Uncategorized

Omvattender dan ‘Alles’

Afwachtend waren we de laatste trap afgedaald die rechtstreeks naar de Blauwe zaal leidde. Het donker deed kleinzoon nog wat terugdeinzen, maar de nieuwsgierigheid won. Bovendien waren er veel kinderen met ouders en oma’s en opa’s en zelfs publiek zonder kinderen. Ik had me al vergist in de acteur. Dacht dat ik een staaltje René Groothof voorgeschoteld zou krijgen, maar dat was niet zo. Ik had hem verward met deze René. What’s in a name, al waren er overeenkomsten te noemen in spel en uiterlijk.

René van het Hof speelde De Man, die alles Weet. Keimpe de Jong en Tjebbe Roelofs waren de aangevers. De mannen droegen aanvankelijk allemaal glanzende pakken van allure. De man die alles weet keek geleerd en onverstoorbaar bij de kennis die geen kind van zijn sokken blies, maar voor een vierjarige indrukwekkend genoeg was. Hij maskeerde zijn eigen onwetendheid op slinkse wegen en gaf daarbij alles om zich heen de schuld. Het lawaai achter het podium, de muziek van Keimpe die klaarblijkelijk enorm blij was weer uit te  mogen pakken, zijn klunzige begeleider Tjebbe, de brokkenpiloot, die ondertussen oneindig veel meer in zijn mars had, dan De man zelf..

Het werd een grote chaos zowel op het podium als erachter, maar het meest herkenbaar voor de allerkleinsten bleef toch de spotlight, die steeds een andere plek koos, als Renee met zijn kruisje om op te staan, naderde. Deze slapstickachtige momenten ontlokten een aanstekelijke schaterlach bij kleinzoonlief, die de rest van de voorstelling de rode panda tegen zich aanklemde en op schoot kroop als het te spannend werd.  Er was vooraf gelegenheid geweest om per brief een vraag te stellen aan de man die alles weet en die werden op het podium beantwoord, tenminste, de antwoorden rolden ook uit het publiek en De man bleef alleen maar diepzinnig en lang er over prakkiseren met een diepe frons in zijn voorhoofd.

006

Kleinzoon had ook een brief ingeleverd, die werd niet voorgelezen, maar toen het publiek vragen mocht stellen, stak hij als eerste zijn vinger op. Voor de microfoon dorst hij te vragen hoe je eieren kon maken. Het was even stil, toen riep een ander jongetje drie rijen verder:’Met eieren natuurlijk’. Er barstte een applaus en geschater los, terwijl de vraag werd bejubeld. Bij een andere actie, waarbij de kinderen uit het publiek het podium op mochten, bleef hij angstvallig op schoot zitten.

Daar zat voor mij de clue van het hele spel. Alles is teveel. Alles is alomvattend en niet grijpbaar. Je kan nog zoveel weten, maar alles is niet mogelijk. De kinderen tilden iets onzichtbaars hoog boven hun hoofd, dat aanvankelijk veel te zwaar was voor de kleine man, maar al snel ineen smolt tot wat ‘Alles’ uiteindelijk werkelijk was: Niets.

Er kwam nog een enorme bezem als giraf voorbij en later een ‘echte’ achter de coulissen, Tjebbe was verkleed als huiskamer, alle kleuren en verkeerde cijferrijen werden opgesomd, maar het onbedaarlijkst werd er gelachen bij het slotstuk om het spel op de xylofoon. René ontdekte te laat de stokjes, viel verkeerd in, of speelde zomaar wat, onwetend, maar alles met bravoure, overtuigend vals. Het was het betere werk. Iedereen hing slap van de lach in de banken.

009

Met een verward gevoel en veel om op te kauwen verliet ik samen met kleinzoon de zaal, trap op naar boven en de vele trappen naar beneden. Het was weliswaar een kindervoorstelling maar vooral met een boodschap voor ons. ‘Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Hoogmoed komt voor den val, hoge bomen vangen veel wind’, een arsenaal aan oude wijsheden kwamen door en daarbovenuit de parelende schaterlach van de kleine. Een lach en een traan en de beleving. Kostbaarheden, die omvattender zijn dan Alles.

One thought on “Omvattender dan ‘Alles’

Comments are closed.