Uncategorized

Het leven wendt en keert

Een domper op de plannen. Er even niet op gerekend en dan komt iets extra zuur binnen. Diep ademhalen, tot tien tellen en doorgaan. Niets is erger dan de eindigheid, dus er blijven nog veel leuke vooruitzichten over. Wat in het vat zit verzuurd niet. Zeiden ze vroeger. Alleen moet ik even alle zeilen bij zetten om zelf niet het gevoel te hebben in een vat azijn te zitten.

Wat doet een kind ook weer met iets wat tegenvalt. Die gaan doorgaans heel hard huilen, kusje erop en klaar. Dus dat moet bij zo’n volwassen gedachtegoed ook lukken. Verzin ergere dingen. Ik zag het achterstallig onderhoud van een flat van een vriendin en het schaamrood steeg me onmiddellijk naar de kaken. Nee, slecht hebben we het nog lang niet, ook al is er even een kink in de kabel. Voorlopig staan er nog allerlei leuke ontmoetingen op het programma en verder is het zaak voldoende rust in te bouwen voor deze dagen

006.

Morgen is de uitvaart en, net zoals bij haar man, zal ze in de kerk een dienst krijgen. Alle doden komen daar dan langs en vragen op hun manier om aandacht. Achter de oogleden schiet het verdriet heen en weer, tossen en touwen om aandacht. Het zijn moeilijke momenten en het is zaak bij het verdriet van hen, die het op dat moment aangaat, te blijven en het eigen gemis te parkeren in je eigen hoofd. Moeilijk genoeg. Het weer sombert haar entourage er door heen. Beginnende winterdag is bij uitstek het jaargetijde om afscheid te nemen. De tuin ligt er verstorven bij, de vijver is een poel van inkt. Er tussendoor zijn de lichtpuntjes, ze kwinkeleren een belofte rond en vragen om geduld. Wacht maar. Alles zal straks weer opbloeien, ook uit verdriet ontstaan weer nieuwe zaden, beloften voor de toekomst, kleurrijke bloemen die de sombere zompigheid verdrijven. Ze hippen over het dode hout en pikken vermeende zaden weg, de roodborst en de koolmees, de winterkoning en de boomklever, mijn kleine vrienden zijn de troost.

0111.jpg

‘Wat gaat het hard allemaal’ zegt schoonzoon, die net nog een jonge blom was en nu al over de veertig. Voor mijn gevoel schiet mijn jeugd in snel tempo voorbij en trekt lichtzinnige voiles over mijn ouderdom.  Weemoed slaat toe en mijmert. Een briefwisseling met het verleden rakelt zoveel vrolijkheid op dat de teleurstelling al een beetje naar de achtergrond verdwijnt. Er zijn zoveel belangrijker zaken en het leven is te kort voor negatieve bijverschijnselen. Dat bleek deze weken eens te meer. Ook al zal het verdriet hoogtij vieren dan nog hoop ik dat de zon zal schijnen, als het licht dat ze zelf was. Vrolijk, zonnig, Mexicaanse warmte en een vat vol verhalen, sportief en veerkrachtig. Daar weef ik mijn gedachten mee.

Door de correspondentie met zeven jaar Leiden waart de jeugd rond. Ze doolt wat door de muziek, pikt hier en daar een weemoedige strofe op en ruikt aan een herinnering, eerst vaag maar later vast omlijnd, als de contouren helder zijn geworden. Ze kijken over de zee aan mogelijkheden, die ten leste toch op een andere golfslag verder voer en zoveel ander en nieuw leven bracht. De krachtige klank van de dwarsfluit, zilverzacht bij hem en rauw en opzwepend bij mi,j tekent die vertakking van destijds. Hoe mooi is het om bij leven elkaar weer te ontmoeten en al die jaren te doorgronden. Een sprankje licht. Zoals beloofd werd op de tuin, in deze droevige dagen van november op een koude winterdag. Teleurstellingen drijven over. Het leven wendt en keert.

 

 

 

7 thoughts on “Het leven wendt en keert

Comments are closed.