Uncategorized

Wat een late zomer al niet vermag

Het was gisteren een dag om in de benen te gaan. Fysiotherapie maakt dat kennelijk los. Je begint ‘s morgens om half elf geestelijk en figuurlijk aan een paar verheffende oefeningen en je gaat er als een kwiekere persoonlijkheid vandaan. De analyse leert dat dat vooral schuilt in de persoonlijke aandacht die gegeven wordt naast de individuele oefeningen.

IMG_7671.JPGDe bijenstal

Gesprekjes tussendoor, die een verrijking zijn. Mijn begeleidster komt meer over mijn reilen en zeilen te weten, ik kan het onzekere gevecht met lucht en leven bij haar kwijt. Het mes snijdt aan twee kanten en in dit geval heeft het een positieve uitwerking. Met hernieuwde energie staat er ineens ‘tuin’ in de bovenkamer geschreven. Ik moet zeggen, dat het aangename zachte weer ook een belangrijke rol speelde en zon zette de wereld in een omarmende modus. ‘Wentel je maar in natuur’, roept ze, als ik langs de lange sloot loop, de bijen bedrijvig af en aan zie vliegen bij de bijenstal en een meerkoet weg zie duiken in het water. In de tuin valt de schaduw van de uit de kluiten gewassen heg van de oude tot ver over de mijne. In het gras hebben de woelmuizen aardig huisgehouden.

013maaien

Het maaien gaat me beter af, Halve tuin en pas op de plaats, nog een stuk en rust, het laatste stuk en nog een schepje erbovenop en klaar tot in de tuin van de oude toe. Tussendoor zijn er de gesprekken. Met de buurman die een prachtige bolle courgette komt brengen nadat we de perikelen van de sloop van het oude huisje hebben besproken en de mijl op zeven, die het zal kosten om alles af te voeren. Met de achterbuuf die komt kijken omdat ze ons hoort praten en weet te vertellen, dat er straks organisatorisch wat veranderingen zullen komen. Juist aan die geconstateerde onbereikbaarheid zal het een en ander uitkomst moeten gaan bieden. We wandelen door de houttuinen van de oude en constateren dat het een walhalla is voor de vogels, maar dat het niet opweegt tegen de belangen. Hoe pas je daar nou weer een mouw aan.

Met iemand die in tranen belt, omdat er een wig in het hart is gestoken voor haar gevoel. Vermeend onrecht valt koud en tactloos op haar bord. Na een praatsessie, verstikte zinnen, wat krom is rechtgetrokken, het uitpellen van het probleem en duidelijkheid verschaffen, weet ze wat te doen zonder zich in de emotie te verliezen. Dat geeft opnieuw energie, zowel bij haar als aan mij.

Met de oude, die ik tuinsgewijs probeer te overtuigen van het heer en meester zijn van zijn’ landgoed’, lees het leven, waar anderen in loondienst  een centje kunnen verdienen aan zijn onvermogen. Twee vliegen in een klap en weer dat mes, dat aan twee kanten snijdt. Het zou voor hem de mogelijkheid zijn om weer buitenmens te worden, iets wat hem ruim zestig jaar aangenaam verpozen heeft gebracht. Zijn gang van de voordeur naar de supermarkt en van huis naar de container is het enige moment dat er in deze fase verse zuurstof wordt geleverd. Over een kleine wereld gesproken…

huisHet oude huis

Als ik de maaier schoon krab en opberg, een laatste slok water neem en alvast de schildersezel en een doek die scheefgezakt in het kreunende hutje aanleunen tegen de berg ‘afvoeren’, bedenk ik dat er geen betere plek is om te toeven dan in die kleine oase van groen, ondanks alle perikelen die boven het hoofd afhangen, nu sloop in de lucht hangt.

Weer dat mes, want nieuwe vooruitzichten. Dromen over het nieuwe atelier maken de stappen naar de auto lichter, maar ook het feit dat de achterbuurman met de grote maaier de wegen begaanbaar heeft gemaakt en de verse graslucht tegen een achtergrond van zonnewarmte de late zomer spreidt over de gebaande wegen.

Lichter rij ik naar huis met als cadeau deze dag. Wat een late zomer al niet vermag.

4 thoughts on “Wat een late zomer al niet vermag

Comments are closed.