Uncategorized

De toekomst van de kinderen

Ruiterlijk bekennen dat je het verkeerd hebt gezien. In je stokpaarden klimmen en ze een voor een slechten, dat is een heldendaad op zich. Bij het zien van de documentaire Nieuwe Maan was er een ode aan de heer van Dijk. Rasechte Hollander met een grote bek. ‘De fik erin’ roeper bij de komst van een nieuw AZC. Schoppen tegen al die vernieuwingen, vermeende dreigingen van zijn bestaan. Maar wel met open vizier. Het lef hebben om nieuwelingen in de ogen te kijken, ze te ontmoeten, ze mensen van vlees en bloed te laten zijn met een eigen ziel en zaligheid.

Tegelijkertijd ratel ik mijn denkhoofd na. Hoeveel van die eigen vooroordelen zitten er in mij, laat ik bijvoorbeeld angst regeren bij het naderen van groepen mensen, die een ander beeld oproepen dan mijn gewenste.

43626274_10213534064166105_2547297111293034496_nAlberto Giacometti

Is mijn beeldend vermogen in staat om plaatjes bij te stellen, scherpe randen te schaven, een oordeel milder te stemmen. Zo ja, hoe snel oordeel ik eigenlijk gemiddeld per dag. Ik besluit om deze week eens te doen wat de presentatrice van Nieuw maan, Nazmiye Oral in het Turks als ‘Benimsemek’ benoemd, wat ze vertaalt met Toe-ikken, een lelijk woord voor een mooi begrip. Het Turkse woord klinkt veel mooier. Daar begint mijn kleine oordeel al met de bagage die ik met me meedraag: De liefde voor de schoonheid van de taal. ‘Ik merkte dat ik niet wilde aankomen…’zegt Nazmiye in dat AZC in Overvecht, waar ze twee weken zou verblijven. Toe-ikken is voor haar het ‘tot ik maken’ van de ander. Wij zouden hier zeggen het persoonlijk maken. Het personaliseren. Dekt deze vlag de lading? Het is meer. Je geeft er niet een persoonlijk karakter aan. Het is een erkennen van een persoonlijk karakter.

0071958

Dan nog is het de vraag of het jouw beeld is van dat persoonlijke karakter of dat je de ander werkelijk ontmoet in een persoonlijke eigenheid. Mijn gedachten buitelen over elkaar heen en ze uitkristalliseren is lastig. Zuiverheid op de graad, dat is wat je wilt. Met alles eigenlijk. Met zo’n zwarte Pietendiscussie. Het zal de kinderen worst zijn hoe de persoon eruit ziet, als ie maar gul is en geeft. Hoeveel tere kinderzieltjes hebben die nostalgische voorgangers al niet geschonden. Hou op met vermeende sentimentaliteit, zoek naar zuiverheid, die er toe doet. In de jaren zeventig hadden we bij de metro, een van de koffiekelders van Utrecht al een witte piet en een zwarte Sinterklaas. Heilige huisjes zijn er om te slechten in alle toonaarden. Nostalgie is vaker een valkuil dan een verrijking.

361Een weg te gaan…

Gisteren zag ik een stokoude verteller met een moralistisch vingertje kinderen uit leggen waarom ze geen ‘kidz’ moesten zeggen maar kinderen. Ik voelde hen afhaken. Ze schoven onderuit, keken hem steels aan of begonnen met elkaar te kletsen. Zijn kalende hoofd, met de lange manen langszij, weerkaatste in een witte aureool boven zijn hoofd.  Even later fulmineerde hij ook nog tegen de tabletten(tablets) en sloeg daarmee de plank volledig mis. Het moest verboden worden om kinderen een nieuwe toekomst af te nemen. Zij hebben een eigen weg te bewandelen en daar moeten oude mastodonten niet voor gaan liggen. Kinderen kunnen een eigen route kiezen. Ze mogen het zich Toe-ikken, door hun eigen persoonlijke weg te bepalen en niet de verstarring te volgen. Leve de toekomst, leef in de toekomst, er is persoonlijk leven in de toekomst van de kinderen…

 

 

 

4 thoughts on “De toekomst van de kinderen

Comments are closed.