Uncategorized

Zijn dag kon niet meer stuk

Daar klonken de stemmen al op de galerij en rolde er iets over het beton. Kleinzoon werd om acht uur gebracht door dochterlief en ratelde al honderd uit. De ochtend zou me leren hoeveel onderwerpen er binnen een luttele tijd aangesneden konden worden. Tasje mee, de step mee, waarmee het lopen getackeld werd. Step was een gouden greep. Geen enkele afstand werd nog een onoverkomelijke berg om te nemen, maar alles was met het grootste gemak te halen op zijn driewiel-step met de feestelijke lampjes en de met de hak te bedienen rem. Hij was er handig en wendbaar mee. Wat een uitkomst.

001-2.jpg 005-3.jpg

Het bakje met de vijgen stond klaar. Een fantastische gelegenheid om die vrucht te leren kennen en de prachtige binnenkant te bekijken. Wassen en doorsnijden wilde hij ze nog niet, even  wennen. Op de stoel bij het aanrecht keek hij met zijn argusogen wat er allemaal aan handelingen werd verricht. Toen alles in de pan zat, wilde hij wel helpen met de suiker en de honing toevoegen.

063-e1565237617215.jpg

Op het vuur en tijd voor een klein filmpje. Kikker is boos. Zo grappig om de figuren tot leven te zien komen en altijd weer de teleurstelling van de stemmen, die niet strookten met die in mijn hoofd, maar daar had kleinzoon geen last van. Het vragenuurtje was even voorbij. Straks gingen we naar de kringloop en mocht hij zijn verlanglijstje af om te zien of er een dingetje van zijn gading bij was.

De galerij was uitdagend glad en hij trok hard van leer zodat het eerste tochtje eindigde tegen de drempel en de muur. Magische Oma-handen vol met luchtkusjes er tegen aan en ondertussen een afleidend babbeltje deed hem de pijn bij de tweede tree al vergeten. Buiten kwam de speels betegelde stoep goed van pas met de twee slingerpaden. Op de step, op de step.

Bij de eerste kringloop was het speelgoed kennelijk opgeruimd en viel er nog maar in een bak of vier te schumen. Hij was op zoek naar het kleine spul en vond een soort kleine Pokémonbal, die uit elkaar viel en dan met een handomdraai zich weer sloot. Het egelprincipe. Die gingen we afrekenen. De vrijwilligster achter de kassa liet hem de grabbelton zien waar kinderen altijd iets uit mochten halen, maar het bleef bij het ene balletje. Hij mocht het gratis meenemen. De koning te rijk liep hij er mee weg. ‘Dank U wel’, klonk het beleefd.

Hoog en droog in de auto betrok het weer. Donkere luchten afgewisseld met hemelsblauw. Ik legde uit dat we in Nederland vaker wisselvallig weer hadden. Wat het betekende. Zon, regen, wind, zon regen wind, zon regen wind. Als een mantra zong hij het het ritje lang. Bij de kringloop kwamen de eerste spetters en zochten we een goed heenkomen, snel naar binnen. Heel veel speelgoed, maar het balletje won het van alles wat hij zag. Zijn kinderhand was al gevuld. De regen barstte inmiddels los. We keken er naar op de kruk bij de boeken. Hij was er klaar mee en zelfs een beetje benauwd voor de regen. ‘Regen spoelt de wereld schoon en het laat je haar groeien’ op het ‘Waarom Oma’ stelde een beetje gerust. Er was dorst en honger en het liefste wilde hij naar huis. Gelukkig maar. Ik zou een tien uurtje glad vergeten. IJs bij Oma thuis na een snee brood en een appel zijn het lekkerst. Helemaal als je ze zelf mag uitkiezen. Mini’s met hagelslag en vruchtenhagel. Het leven lachte.

013

De pan met vijgen stond te wachten op een verdere verwerking. Stampen en een potje met een hartje als etiket. Voor en van. Tussen de doos met knutselmateriaal vonden we nog een kleurboek. Bij het afscheid grote tranen. De tas lag nog bij Oma thuis eenzaam op de bank te wachten, met zijn balletje en de lievelingsknuffels. Geen probleem met mijn tijdloosheid. Aan het eind van de middag kon hij het trots aan zijn vader laten zien. Die sprak het magische woord. ‘Hé, een Pokémon balletje’. Zijn dag kon niet meer stuk.

One thought on “Zijn dag kon niet meer stuk

Comments are closed.