Uncategorized

Ze was in niets veranderd

Via Facebook kwam er in een privé-bericht het verzoek van een oud-leerling langs om een vragenlijst in te vullen. Het was naar aanleiding van het feit dat bepaald gedrag verklaard kon worden, dat nooit onderkend was geweest. Hoogbegaafd, hoog sensitief en ADHD. Het zoeken er naar ging gepaard met het feit dat hetzelfde gedrag bij zoonlief werd vastgesteld. Dezelfde motorische onrust en beweeglijkheid.

Pietje Bell op weg naar school. Afgebeeld door Jan Rinke(1914)

Eens, in de grijze oudheid, zou ze een Spring-in-het-veld genoemd zijn, of een ‘bijzonder’ kind net als in Dik Trom, de Pietje Bell van de familie bij ondernemingslust, lees kattenkwaad, een gevoelig en dromerig meisje bij sentiment en melancholie. Het klonk zachter, acceptabeler. Het werd vergoelijkt, al konden er straffe maatregelen genomen worden om een kind weer in het gareel te krijgen. Opstaan tegen het gezag was de norm niet. Daar moesten we onderuit zien te komen, dacht mijn generatie. De tijd van straffen was voorbij. Grenzeloze vrijheid stond er tegenover en liefde. Apenliefde vond de generatie van mijn oma dat. Aan de ene kant mogen ze alles, maar aan de ander kant laat je ze zwemmen. Kinderen hebben sturing nodig, moeten leren dat er grenzen zijn, terwille van hun eigen gevoel van veiligheid en geborgenheid.

Er was een school op kanaleneiland waar een klein dik dametje de scepter zwaaide. Haar rondborstige warmte spreidde zich letterlijk als een deken uit over de kinderschaar. De troost van juffrouw Weldam was een verademing voor ieder kind. Haar goedmoedigheid en geloof in die kleine mensen en het rotsvaste vertrouwen dat ze hen schonk, wierp haar vruchten af. Geen andere school waar zo weinig met het vingertje werd gezwaaid of tegendraadsheid een feit was. De sfeer was vreedzaam, liefdevol en opbouwend. Ze was het grote voorbeeld van een voedzame en groeizame bodem voor het onbeschreven blad.

002

Ik ging er even voor zitten. Haalde mijn het kleine spring-in-het-veld voor ogen. Het lieve koppie, het weerbarstige rood met de eigenzinnige blik en vulde de vragen een voor een in. Het was een leven geleden maar ik was weer even terug in de apen in die tijd. Ruimte voor hen was er genoeg. De kinderen die het meest beweeglijk waren, zaten in mijn buurt, naast me of iets verder, daar waar een hand nog altijd geruststellend op de schouder gelegde kon worden of voor een aai over de bol. ‘Ik zie je wel, ik hoor je ook, straks mag je. Even wachten.’

Ze konden ‘wieberen’, een rondje lopen door de groep of even hard om de klimkever heen rennen op het schoolplein en daarna gewoon weer aanschuiven. Lekker spelen waar mogelijk, je eigen weg banen, een pad vinden en gaan. Toverkussen uit het rozenblik, een kusje daaruit, in een hand gevangen en op de zere plek gelegd, deed goed werk. Als er behoefte was, mocht je leunen en kind zijn. Het kon allemaal. Naast de spannende avonturen waar de projecten in vervat zaten en je je een koningin kon wanen of een stoere piraat, een bang konijntje of een verdwaalde mol.

Liesje herfstbriesje

Ze had, nadat ik de vragenlijst had ingevuld, een mailtje terug gestuurd. Ze bedankte me, voor het feit dat ze ooit een kind mocht zijn dat zich gesteund wist in veiligheid en geborgenheid, iets waar het haar thuis aan had ontbroken. Traan weg pinken om de problemen waar deze kleine dappere mee heeft moeten worstelen en met haar, haar broers en zussen, maar ook  van trots. Ze had het gehaald en was er sterk uitgekomen. De kroon op het werk, haar eigen verdiensten. Een kleine doorzetter, met het weerbarstige rood en de eigenzinnige blik.  Ze was in niets veranderd.

 

One thought on “Ze was in niets veranderd

Comments are closed.