Uncategorized

Een nieuw bestaan

Dochter is weer voor het eerst op pad. De grote reis. Ze komt met de kleine. Als de wiedeweerga ga ik in de benen en zorg dat ik klaar ben voor ontvangst. Dan volgt zo’n kostbaar moeder-en-dochter-deelzaamheid, waar ik vroeger wel eens van droomde.

Er zijn in het leven van die kleine piekermomenten. Ze brengen een wee gevoel met zich mee. Eigenlijk zou je dat bij iemand neer willen leggen, om het hoofd te ruimen, maar doorgaans blijft het slechts bij de gedachte. Angst kan ook een drijfveer zijn om het voor je te houden. Als je iets uitspreekt is het plotseling een feit. Dat maakt dat de aarzeling om het te melden groter wordt. Hetzelfde geldt voor het toekomstbeeld. De dood als thema, naar aanleiding van de kaart van vriendin. Vroeger dacht ik, als je niet wilt dat het gebeurt, moet je zwijgen. Geen slapende honden wakker maken. Laat die lange sladood maar weg blijven. Maar aan de andere kant is het goed om een en ander te delen. Je kan het natuurlijk ook opschrijven, maar dat is net zo iets als uitspreken.

122

Ik droom bij mijn eigen sterfelijkheid van een groot loofbos met glooiende heuvels, witte berk, beuk, eik. Ergens staat een boom op mij te wachten. Er is volop bedrijvigheid er omheen. Een verdwaalde specht hamert zijn insecten uit het schors, een merel zingt een late avondzang op de takken, de buizerd scheert met zijn grote machtige vleugels als bescherming boven de kruin. Aan de voet van de boom een kleed van mos. Dochter stelt voor eens te gaan kijken naar de mogelijkheden. Een goed plan op zich. De voorstelling bewaarheid laten worden, zodat ik weet welk bos, welke boom. We struinen door het digitale woud van ondernemingen in deze branche. Oude natuurgebieden zijn er. Een ervan is mijn favoriet. De afstand is een dingetje. Maar voor de uitgestrooide vader van de kinderen reizen we graag een eind om bij zee onze boodschappen in het zand te schrijven. Hier is ook zand. Zand, heide, vennen, een glooiend landschap en bos. Een rustgevende gedachte, nu ik er zo mee bezig ben.

027-3-e1556177047445.jpg

We keuvelen verder en delen grote en kleine zorgen, die we deels weer afvangen bij elkaar. Het is een idyllisch plaatje, zo samen op de bank met de kleine ertussen, de nostalgie in een nieuwe jas. Mijn moeder en ik, ik en mijn dochter. Erbij stil staan en genieten. Dat doen we met volle teugen. Ik maak een snelle schets als ze aan het voeden is, het lijkt niet, maar de intentie is perfect.

Tijd om op te stappen en naar huis te gaan. Dierbaar, dankbaar en trots laat ik haar gaan. Ze loopt de galerij af met de zware Maxi-Cosi met kleine aan de arm en de luiertas in de andere. Dag lieverd.

001

Vandaag is de begrafenis. Het is de zesde in betrekkelijk korte tijd en de derde met ongeveer dezelfde vriendenkring. Alle lieve doden komen tijdens de dienst langs en ik zal ze een voor een begroeten, voor ieder een traan. Sinds mijn eigen sterfelijkheid zich zo duidelijk openbaarde, is leeftijd geen graadmeter meer. Dood kiest geen ouderdom, maar plukt in het wilde weg. Mijn generatie kent een kneuzige gezondheid. Of dat nu komt door een flamboyante levensstijl of broze genen maakt niets uit. De oude belt en haalt het alledaagse terug. Hij gaat mee. We zullen afscheid nemen met een lach en een traan. Het leven dicht het verre licht een nieuw bestaan.

2 gedachten over “Een nieuw bestaan

Reacties zijn gesloten.