Uncategorized

Stof tot nadenken

Het was niet de zonnige zomerse dag die ons beloofd was. De oorzaak was de wind, die aan de warmte likte en trok en ervoor zorgde dat het vestjesweer bleef. Met zuslief reed ik richting Den Bosch naar de tentoonstelling van Kamagurka en Manish Nai in het NoordBrabants Museum.

Buiten de prachtige vestingswallen hadden we een plek veroverd voor de Kleine Blauwe en liepen genietend van zon, weidse uitzicht en wind richting centrum. Op de markt die tegen de St Jans kathedraal lag aangeschurkt, waren werklui de grote witte koepeltenten aan het slechten. Hun stemmen klommen hoog de oude platanen in en het dreunen tegen de ijzeren steunpalen bracht een sonore trilling te weeg als er telkens weer een onderdeel uit elkaar werd geslagen. Ze hadden het bovenlijf ontbloot en werkten zich zichtbaar in het zweet. De weg naar het museum knipoogde vriendelijk in de ochtendzon.

Een gedicht op de muur opende de weg naar beleving en de betrekkelijkheid der dingen

Je moet niet alleen, om de plek te bereiken,
thuis opstappen, maar ook uit manieren van kijken.
Er is niets te zien, en dat moet je zien
om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd
om overmorgen iets te hebben achtergelaten.
Daar moet je vandaag voor zorgen.
Voor sterfelijkheid.

(Uit ‘Schoolslag’ van Herman de Coninck, 1994)

Het zorgde voor een extra dimensie bij het bezoek en een verscherpte waarneming, We moesten de grote tassen in de kluis stoppen en hannesten wat met kaarten, passen en fototoestellen. Het was tijd voor koffie en een Bossche bol. Die kregen we, op de vraag om twee vorkjes erbij, doorgesneden geserveerd. Ergens achter in het hoofd zoemde het en werd bij het zien van het doorgesneden slagroombommetje de kwinkslag naar een equivalent van de Maagdenburger Halve Bollen gemaakt. Ooit gaf de heer Zijlstra daar in 1965 een demonstratie van en sedertdien is het concept niet meer uit het hoofd geweest.

0271.jpg

We dwalen door de zalen en luisteren hoe een museumdocent de liefde voor de kunst uit een groep weerbarstige tieners trachtte te peuteren. Op haar herhalende vragen gaf voornamelijk de docent van de groep antwoord, terwijl de goegemeente zich van het ene op het andere been verplaatste en onze handelingen nauwkeurig volgden. Het leek me dat ze bij Kamagurka wel succes zou hebben. Kunst die aanspreekt in kleur, vileine grappen en maatschappijkritisch schoppen tegen heilige huisjes.

087Kamagurka: De cholesterolifant

Het werk van Kamagurka, kende ik voornamelijk door zijn absurdistische films met Herr Seele uit de jaren 80. Zijn spraakmakende strips kwamen in diverse bladen voorbij. Ook hier voert het absurdisme en het choqueren de boventoon en het is bijna nog boeiender om de reacties van de bezoekers te bekijken. Daar viel heel wat aan af te lezen. Van afgrijzen tot adoratie en alle gradaties die daartussen lagen. Zijn variaties op het spiegelei , verspreid over de verschillende zalen, zijn een vondst. De cholesterolifant een voltreffer bij de lijdende grijze massa.

078.JPGManish Nai

Manish Nai voert ons de kleurrijke wereld van India binnen. Het kleine jongetje van lang geleden, dat opgroeide tussen het verstel-en inpakwerk van zijn moeder en met een vader die handelaar was in textiel, kreeg de ideeën als een natuurlijke habitat mee. Het huis lag vol met opgeslagen samples van textiel en verpakkingsmateriaal, een voedingsbodem pur sang. Manish Nai wist dat om te buigen door het oude nieuw leven in te blazen met het abstraheren van het materiaal. Aanvankelijk nog met kleine en grote installaties met hout en draperieën, krantenpapier, en karton in elkaar geperst tot pulpsculpturen, later nog meer met de nadruk op het materiaal zelf door de kleuren te minimaliseren.

111Manish Nai

Het indigo bijna zwart, het staaldraad in grote lappen met grijze hallucinerende vormen, een niet aflatend boeiend schouwspel dat de aandacht triggert en vasthoudt. Wat een openbaring als niet alleen vorm, maar vooral materie de toon aangeeft.

Het toetje in het designmuseum den Bosch ‘Food is fictie’ en de bewustwording daarvan is te veel. Er kon alleen nog een verlate lunch bij. De wind blies ons dwars door de oude vestingsmuren terug naar de kleine blauwe met, letterlijk, veel stof tot nadenken.

3 thoughts on “Stof tot nadenken

Comments are closed.