Uncategorized

Tijd neemt haar eigen Tijd

Het sonore gebrom van de wasmachine zet de dag luister bij in het ritme van een perpetuum mobile. Vroeger zong Todd Rundgren op dergelijke momenten. ‘You can’t get off this wheel of Karma’ en naar nog meer bewaarheid: ‘You can’t stop the hands of time’.

Some people say life’s like a merry-go-round
I think it’s more like a ferris wheel
‘Cause sometimes you’re up, sometimes you’re down
Sometimes you just don’t know what to feel

And just when you think you’ve got the game figured out
And you say you’ve had enough
The mysterious mad man with his hand on the lever
Don’t seem to never ever want to let you off

You can’t get off this wheel of karma
You can’t stop the hands of time

 

Bij alle onverwachte, vaak heftige gebeurtenissen in mijn leven begeleiden en leiden deze woorden mij. Nee. Je kan het nog zo voor elkaar hebben allemaal, maar de onverwachte wendingen, die het leven ter hand neemt, zijn onvoorspelbaar. Hoeveel structuur en zekerheid je ook probeert in te bouwen, ze zorgt  voor een volkomen onverwacht nieuw pad, zet denken op een ander spoor. Ik sta al vier dagen stil en probeer mijn adem te minimaliseren, alsof ik het recht niet heb om te bestaan. In dit geval is het niet eens de Inner Circle, maar een schil daarbuiten. Toch komt de boodschap binnen. ‘You can’t stop the hands of time’. Nooit, niemand.

We zagen elkaar een paar keer per jaar, hier en daar in deze slaapstad met altijd weer een belofte om elkaar op te zoeken, straks, later, zo meteen. Maar dan denderde de drukte van het gezin, het werk, de beslommeringen weer over ons heen tot we, een keer per jaar, elkaar bij konden praten. De wijn vloeide, de lach schalde, de kleine en grote zorgen werden vermalen onder herkenning en aandacht. een bevrijdende lach als een saus over alles heen. Het laatste jaar de afdronk bitter, omdat er zwarte wolken hingen boven het onbezorgde zijn. De belofte ingelost, een paar maanden later. Het zwaard van Damocles hing als een schaduw boven het reilen en zeilen en zorgde voor diepe groeven in het doorgaans opgewekte gladde gezicht. Het leven nam haar eigen loop en ontwrichtte de dagelijkse gang. Soms dapper, dan weer bang maar altijd voorwaarts en de belofte bleef hangen in het voornemen. Straks, later, zo meteen.

img_9174.jpg

In een blog lees ik iemand die zwanen laat kwaken. Het is een onmogelijkheid. Alleen al het woord past niet bij de statigheid van het voorname dier. Een ieder die dat begrijpt op die ene na dan. Dood had moeten begrijpen, dat deze manier niet ‘jij’ was. Zo kon het einde niet zijn, het was een gotspe, een valse noot, een slotakkoord dat de plank missloeg want het muziekstuk dat je schreef, een leven lang, eindigde met een kwakende zwanenzang.

De dag is hier gewoon begonnen, zoals altijd. Het water heeft in de ketel gezongen, en gutste in de koude glazen, damp steeg op. Kwark voor de medicijnen. De gang naar boven, de Poes aan het voeteneind , maar voor jou begint de dag nooit meer. Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat heb ik vier dagen overgeslagen. Mijn hoofd is een breiig Homburglied. Ik was er niet bij, maar jij bent er nu niet meer. Zo zwelgt ieder in een eigen verdriet en later, pas veel later, zal het schrijnen verdwijnen. Weemoed blijft. Het zoeken naar een antwoord op de vragen, die gerafeld en open blijven liggen, omdat je alleen was en niemand het ooit doorgronden zal. Losse eindjes passen niet bij jou. Dat zorgt voor deze pijn, het ongewisse, met als alleen die berusting: Tijd valt niet te stoppen of te remmen. Tijd neemt haar eigen Tijd.

8 thoughts on “Tijd neemt haar eigen Tijd

Comments are closed.