Uncategorized

Waar de zee mag zinderen

De eerste afspraak in het nieuwe jaar staat. Vandaag gaan zuslief en ik naar de Mesdagcollectie en er was een beetje haast bij geboden, want de tentoonstelling ‘De zindering van de zee’ is nog maar tot zes januari te zien. Afhankelijk van het weer gaan we eerst de zee aanschouwen in natura en daarna naar de tentoonstelling of omgekeerd. Zee vraagt om zon, wind en wisselende lichtinval. Luchtweerspiegelingen in het water. Witte scherp afgetekende meeuwen tegen het blauw. Zee vraagt ook om ruige schuimkoppen, woest opspattend water, straffe tegenwind, opwaaiend zand. Zee vraagt om scherpe horizonnen, wind en waterstilte, lome middagzon, slenterende paartjes langs het strand, kleine zenuwachtige steltlopers in het water, krabbetjes en scheermessen.

andres grote reis bloemen  De bloemen

Intervallen aan zee zijn ontelbaar divers. Die vast te leggen, op te tekenen, te vangen in beeld. Deze maand staat in het teken van de zee. Niet alleen omdat de vader van de vier ooit verstrooid is op een koude januaridag vanaf een dampend schip uit Scheveningen voor de kunst van Egmond. Trots trotseerde ze de golfslag en maakte ons niet alleen misselijk voor het naderende afscheid, maar ook door op en neer te deinen, te klimmen en te dalen bij iedere hoge golf, dat het niet wilde doorklieven. Bij elke opwaartse gang viel het log en zwaar neer. Op en neer, een weefpatroon voor as, die niet licht en luchtig met de wind mee gevoerd zou worden, maar als een blok beton de urn uitkwam. De dansende bloemen brachten de troost.

387.JPG Zomerzee

Januari is als brenger van het licht bij uitstek geschikt om een luchtige en lichte toets te hanteren als tegenhang van het verfijnde doorwrochte zeventiende-eeuwse ruisen op de klassieke academie. Die zee vang ik in februari in een speciale leergang. Eerst duik ik proestend kopje onder in de lichte luchtige zomerzee met spelende kinderen van Anneke van der Lende. Stil, als je even wacht kan je de klaterende stemmen horen, ze lachen en zijn vol bewondering bij het doek, waar hun eigen capriolen te herleiden zijn als lichte speelse frivoliteit. Ze dansen om de stevige kleine ezel heen, zand vermengt zich met de verf als dralende voeten het doen opstuiven.

084 Serene zee

Zee, als we een ode brengen aan eeuwig durende schoonheid in al haar vormen, tragiek, vreugde, sereniteit, onrust, evenwicht en balans, waar het zoute water grenst aan de horizon en het wilde water sust. Metafoor voor alle vormen van leven die er bestaan, maar zeker die van de onmetelijke rijkdom, onbetaalbaar en toch te geef voor iedereen.

De hele Noordzeekust lang, met haar duinenrij, het helmgras als het woeste opwaaiende haar van een oude zeerot. Ze bomen al eeuwen over haar kust, vanaf mijn eerste prille boek over de Duinheks en haar gevecht met het water, vanaf de eerste klanken van Silvain Poons, waarbij de Zuiderzee voorgoed stopte zee te zijn. Vanaf dag een dat ik haar voor het eerst aanschouwde in een dagje naar het strand met Pa en Moe.

Zeven jaren lang woonde ik dichter bij de kust, twee jaar lang in een klein dorp eraan. Veelvuldige wandelingen als de toeristen zich te goed deden aan de vele maaltijden in de diverse restaurants, snel, nu, nu kon het. De stranden trokken leeg, de zee was weer van ons, een strandwandeling lang, een visrokerij ter plekke in het zand met ton en open vuur en witte brood, bier en wijn, feest om er te kunnen zijn.

Vandaag zal het er ‘gloomy’ zijn, omfloerst en alleen als de zon doorbreekt, dat mooie sfeervolle geheimzinnige licht, misschien met de luchten van Turner aan de horizon, de grote donkere paardenlijven in de branding, tegen het vaalwitgrijze als schaduwen opdoemend uit het grauw. Een lofzang en daarna Mesdag, waar de zee mag zinderen

One thought on “Waar de zee mag zinderen

Comments are closed.