Uncategorized

Het alziend oog van de meester

Er was een vage teleurstelling blijven hangen na mijn vorige bezoek aan de cursus en die zorgde voor de trage gang van gisterenochtend. Twee weken lang om dit gevoel te overbruggen en neer te sabelen bleek niet genoeg. Integendeel, in mijn hoofd werd het geneuzel alleen maar groter en mijn vorderingen minimaliseerden tot welhaast het nulpunt. Waar een beetje doemdenken al niet toe in staat is.

Direct bij aankomst was de sfeer anders. Er was veel ruimte, de gesprekken werden zonniger ingestoken, er waren grapjes. Het was allemaal minder gewichtig. Er mochten weer fouten gemaakt worden en er werd goedkeurend geknikt en gemompeld. Gisteren was het complimentendag. Iets waar ik me nooit mee bezig hield, want het is al alle dagen feest zonder die wetenschap. In het jarenlang werken met de kinderen is vooral de waarde van het roemen me duidelijk geworden. Zo grondig als iemand afgebrand kan worden zo snel en hemels kan iemand het geloof in zichzelf bijgebracht worden. Het zijn simpele handgrepen, maar het is een wereld van verschil. Er is maar weinig voor nodig om het leven aangenaam te maken. Het geven van complimenten, het benoemen van kwaliteiten en het stimuleren daarin zorgt voor een basis waar een mens zijn hele leven op kan voortborduren. Mooi om een stramien zo sterk te mogen maken. Niet dat ik de wijsheid in pacht heb, maar wel de ervaring dat het zo werkt bij mensen, hoe jong ze ook zijn.

005

Als iemand je vertelt op de goede weg te zijn, zet je er nog een extra tandje bij. Het lukte allemaal en ik was in de zevende hemel. Ik voel dat deze manier van schilderen niet de mijne is en dat een impressionistische aanpak me past als een handschoen, maar ik leer oneindig veel over techniek en de foefjes, vaardigheden, kleur en vorm, licht en donker. Daarom is, ondanks het gevoel te traag te gaan, toch alles wat ik er leer een verrijking.

Daar kwam de suikerpot ineens als zilver uit het penseel rollen, door alle schakeringen grijs. In de ogen van de meester had ik halve tubes leeg geknepen op mijn palet. Op deze manier van schilderen heb je slechts minieme toefjes verf nodig. Speldenknoppen groot. Meer is het niet. De kleuren die ik gebruik zijn me vreemd. Nikkel-titaan-geel en chroom-oxide-groen. Het geeft me het gevoel een oude gifmengster te zijn. Snufje van dit, een snuifje van dat en de heks in mij komt boven.

IMG_6203

Ik voel me in mijn element. Daar tover ik zilver uit mijn kokertje of een gifgroene beker en lach in mijn vuistje. Als ik dan ook nog dat compliment er overheen krijg, kan de dag niet meer stuk. Dat vierenhalf uur schilderen veel is en vermoeiend merk ik aan het laatste half uur. Brandende en tranende ogen en ik wil nog maar een ding. Met de benen op de bank. Als de meester victorie kraait en het doek trots omhoog houdt ben ik als dat kind zo blij. Zó werkt het dus. Zoek het kind in mij en ik ben als was in je handen.

033Under construction

Voldaan maar op mijn tandvlees keer ik huiswaarts, toch doorzetten in deze poel, nee, bron van gifmengers en de vruchten plukken. In ieder geval levert het een hoop kennis op, waar ik mee uit kan pakken op een totaal eigen manier. Het is zoet appelen eten, eigenhandig gekweekte appelen, onder het alziend oog van de meester.

Een gedachte over “Het alziend oog van de meester

Reacties zijn gesloten.