Uncategorized

De nieuwe morgen

Aan het traditionele paasontbijt op tweede paasdag miste het gezin van mijn dochter, die vakantie aan het vieren zijn. Met het eieren zoeken is het gemis helemaal voelbaar. Drie zoekende kinderen troeven elkaar af, duiken op elk gespot ei met gezwinde spoed om maar zoveel mogelijk eieren te rapen. Door de jacht met alle kinderen zijn de konen roder en is de blik triomfantelijker, maar met één kind dat zoekt tussen de volwassenen, die hem allemaal helpen, is het ook goed toeven hoor. De pet zat vol, de eieren waren geteld en werden keurig netjes door hem uitgedeeld. Twee stuks mocht iedereen zelfs. De kleine paashaas was van hem. Daar bestond geen twijfel over. Als verrassing liep er een Paashennetje rond in zwart/wit verenkleed. De oren van de Paashaas leken af en toe op te lichten in de zon, maar als je beter keek, waren ze alweer weggedoken. Wonderlijke beesten die paashazen. Een ei is er blijven liggen. Die konden we niet meer vinden. Dus als je in het park bent, op de hoge heuvel…Wie weet.

100_5069

Zuslief was ook nog aan komen wandelen en deelde gemoedelijk in de feestvreugde. Ik had last van de benauwdheid, moeilijk uit te leggen hoe dat voelt. Niet vrijelijk kunnen ademen is lastig en werkt door bij de snelheid van lopen. Als ik alleen ben, maak ik foto’s, sta wat langer stil of ga er even bij zitten. Nu ben je afhankelijk van de vaart der volkeren. De tuin zou het niet gaan worden, dat voelde ik ‘s morgens al. Ach ja. In de grote speeltuin met de gave speeltoestellen is het een drukte van belang. We rusten uit, terwijl er gevoed wordt. Daarna wandel ik alleen met de wagen de stilte in en geniet van de oase van rust, de oude bijzondere bomen, de tere verstinsde scilla tussen het groen en langs de vijver als een langgerekt paars lint en de velden vol met madelieven en paardenbloemen.

100_5214

Er worden foto’s gemaakt voor de opspattende fontein door een groot Spaans sprekend gezelschap. Ze zijn met veel. Op hun paasbest gekleed met roesjes en strikken, veel romig wit en kant, de haren keurig om het hoofd gevleid. Voor me lopen twee keuvelende oude mannen. De verweerde handen ineen gestrengeld op de rug. Ze hadden overal ter wereld kunnen lopen. Dit mediterrane gekuier past in elk decor. Ik duw de soepel rijdende wagen er langs en stuur haar naar het rustige paadje achter de dierenweide. Het rondje alleen is voldoende om op krachten te komen om de laatste gang  naar huis te kunnen maken. Ik ben uren van stilte gaan waarderen. Gedachten hergroeperen, een overpeinzing, even weg uit de hectiek.

100_5193

Vanmorgen heb ik de tekst van de blog op de bus gedaan geadresseerd aan de dochters en de familie van vriendin. Als troostbrief. Mijn moeder is in de nacht na tweede Paasdag overleden en dit feest heeft altijd dat extra beetje moeder als klank gehouden, op welke datum het ook valt. Pasen werd zo, voor mij, het feest van de weemoed. Zo zal het ook voor haar kinderen zijn. Een leven lang.

Dochter appt in de familie app, ik reageer. Waarom we allebei wakker zijn. Zij om dochter te voeden en ik om de geest te voeden. Wat een toevalstreffer. De nacht ligt nog grotendeels voor ons, gevuld met zoete dromen. Achter het nachtzwart gloort straks beloftevol de nieuwe morgen.

6 thoughts on “De nieuwe morgen

  1. Zo’n familie app kan echt helpen vind ik om mensen in een gezin dichterbij elkaar te brengen. Ik heb een dochter in Engeland en dankzij whatsapp voelt ze toch niet zo ver weg.

    Liked by 1 person

Comments are closed.