Uncategorized

De invallende schemer in

‘Den Haag, den Haag. De weduwe van Indië ben jij’ zongen we vroeger met Wieteke van Dorst als tante Lien mee en altijd als ik in de buurt van de Laan van Meerdervoort kom, treft me die sfeer van lang geleden. De langste laan van Nederland met de Mesdag Collectie vrijwel aan het begin. Het Vredespaleis ligt erachter. Het was winderig, maar de grandeur die er uit de voorname brede lanen en pleinen opsteeg, was nog altijd voelbaar.

069.jpgUit de school van Barbizon: Gustave Courbet

Nooit eerder was ik in dit huis binnen gegaan. De lambriseringen, de aankleding, het trappenhuis ademde een voorname oude Couperus-sfeer. Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan. Het restaurant had meer iets van een voorkamer, om met de pinken omhoog kleine slokjes te nemen van de hete koffie. Er was een bescheiden uitgestald winkelassortiment. De gobelins in een van de zalen met de prachtige grote reigers voor de ramen en de voorname porseleinen vazen versterkten het geheel. Daar, te midden van die entourage, hingen talrijke voorlopers van de impressionisten van de Franse school van Barbizon en de Haagse school: Daubigny, Corot, Courbet, Rousseau en Breitner, Jozef Israëls en Mesdag zelf. Daar tussendoor is de  tentoonstelling ‘ Het zinderen van de zee’ gevlochten. De wonderlijke werken van Mancini, waar Mesdag een bewonderaar van was, riepen gemengde gevoelens op.

Het kraken, de houten gebinten, het handjevol fluisterende mensen en door elk raam het volle uitzicht op het Vredespaleis brengen een zoete rust. Hier stil te mogen zitten en alleen maar te kijken.

149

Een vrouw hangt amechtig hijgend in een hoek van een van de kolossale houten banken, het hoofd wat opzij, de ogen lijdzaam dicht. Ze wuift zichzelf toe met een kleine mollige hand, ik durf geen foto te nemen, maar ze valt als schilderij totaal niet uit de toon. Tegenover haar ligt ‘Een slapend meisje’ van David Artz in de duinen. Haar man vraagt, terwijl hij met een oog naar al het schoons aan de muur kijkt, of het wel gaat. Er is verder geen handeling…niets. Ze zucht nog een paar keer en staat op, om vervolgens een bank erachter weer neer te zijgen. Als hij ten leste naast haar gaat zitten, breekt er een spraakwaterval los. Het meisje slaapt de slaap der eeuwen.

170 Katie O’hagan. Transmission: Detail.

Ik hoor niet wat ze zeggen, want ik laat me mee voeren naar een volgend beeld. Het doek van Katie O’Hagan met haar Transmission, olie op linnen, zo levensecht, dat ik in eerste instantie aan een foto denk. Het is bedrieglijk realistisch weergegeven. Bij nadere inspectie zie ik de ragfijne penseelstreek. Ze is autodidact. Als ik meer over haar werk lees, neemt het ontzag toe. Iemand die, tegen de stroom in, trouw is aan zichzelf. Inspiratie komt uit de beelden in haar hoofd, die opdoemen als ze met de hond in het bos aan het wandelen is.

120.jpgElke Andreas Boon

Zus en ik wandelen naar de auto en zetten in op Kijkduin. Daar waait een straffe wind en is het heerlijk fris. Alles wat ik in de ochtend heb bedacht, wordt bewaarheid. De woeste zee, het oneindige grijs in even zoveel verschillende tinten, het brekende licht aan de horizon en Monster dat uit de mist in een ‘Turner lucht’ opdoemt. We zien de dans van de meeuwen als op het doek van Elke Andreas Boon, die daar uit een samengestelde compositie bestaat. Maar deze meeuwen dansen losjes en azen op een onbestendig iets onder hun hangende poten en hun gretige snavels.

Een lichte lunch versterkt het uitgeraasde en herboren lijf en genoeglijk babbelend rijden we terug, de invallende schemer in.

One thought on “De invallende schemer in

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s