Uncategorized

Glansrijk gewonnen

Ik had gisteren iets eigenaardigs. Ik reed op een weg waar je 80 mocht rijden, maar bij de dorpen die er tussen lagen vijftig. Ik hield me braaf aan de snelheid, er was geen haast. Er zat een zwarte Kia achter me. Ze reed dicht op mijn bumper. Ik moet me altijd inhouden om niet mee te gaan in het kinderlijke hinderlijke, dacht aan de woorden van mijn wijze oude vriendin van lang geleden en ergerde me niet. Maar ze viel me wel op. Ergens in de buurt van een dorp had ze er kennelijk genoeg van dat ze in dit overvolle Nederland niet in staat was om eens lekker door te gassen en bij een ononderbroken dubbele streep stoof ze met vliegende vaart langs me heen, wees op haar voorhoofd en belandde enkele meters later achter de volgende voorganger. Ik voelde een lichte triomf. Dat moet ik bekennen.

Arme zij met de dansende paardenstaart van verontwaardiging. Ze had vast haar dag niet. Misschien waren de kinderen wel alleen thuis of had ze het gas laten branden. Misschien moest ze er een van het dagverblijf halen en was ze al uren te laat. Je kan het zo gek niet bedenken of het zou haar ongedisciplineerde ergernis kunnen vergoelijken. Het was voor mij lang geleden dat mensen op een dergelijke manier reageerden. Het was ook lang geleden dat ik op een dergelijke tweebaans weg had gezeten, een lang lint van kilometers, waaraan aan de snelheid van de voorganger niet te ontsnappen valt. Ik moest denken aan een voorval met de zussen in de Ardennen en schoot in de lach.

019

Daar reden we op een landweg achter een tractor, die geenszins van plan was om zijn slakkengang aan de kant te zetten en het lint auto’s dat zich achter hem gevormd had voorbij te laten gaan. We hadden geen haast, maar we besloten toch om een willekeurige zijweg in te slaan. Altijd leuk, zulke onverwachte wendingen. We reden door kleine dorpen en trachten op de bonnevooi de weg weer terug te vinden ten einde de tractor ver achter ons te laten. Kraaien boven het veld, smalle weggetjes, een heerlijk zonnetje en doortuffen. Wat wilde een mens nog meer. We hervonden de landweg, lachten in ons vuistje omdat dit snode plan ten uitvoer hadden gebracht en…zagen tot onze stomme verbazing vlak voordat we de weg op wilden draaien dezelfde tractor langs komen tuffen. We hadden een les gekregen in de zinloosheid van de haast.

fien affiche 3

Op het laatste stukje naar huis passeerde ik de vluchtende Kia. Wat zou ze gedacht hebben. De paardenstaart danste niet meer. Voortdurend had ze snel opgetrokken,  gepasseerd met grote snelheid en werd ze weer teruggeworpen in de tand des tijds. Einde van de middag, druk op de weg, veel vrachtwagens, geen tijdstip om te haasten.

‘Erger je niet, verwonder je slechts.’zong het in mijn hoofd. Het was een mooi tijdverdrijf om te bedenken waar haar haast vandaan kwam, terwijl mijn gang in alle rust in de vaart der volkeren mee deinde. Het verhaal in het hoofd werd almaar groter en vormde al bijna een hoofdstuk van het ongeschreven boek met de werktitel: ‘De jakkerende paardenstaart’.

Het voelde goed. De Happinezzen die ik op de hobbymarkt had beloofd af te geven,  hingen in Schoonhoven aan de deur, de volgende tas met Boekie-Boekies gingen naar de plaatselijke kringloop, de zon scheen. Thuis wachtte de bank, de koffie en Pluis. Ik had het spel Mens-Erger-Je-Niet glansrijk gewonnen.

5 thoughts on “Glansrijk gewonnen

Comments are closed.