Uncategorized

Voor nu, voor straks, voor later

Het was in alle opzichten de perfecte jaarwisseling gisteren. De kerstlampjes brandden hun uren van gezelligheid, de oliebollenschaal met vier bolletjes onder een dikke laag poedersuiker stond op tafel, romantisch verlicht door het schijnsel van de waxinelichtjes. Ik zat op de bank, zapte wat heen en weer en bleef op de detectives hangen van BBC 1, in de hand een glas met fonkelende goudgele Sauvignon. Kinderen blikten op mijn schermpje en deden malle danscaperiolen. De kleinkinderen kronkelden hun ledematen bij twister. Het vermaak ver van mijn bed was groot en ik kon er, zonder de drukte, van meegenieten. Natuurlijk viel de oudejaarsconference in het niet bij het geknal van buiten, maar de dikke deken aan rook en kruitdampen trok veilig achter glas aan mij voorbij. Ik kon vrijuit ademhalen en dat was de opzet. Een geslaagde jaarwisseling in alle opzichten.

011

De media stroomden vol met beste wensen. Eigenlijk was iedereen al een avond kwijt met beantwoorden, als je het consequent wilde doen. Niet aan beginnen, of toch…Maar uiterst selectief. Iedereen weet dat men elkaar een wens toedenkt. Liefdevol is de mijne voor 2019. Dat lijkt me een basis die afdoende is. Op liefde wordt vrede geschoeid, aandacht voor elkaar, zorg en respect. Wederzijds lief hebben brengt regelrecht het goede met zich mee.

004

Zonen fladderen in en uit. Een gaat er zelfs vroeg naar bed. De bos bloemen met mimosa en riddersporen, prachtig plukboeket, prijkt in de liefdevaas van mijn Washingtonse vrienden en komt in pracht en kracht dubbel uit. Het boek blijft onaangeroerd liggen. Te schemerig, maar zo knus, als je het zachte licht tussen de geloken ogen laat spelen en prachtige prisma’s tovert zonder dampen. Het mooiste vuurwerk haal je uit jezelf.

Na twaalven drie lieve kattebellen, om één uur is mijn kruit in ieder geval verschoten en met donderend geraas val ik in slaap. De overbuuf verschiet zijn geld vlak voor het slaapkamerraam. Ik vergeet de droom op te slaan, want er klinkt om een uur of vier gestommel op de trap. Tweede Zoonlief komt thuis. Daarna blijft het bij doezelen.

Ergens 4800 kilometer verderop woont een wijze man, die alleen samen met zijn trouwe viervoeter de sterrenhemel zal aanschouwen en de dorpse onrust mijdt. Hij zal het leven overpeinzen en in gedachten delen we het zelfgekozen alleen zijn. Noem het geen eenzaamheid, want dan dekt de vlag de lading niet. Alleen zijn is anders dan eenzaam zijn. Zelfs in gezelschap kan je eenzaam zijn, maar niet per definitie als je alleen bent.  Het jaar inventariseren heeft alleen maar zin als je de zegeningen telt. Wat achter ons ligt aan minder fijne omstandigheden is klaar. Als een bekeuring, die je liever direct betaalt dan te laten liggen, om iedere keer niet de pijn in de buik te voelen door dit onzinnige zondegeld.

006

2019. Een eeuw geleden werd mijn moeder op 4 februari geboren. Precies 100 jaar geleden. Ze zou maar voor een deel een onbezorgde levenswandel hebben, want de brokstukken van de eerste en de dreiging van een tweede wereldoorlog deinden voelbaar door de jaren heen. Het moet een hele andere invulling hebben gegeven. Dat had ik nog wel willen vragen. Hoe kan je de vooruitzichten dragen, waarvan je weet, dat ze verschrikkelijker dan het voorstellingsvermogen zullen zijn, geschoeid op het verleden.

Werd de hang naar het normale leven in de geboorte van de kinderen gestopt? Maar liefst drie kleintjes in oorlogstijd zou ze baren. Moeder worden in een wereld die op z’n kop staat. Daar zouden mijn vragen over gaan. Mijn moeder wordt 100 jaar daarboven, wij tikken ruim de zestig aan. ‘Wat de toekomst brenge moge’ zingt de psalm van lang geleden, ‘Is nog ongewis’, vult diezelfde gedachte aan. Dat zal ze ongetwijfeld ook gedacht hebben. We gaan het zien en beleven. Vooralsnog…Een liefdevol 2019, voor nu, voor straks, voor later.

One thought on “Voor nu, voor straks, voor later

Comments are closed.