Uncategorized

Ten voeten uit

De hele dag ben ik bezig geweest om de tuin te klaren. Takken rapen, die zijn blijven liggen na het hakselen en ze in de ril duwen, houtsnippers verplaatsen vanaf het gras naar de plek waar Jut de Hut moet komen te staan. Waar houtsnippers liggen, groeit het onkruid niet. Handig. Stronken bij elkaar leggen en broer kwam  met de baco de kruiwagens verlossen van hun lekke banden. De oude kwam de enorme takkenovervloed in zijn tuin bedwingen door, als een rustige bezigheidstherapie, takje voor takje te knippen. Met de twee banden liep ik naar de kleine blauwe prins en genoot van zon, sloot, en bedrijvigheid in de andere tuinen. Af en toe werd uit het struweel een arm omhoog gestoken, vergezeld van een oerkreet.

060 Zelfportret met en zonder kijken

De banden moesten blijven, terwijl ik nog in de versie dacht van ‘Klaar, terwijl U wacht’, dat zorgde voor een kleine babylonische spraakverwarring, waardoor de meneer achter me en ik het uitproesten. Laat maar. Het is goed. Geen naam, alleen een telefoonnummer. Oké. Prima. Het was druk op de weg en het duurde lang eer ik thuis was. Met schetsboek op schoot nog wat vingeroefeningen voor de avond. Zelfportret zonder kijken, met het potlood op het papier houden en met kijken. Hilarische scheve toetjes kijken me aan vanaf het papier.

099Zonder kijken

De eerste avond van de nieuwe cursus portret á la Sluyters en Sergio Vacchi werd ingeluid door het blind tekenen van elkaar. Heerlijke opdracht. Het ervoor zorg dragen dat je de connectie niet verliest, omdat het anders een in elkaar gerommelde tronie wordt, is een kunst op zichzelf. We kijken naar elkaars werk en het is verbazingwekkend als er gelijkenis uit komt. Ik ben geen ster in schetsen. Doe het vaak direct te gedetailleerd. Daardoor strand je in pietluttigheden.

033Pastel op grijs papier

Er zijn er bij die met enkele rake lijnen treffen. Knap staaltje. We zijn allemaal gretig om de fijne kneepjes te leren. Hoe bepaal je de verhoudingen. Waar begin je. Waar moet je specifiek op letten. Wat moet je laten gaan. We werken in vlakken en met licht en donker. Al struikelend over onze eigen verrichtingen komen we tot nieuwe inzichten en bij iedere volgende schets gaat het beter, tot de vermoeidheid toeslaat en iedereen ineens graag model wil zitten. Tien minuten rust. Tuin en avond is te veel op een dag. Lijf heeft het allang in de gaten. Hoofd wil even niet er in mee. er is nog zoveel te doen. Ik moet zelfs even zitten, dus laat ik me modelleren. Het klinkt als een groot proefwerk in een gymzaal. Gekras van pastel over papier, zuchten, kuchen, schuifelen omlijst de stilte en af en toe een verzuchting: ‘Die haren of pffff die bril’.

Mijn gedachten nemen een vlucht. Ze dwalen door het kleine zolderraam naar buiten. Het moet niet moeilijk zijn om een portret van mij te maken met die giga-van-der-Linden neus. Ineens moet ik denken aan het lied ‘De Neus’ van Herman van Veen. Aan het eind van de sessie, moet ik het even laten horen. Niemand kent het. ‘Wat heb jij gedronken’ vragen ze. ‘Niets, maar vroeger zong ik dergelijke teksten te pas en te onpas’. Ze behoren tot mijn persoonlijke bagage.

040Knappe schets door Corinne

Nog een keer een portret en dan is het genoeg. De koek is op, het krijt gesleten.  De komende weken staan in het teken van ‘En face’ en ‘En profil’ en alles wat daar tussen ligt. Rake lijnen, nieuwe vormen, maar bovenal met ogen die meer zien dan er lijkt te zijn. De kunst van het kijken ten voeten uit.

 

.

5 gedachten over “Ten voeten uit

  1. Je laat je zo te zien niet bij de neus nemen. Het lijkt me heerlijk om zo te kunnen tekenen. Mijn puntenrecord op de middelbare school voor een tekening was een 6- omdat er één redelijk gelukte boom op te zien was.

    Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.