Uncategorized

Omarmen

Gisteren was het een rustdag. Ik wachtte op een boek dat ik besteld had en dat belangrijk was om verder te kunnen met mijn verhaal. Mijn overpeinzingen raakten verstrikt in het feit dat het verhaal op historische waarheid moest berusten en toch voor een deel de verbeelding wilde prikkelen door met wat fantasie te strooien.

IMG_3769

Ik las de beide boekjes van Freinet uit en kwam daardoor op het lumineuze idee, om het verhaal gewoon te vertellen vanuit de werkelijkheid en de wijze waarop men mij had benaderd. Hoe ik enthousiast was geworden. Hoe het idee de deur naar mijn ongebreidelde oneindige fantasie uitnodigend open had gezet. Figuren en beelden zweefden door mijn hoofd, vormden al dagen woorden, zinnen, avonturen. Het ei was gelegd. Zo’n dag van niets zorgde ervoor, dat het binnen opgeschoond werd. Al het achterstallige denkwerk, dat nog geen podium had gekregen, kwam aan de beurt. Daarna was het de beurt aan de stoel waar zoonlief een wasmand met schoon goed op had leeggekieperd. Denken en handdoeken vouwen ging ook uitstekend samen. Het was fijn dat de ideeën waar ik al dagen op zat te broeden, vorm kregen. Nu kon ik voort. Lucht en ruimte om nieuwe gedachten toe te laten.

mar en niek

Afgelopen week vierden we de verjaardag van onze jongste broer en zus met ‘de vijf kleintjes’ en de kinderen van zuslief met een etentje. Zij waren de hekkensluiters van ons gezin, een tweeling. Een jaar lang kropen ze in koddige blauwe wattige babysuits in de winter en met mollige knietjes in de zomer over de Amandelstraatse stoep en vertederden elke voorbijganger of bezoeker. Ze vulden de rij kinderen aan tot elf en waren de kers op de taart. Nu zijn we allemaal 60 en ouder. Het verbaasde me, terwijl ik de kring zat rond te kijken, dat er bij een bepaalde leeftijdsgrens het ouder of jonger zijn weg valt, zoals ze ongetwijfeld ook weer terug zal keren op een bepaald ogenblik.

De vijf kleintjes zijn allen tussen de 60 en 67. Het is niet de leeftijd die verouderd, maar de kwalen, die hun intrede doen. De energie is hetzelfde gebleven, er is genoeg. De kwaal zet er een rem op.

003

Vannacht in de droom nadat ik weer een groot deel van het boek ‘De Keuze’ van Edith Eva Eger gelezen had, droomde ik dat we aan het dansen waren. Ik vroeg aan een van de vrouwen, die langs liep, of ze de polka kende. We hielden elkaar vast en zwierden als vanouds de rondjes, zoals ik die zo dikwijls gedraaid had op feesten en partijen. Daarna een wals, de blauwe Donau, die ook in het boek voorkwam. De lichtvoetigheid leek op de gewichtloosheid van het zwemmen in de afgelopen vakantieweek. Even was de benauwdheid luchtiger, minder op de voorgrond dan normaal. Even voelde het als jong en jeugdig.

Op het feest zat links van mij het jonge spul. Gladde mooie gezichten, jeugdige overmoed in de verhalen, kinderen van deze tijd. Broer en zus, onze jeugd, tegenover elkaar, in het midden. De scheidslijn van jong naar oud. Het voelde, bij het overlijden van mijn moeder en vader, als het aanbreken van de volgende generatie, maar nu met de bloemen in de knop links van mij, helemaal. Twee generaties met ideeën en gedachten, die dichter bij elkaar liggen dan de kloof, die ik voelde tussen de generatie van mijn ouders en de onze. Of is dat maar schijn. Vinden zij die kloof even groot. Voorlopig zijn ze toe aan het nestelen, huizen aanpassen, levens opbouwen.

Dat hele leven in ontwikkeling, geen fantasie, maar werkelijkheid. Geen grote veranderingen maar in de kern gelijk aan de oude generatie en al die generaties daarvoor. Tot het verhaal uit de Swifterbantcultuur aan toe, raakt het de kern: Geboorte, groei en ontwikkeling, de ouderdom met haar berusting en overpeinzingen. Perpetuum mobile in de vaart der volkeren.

De tijd is aan de nieuwe generatie en aan ons om ze met hun nieuwe inzichten te omarmen.

 

 

 

4 gedachten over “Omarmen

Reacties zijn gesloten.