Uncategorized

Om te koesteren

Twee keer per jaar minimaal zien we een aantal vertrouwde gezichten terug  op de algemene ledenvergadering van de tuin. Heel langzaam sluipt de tijd in de gezichten. Door de bank genomen kennen de meesten elkaar nu gemiddeld zo’n tien jaar en de vrienden van achterin kennen elkaar veel langer. Ooit was er nog een oude tuin. Daar was destijds het paradijs van ontdekken en ervaren begonnen. Voor mij pas relatief laat, voor anderen al van het eerste uur. Het doet me goed om alle karaktervolle hoofden weer te zien.

Er is een meneer die de hele avond zijn rechterbeen laat trillen en schudden. Het zal een tic zijn, maar het valt op. Geen moment staat het stil, zijn kaak trekt mee in een soort bas-ritme. Zijn gezicht staat ondoorgrondelijk. Knap vind ik dat als je ondoorgrondelijk kan kijken. Ik ben een open boek. Maar niet echt vond mijn oude wijze tekenzuster Adolpha . Er schuilt nog een andere jij in de diepte, zei ze tegen mij.

Emoties drijven echter wel aan de oppervlakte. Huilen en lachen wisselen met de hoogste buigzaamheid. Net als de ballonnetjes tekst die er bij horen. Hoe ik me werkelijk voel blijft gissen. Ik licht wel de sluier op en geef tipjes, maar deep down is van mij en van niemand anders.

Het zorgt er voor dat ik ‘s avonds tegenwoordig later in slaap kom, misschien ook omdat ik de avond beter binnen kan laten komen en ze nog veel langer na suddert. Toch ben ik soms net zo moe, of nog meer moe dan ten tijde van mijn reguliere werktijden. Pensioen wil niet zeggen dat er niets meer te doen valt. Mijn hemel, nee. Met het grootste gemak tuimelt het denken over elkaar heen en struikel ik over de veelheid van onderwerpen, die ik op een dag tegenkom. De vensters staan meer dan open.

 

 

Als het teveel wordt denk ik altijd aan de ingrijpende scene van de film Jesus Christ Superstar, waarbij die kleine tengere Ted Neeley, die Jesus speelt, te midden van de outcasts en melaatsen dreigt onder de voet gelopen te worden en hartverscheurend op een gegeven moment brult, dat er ‘To littlle of me’ is. Dat gevoel.

Het is weer een late ochtend omdat de avond bleef na golven in mijn hoofd zodat de slaap niet wilde komen. Klaas vaak is ook een beetje zijn ritme kwijt. Het maakt niet veel uit, want wat ‘s avonds wordt toegevoegd, wordt ‘s morgens ingehaald aan nachtelijke dromen. Alleen die wetenschap al werkt onbezorgder en stress vliegt door de kieren van de open mogelijkheden weg.

215

De bijeenkomst was productief genoeg, maar leuker nog is dat de band steeds hechter wordt. Er is een grote welwillendheid om met elkaar alle klussen te klaren, werkgroepen op te richten, te ‘dienen’ in het belang van ons allen. Niet langer zijn er werkdagen, maar commissies, waaruit je kan kiezen om een steentje bij te dragen. Denkt men na over de problemen die opdoemen bij een minder mobiel zijn. De gemêleerdheid is een verademing en geeft letterlijk kleur aan de diverse tuinen. Vruchtbare grond om vrienden te kweken, liefdevolle grond om menslievendheid te kunnen voelen. Een postzegeltje aarde met ‘Vrede’ om te koesteren.

 

5 thoughts on “Om te koesteren

  1. ‘Een andere jij in de diepte’. Die is mooi. Toeval of niet, maar ik heb dit weekend een paar stukjes uit Jesus Christ Superstar gekeken. Deze is ook indringend. Prachtig stukje schrijfwerk ook weer van je.

    Liked by 1 person

Comments are closed.