Uncategorized

Wie het weet mag het zeggen

Terwijl de bonen onder mijn handen door glijden en ik ze een voor een afhaal met een puntig mesje, stelt een filosoof aan een groep jonge mensen prangende vragen over dood en leven. Nooit hebben bonen zo’n wijsgerige omlijsting gekregen. Af en toe heb ik stukjes gemist en glijd ik binnen midden in een stelling of het verhaal. Het mag de pet niet kreuken. De oplettende toehoorder zit zo weer in het steekspel met opmerkingen en woorden.

Het verhaal neemt een interessante wending als het niet langer gaat over arm en rijk, tegenstellingen, wat eerlijk is en wat niet. Het feit dat rijken kunnen betalen voor een pil, die ze veel langer in leven houdt. Langzaam golft het naar een veel diepzinniger gedachte. Het feit dat dood inherent is aan leven en dat de waarde van het leven mede bepaald wordt doordat het eindig is. Met andere woorden, het feit dat je dood kunt gaan, maakt het leven stukken waardevoller.

IMG_2087.jpgEen etalage onderweg

Wat een mooie gedachte. Het bestaat bij de gratie van dat andere. Als het zwaard van Damocles niet boven onze hoofden hing, hadden we niet zo aan het leven gehangen. Het verlangen maakt het leven waard. Natuurlijk waren er mensen die daar weer anders over dachten en ik besloot dat een winters verlangen mijnerzijds het volgen van deze serie met die boeiende gedachtegang zou kunnen zijn op zondag. Jonge mensen die nadenken over de existentiële lagen in het leven. Kom daar bij de groenteboer of in de supermarkt maar eens om.

Niet helemaal waar. Juist daar waar je het het minst zou verwachten gebeurt met regelmaat iets dat noopt tot verder denken. Dan zit ik in de auto, of fiets mijn boodschappen naar huis en vind me peinzend over een vraagstuk terug, dat ik hoorde bij het gebak, of achter de vleeswaren. Een opmerking over het weer, of de kinderen, een bepaalde intonatie, een blik ook. Blikken spreken boekdelen en meer dan woorden soms doen.

De titel van het programma dat uitgezonden wordt op Human heet ‘Change your mind’. De afleveringen zijn herhalingen van augustus. Het zien van de zonnige Haarlemse binnenstad en de aankomende en vertrekkende treinen op locatie, een stationshalletje, verwarmen. Als je dan ook de populatie in al haar verscheidenheid ziet, een afspiegeling van de huidige maatschappij en je koppelt daar de leeftijd van de kinderen aan, is het feest compleet. De hoogleraar en filosoof Michael Sandel staat er ontspannen en rustig bij, maar leidt met vaste hand, vat samen, trekt uit wat gezegd of geopperd wordt, nieuwe stellingen.

buren

Na het afhalen van de bonen gaan de handen door met het schillen van de aardappelen. Extra groot. Grote stappen, gauw thuis, heb ik onbewust gedacht bij aanschaf. Dochterlief merkte op dezelfde te hebben gekocht, ja, ook met die reden. Is dat zo. Bij aardappelen werkt het, maar bij ons. Als we grote stappen nemen en de details overslaan zijn we dan sneller waar we zijn willen of vergeten we juist op die kleinere  belangrijke momenten te letten. Haastige spoed is zelden goed. Maar details overslaan wil niet altijd zeggen dat er haast om de hoek heeft gekeken. Het kan ook zijn dat je je niet wil verliezen in futiliteiten. Zoals je dood en leven los pelt van alles wat daar aan vast kleeft. Als je alleen naar de hoofdzaak kijkt dan geldt de opmerking van dat ene meisje. De waarde van het leven stijgt door de dood.

Zo zie je maar. Zelfs boven de bonen en de aardappelen zweven gedachten. Het enige wat je hoeft te doen om ze te vangen is er alert op zijn en ze volgen. Of is dat nou die filosofie van de koude grond. Wie het weet mag het zeggen.

 

 

 

One thought on “Wie het weet mag het zeggen

Comments are closed.