekomst.

In dat hele relaas staat een zinnetje dat rechtstreeks raakt. ‘Zullen we onze kinderen dwingen om af te rekenen met ons verdriet’.  Voor mij vat dat de hele kern samen van het boek. Laten we de geschiedenis zich herhalen of niet. Kinderen hebben het recht op een  eigen verdriet, vreugde, verlangen, vervulling. Op een eigen leven.

Ik zie de kleine jongen, die achter de rokken wordt weggetrokken, haarscherp voor me. Hij kijkt me aan. Het is goed gegaan, lijkt hij te willen zeggen. Ik heb het overleefd en het eigen gemaakt. Ik heb de trauma’s een plek gegeven.  Er zijn veel momenten in een mensenleven die vernietigend lijken, maar steeds weer zijn er andere, die kracht geven om verder te kunnen. De pijn is er. Erkenning ervan is belangrijk. Haal het uit de duistere hoeken weg, benoem het en maak een keuze. Het is aan ons.

img_4674.jpg

Edith Eva Eger: De Keuze. Leven in vrijheid

11 thoughts on “Het is aan ons

    1. Inderdaad. Het is lastig. Moelijk ook. Het betekent dat je eerlijk moet durven zijn tegen jezelf. Het boek is een grote zoektocht naar die weg. Ze komt van diep en ze gaat naar ver. Zo de moeite waard en in dat licht alleszins te begrijpen. ❤

      Liked by 1 person

  1. Ik denk heel vaak dat met ‘de zonde der vaderen’ precies dit bedoeld word, wat ik oppik uit jouw blog van vandaag: het doorgeven van trauma’s naar volgende generaties. Door gedrag aan je kinderen door te geven dat gebaseerd is op deze trauma’s. Dat den overigens niet alleen vaders , maar ook moeders. Je hebt een keuze, al is daar ook voor vereist om te onderkennen en erkennen dat er sprake is van op trauma gebaseerd gedrag. Klinkt simpel, is het in de praktijk niet. Mooi blog. Ga ook het boek eens opzoeken. Dankjewel!

    Liked by 1 person

  2. Je ouders kies je niet, hè. Maar ze kunnen wel heel wat onheil aanrichten, bewust of onbewust. Dat ondervind ik nog bijna elke dag. Als kind al nam ik me voor het anders aan te pakken als ik zelf kinderen kreeg en ik had het geluk een man te ontmoeten die me daarbij hielp …

    Liked by 1 person

    1. Wat heerlijk voor je Anna, dat het je gelukt is. Nee, die ouders heb je, Leed overkomt je. Pijn is er. Maar wat doe je om er mee om te gaan en het te verwerken. Daar ligt de keuze.

      Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s